ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ Μελάσσα Ρωμιὸς ἀγάπησε Ρωμιὰ καὶ μᾶς προέκυψε ρασοφόρος πανεπιστημιακός, ποὺ «μὲ ὑπερηφάνεια καὶ ἐνσυνειδήτως» φέρει «τὸ ὄνομα τοῦ Ρωμαίου», ὅπως «τὸ ἔφεραν ὅλοι σχεδὸν οἱ ὀρθόδοξοι χριστιανοὶ ἐντὸς τῆς Οθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας». Τὸ τοιοῦτον, λέει, ὑπῆρξε «ἡ µεγάλη ἐπιτυχία τοῦ Οἴκουμε- γικοῦ Πατριαρχείου ὑπὲρ τῆς ἐθνικῆς ἑνότητος (ὄχι τῶν ᾿ Ελλήνων φυσικά, μὲ τοὺς ὁποίους δὲν ἀσχο- λεῖται ὁ ἄνθρωπος, ἀλλὰ) τῶν ὀρθοδόξων χριστιανῶν». Μὴν χοπιάζεις ἀδικα, παπᾶ µου, τὸν διακό- πτει ὁ κ. Βαρθολομαῖος, χεκυρηγµένος ἐχθρὸς καὶ πολέμιος «κάθε μορφῆς καὶ ἐκδηλώσεως ἐθνικι- σμοῦ». Ξέχνα τὴ Ρωμιοσύνη τοῦ τότε καὶ μὴν περιμένεις τίποτα ἀπὸ τὴν ψωρο- -Κώσταινα τῶν δέκα ἕκα- τομμυρίων. Ἢ Τουρκία ἀνεδαίνει καὶ διαθέτει καὶ μιὰ Τανσοῦ Τσιλέρ, ποὺ καὶ συμπαθέστατο ἄτομο εἶναι καὶ ἀπείρως πιὸ γοητευτικὴ ἀπὸ τὸν κ. "Εδερτ καὶ τὸν κ. Μητσοτάκη. Νὰ εἶσαι σίγουρος, ὅτι, ἂν ὁ Κλίντον ἐπρόκειτο νὰ διαλέξει ἀνάμεσα στὸν κ. Παπανδρέου καὶ τὴν Τανσοῦ, δὲ θὰ προτιμοῦσε τὸν πρῶτο. Δύσκολοι καιροί. Τότε ἦταν ὁ σουλτᾶνος καὶ οἱ ραγιᾶδες. Τώρα ὁ καθένας ἔχει σηκώσει δικό του μπαϊράκι, γι αὐτὸ καὶ «ἡ ᾿ Εκκλησία ἔχει καταδικάσει τὸν ἐθνικισμὸ σὰν αἱρεσι (...), ἀλλὰ αὐτὸ δὲ φθάνει. Πρέπει νὰ ληφθοῦν ὁραστικἁ µέτρα». Δηλαδή, Παναγιώτατε; δὲν εἶναι τυχαῖο, ποὺ τὸ πατριαρχεῖο ἔζησε καλὰ στὰ περίπου 400 χρόνια κι ἐμεῖς ραγιᾶδες ἄλλα τόσα. Τὰ μεγάλα τῆς πίστεως κατορθώματα" καὶ γάρ, οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ τῆς ὁμοψυχίας. Μελάσσα. Γιατὶ «ὡς Ρωμαῖοι κατεκτήθησαν χαὶ Ρωμαῖοι ἔμειναν», λέει ὁ Ρωμαῖος καθηγητής μας, ποὺ λυώνει μὲν ὅταν ἀναφέρεται στὴν «Πρεσδυτέρα Ρώμη», πληρώνεται ἀπὸ τὴν ᾿Αθήνα δέ, ποὺ δὲν καταδέχεται νὰ τὴν πιάσει στὸ στόμα του. Πάει καλά. Ἔμεινε ὅ,τι ἔμεινε, αἰδεσιμώτατε, ποὺ νὰ τὸ πάρει καὶ νὰ τὸ σηκώσει, ἀλλὰ ἐκεῖνο τὸ «κα- τεκτήθησαν» δὲ μοῦ τὸ κάνετε λιανά; Μοῦ ἔχει καθήσει στὸ στομάχι ἀπὸ τότε, ποὺ τὰ ΜΜΕ «κατε- χτήθησαν» ἀπὸ τὸν κ. Χριστόδουλο. Γιατὶ δὲ θέλω νὰ πιστεύω, ὅτι, καθηγητάρα ἐσεῖς, τὸ ἐννοεῖτε ὅπως θέλει νὰ τὸ ἐννοεῖ τὸ χριστεπώνυμον πλήρωμα, ἡ ἁγιότητά του, κι ὅπως τὸ ἐννοοῦσαν οἱ δά- σκαλοί μου στὰ θρανία μέχρι τελικῆς μου πτώσεως. Δὲ λέω, γυναῖκες εἴμαστε κι ἐμεῖς, ἀδύνατο φῦλο εἴμαστε, «κατεχτή θημεν» κομματάκι. Δὲν τὸ παίρνουμε ὅμως καὶ τόσο τραγικὰ τὸ πρᾶγμα οὔτε χαλᾶμε τὸν κόσμο σὰν τὸ γάτο πάνω στὰ κεραμίδια, ὅταν ἀπολαμδάνει «τ᾽ ἀναγκαῖα τῆς φύσης». Καὶ δὲν εἶναι πρέπον, χριστιανοὶ ἄνθρωποι ἐ ἐμεῖς, νὰ τὰ οἱ χνουμε ὅλα στὸ Μωάμεθ, ποὺ ὑπῆρξε ἡ πιὸ συμφέ- ρουσα λύσι γιὰ τὴν ᾿Ορθοδοξία, γι’ αὐτὸ καὶ δρῆκε τὴν πόρτα ἀνοιχτὴ καὶ τὰ σκυλιὰ δεμένα. Θέλω νὰ πῶ δηλαδή, ὅτι τὰ ἤθελε ὁ πισινός τους. Τὰ ἤθελε καὶ ὁ Θεὸς τῶν προπατόρων τους καὶ τοὺς τό 'στει- λεγραμμένο μὲ τὰ κουρτεσιανά, γι’ αὐτὸ καὶ οἱ τυχὸν ἀνυπάχουοι τὸ ἔφαγαν τὸ κεφάλι τους, κατὰ πὼς γύρευαν. Αὐτὰ σὲ τελευταία φάσι καὶ μᾶλλον στὰ φανερά, ἔστω καὶ παραλλαγμένα. Γιατὶ ὑπῆρξε προϊστο- ρία καὶ παρασχήνιο, ποὺ τὰ κατάφερε νὰ μείνει ἀθέατο ἀπὸ τὰ μάτια τῆς Ρωμιοσύνης, ποὺ ὅσο λιγώ- τερα γνωρίζει, τόσο τὸ καλύτερο. ἡ Ἔνας᾽ Ορχάν, Θέμου συγχώρα µε, γιὰ παράδειγμα, ἱ ἱκανὸς νὰ φέ- ρει κάτω τὰ ὄρη καὶ τὰ δουνὰ καὶ νὰ κολάσει καλογέρους. Τὸν εἶδαν οἱ πατέρες τοῦ ᾿Αγίου Όρους ἐρχόμενον ἐπὶ θρόνου δόξης μετὰ τῶν νεφελῶν τῆς ᾿Ανατολῆς κι ἔπαθαν τὴ λαχτάρα τῆς ζωῆς τους. «Κατεκτήθησαν» πλέρια χωρὶς χρονοτριδή, ἔπιασαν τὴν καλὴ γιὰ τὰ καλά, καὶ ἄει κούνα τους. Οἱ αἰῶνες τοὺς δικαίωσαν, γιατὶ ὅποιος χατέχει τὸ μαμωνᾶ, μέχρι καὶ ἄρχοντας τοῦ πατριαρχείου μπο- ρεῖ νὰ γίνει, ἔστω κι ἂν τὸ ἐχπροσωπεῖ ὁ κι Χριστόδουλος. Εἶδαν οἱ ἄλλες μονὲς τὸ σημεῖο καὶ μπῆκαν στὸ νόημα. «Δός μας παρᾶ, κι αὐτὸς χερνάει», πολυχρονεμένε μας. Καὶ «κατεκτήθησαν» μὲ τὴ σειρά τους. Αὐτά, ἕναν αἰῶνα πρὶν κάνει τὴν ἐμφάνισίτου ὁ Μωάμεθ. «Συσπειρωμένος (πιὰ) ὁ Ρωμαϊκὸς -οωμαίικος λαὸς γύρω ἀπὸ τὰ μοναστήρια, διατηροῦσε εἰς τὸ ἀκέραιον τὴν ἐθνικήν, θρησκευτικὴν καὶ πολιτιστικὴν του ἑνότητα», ὅπως μᾶς πληροφορεῖ ὃ κ. κα- θηγητής. Κι ἔρχεται τώρα ὁ τρελλογιατρὸς (διάσημος, ἐν τάξει --ἔ, καί), γιὰ νὰ μᾶς πεῖ, ὅτι «οἱ 10 στοὺς 100 "Ελληνες εἶναι σχιζοφρενεῖς». Αφησε ἥσυχους τοὺς Ἓλληνες, κύριε, γιὰ Ρωμιοὺς μιλᾶμε. Αν ξοῦσες στὴν Ελλάδα τῶν Ολυμπιακῶν Α |γώνων, θὰ ἔμενες χωρὶς δουλειά. Καὶ μὲ πειράζει τώρα ἐμένα ὁ 'Ξ' ἀπὸ δῶ καὶ μοῦ δάνει στὸ μυαλό, ὅτι οἱ κλέφτες ἔ ἔσωσαν τὴν ὑγεία καὶ τὸ ἦθος τους (αὐτὰ τὰ δυὸ πᾶνε πακέττο) ἀκριδῶς, γιατὶ δὲ χώνευαν τοὺς καλογέρους οὔτε μὲ κό- χα-χόλα. ᾿Αντιγράφω τὸν Παπαρρηγόπουλο, πού, πάει κι αὐτός, τὸν κατάπιε ἡ Μελάσσα, κυκλοφο- ρεῖ στὴν ἀγορὰ μεταφρασμένος κι ἀγνώριστος: «Μετὰ τοὺς προεστοὺς οἱ μηδέποτε ὑποταχθέντες κλέ-