Ὃ ποωτογονισμὸς ἐναντίον τοῦ πολιτισμοῦ Οἱ ἐκδηλώσεις τῆς θουλήσεως τοῦ 4 ιεθνοῦς᾽ Εξουσιασμοῦ γιὰ ἐπαναφορὰ τῆς ἀνθρωπότητας σ᾽ ἕνα Νέο Μεσαίωνα εἶναι πολλές. Στὴν ἐποχή μας, ἐπογὴ τοῦ θριάμόου τῆς ᾿Επιστήμης καὶ τῆς Πληροφορικῆς, τὸ χέντρο ἰσχύος στὸν πλανήτη μας αἰσθάνεται τὴν θανάσιμη ἀπειλὴ τῆς ἐλεύθερης ἔρευνας καὶ τῆς λογικῆς προ- σεγγίσεως τῆς πραγματικότη τας καὶ στρέφεται σπαομωδικὰ ἑ ἐναντίον τους μὲ πολ- λοὺς τρόπους, ἑνῶ ταυτόχρονα ἀγωνίζεται ἀδίστακτα νὰ ἐπιδάλη τὸ παράλογο, τὸ μυστικιστικό, τὸ θεοκχρατικό.᾿ "Εχοντας ὡς μοναδικό τῆς σκοπὸ τὴν συντήρη ση τῆς ὀυνάμεώς τῆς ἡ Διεθνῆς Εξουσία κατοχυρώνει καὶ ἀναθιώνει τὸν ἐξουσια- στικὀ δογματισμὸ καὶ γίνεται διώκτης τῆς ἀλήθειας, ὁπουδήποτε αὐτὴ ἀναζη- τεῖται, συντηρεῖται ἢ θεραπεύεται. «Καὶ στὸ σημεῖο αὐτὸ -ἐγράφαμε στὴν στήλη αὐτὴ πρὶν ἀπὸ ἑπτὰ χρόνια- ἐμφανίζεται τὸ ἑξῆς παράδοξο: Η ἐπιδίωξη τῆς δυνάμεως, ἐνῶ προὐποθέτει κατάργηση τῆς ἐλεύθερης ἀναζητήσεως τοῦ ἀληθινοῦ, γιατὶ ἡ τελευταία ἀνατρέπει τὴν ἄλλη προὐπόθεση τῆς Εξ- ουσίας, τὸ πολιτικοπνευματικὸ δόγμα, ταυτόχρονα προῦποθέτει τὴν ἐπιστημονικὴ ἔρευ- να, γιατὶ αὐτὴ μόνο μπορεῖ νὰ προσφέρῃ μὲ τὶς ἐφαρμογές τῆς μιὰ ἄλλῃ, ἀπολύτως ἐπίσης ἀπαραίτητη προὐπόθεση τῆς δυνάμεως, τὴν τεχνολογία. Τὸ δίλημμα γιὰ τὴν ᾿Εξ-ουσία εἶναι δραματικό: »Καταργώντας τὴν ἐλεύθερη ἐπιστημονικὴ ἀναζήτηση, χάνει τὴν τεχνική της ἰσχὺ καὶ συνεπῶς αὐτοκαταργεῖται ἡ ἴδια" καὶ ἐπιτρέποντας τὴν ἐλεύθερη ἐπιστημονικὴ ἀναξήτη- ση, ἀνατρέπει τὸ ἐξ-ουσιαστικότης δόγμα καὶ συνεπῶς πάλι αὐτοκαταργεῖται ἡ ἴδια. Μιὰ θανάσιμη ἐσωτερικὴ ἀντινομία κατατρώγει τὰ σπάγχνα τῆς Εδ- ουσίας, ἀντινομία τῆς ὁποίας ἐν τέλει πικροὶ καρποὶ εἶναι ὅλα τὰ παρανοϊκὰ συμπτώματα ποὺ κατατρύχουν τὴν σύγχρονη φιλοσοφία, τέχνη, θεωρία, πολιτικὴ καὶ κοινωνικὴ πραχτικὴ καὶ σὲ τελευταία ἀνάλυση ὅλες τὶς μορφὲς ἀτομικῆς καὶ ἱ ὁμαδικῆς ζωῆς τοῦ παρανοϊκοῦ᾽ πολιτισμοῦ" μας. »Καὶ δέδαια πρόθεση τῆς Ἔδ- -ουσίας εἶναι νὰ μὴν αὐτοκτονήση - δὲν πρέπει νὰ ὑπάρ- χῃ καμμία ἀμφιδολία γι’ αὐτό: Θὰ προσπαθῇ μέχρι τέλους νὰ “συμθιθάξη τὰ ἀσυμόίόα- στα”, νὰ νοθεύῃ δηλαδὴ τὴν ἐπιστήμη μὲ τὴν ἐξ-ουσιαστικὴ σκοπιμότητα, ἀλλὰ ταυτό- χρονα ν᾿ ἀπελευθερώνῃ τὴν ἐπιστήμη ἀπὸ τὴν ἐξ-ουσιαστικὴ δουλεία, γιὰ νὰ μπορῇ ἡ ἔρευνα νὰ κατακτᾶ ἀλήθειες ποὺ παράγουν ἰσχύ. Εν τέλει ἡ ἐλεύθερη ἔρευνα, ἡ πεµπτουσία αὐτὴ τῆς Ελληνικότητας, τῆς Ελληνικότητας ποὺ τόσο καταπολεμήθηχε, χατασυχοφα- ντήθηκε, καταδιώχθηκε καὶ μισήθηκε ἀπὸ τὴν ᾿Εξ-ουσία, προδάλλει ἀέρινη ἀλλ᾽ ἀδυσώ- πητη, χαμογελαστὴ ἀλλ᾽ ἄτεγκτη, αἱμόφυρτη ἀλλὰ “πανίσχυρη, ἡττημένη ἀλλὰ ἀχατανίκη τη - μὲ μιὰ λέξη προδάλλει σὰν μοναδικὴ ἐλπίδα, γιὰ νὰ ἀπαλλαγῇ ὁ ἄτυχος κόσμος μας ἀπὸ τὸ θανάσιμο ἀγκάλιασμα τῶν παραφρόνων ἐχθρῶν τοῦ Πολιτισμοῦ». [«Δαυλός», τεῦχος 63, Μάρτιος 1987, σ. 3492] Ἢ προσφυγὴ στὸ Νεκροταφεῖο τῆς Ἱστορίας καὶ ἡ ἐπαναχρησιμοποίηση πα- λαιῶν μεθόδων χαὶ συνταγῶν, ὅπως, εἶναι τὸ «μοντέλο» τοῦ Μεσαίωνος, άποκα- λύπτουν θέδαια τὴν πνευματικῇ στείρωση τοῦ ᾿Εξουσιασμοῦ. “ Ὅμως πρωτίστως προδικάξουν, ὅτι ἡ σημερινὴ σύγκρουση μεταξὺ πρωτογονισμοῦ καὶ πολιτισμοῦ θὰ εἶναι ἡ τελευταία σπασμωδικὴ καὶ ἀπονενοημένη ἀπόπειρα καὶ ὁ ἐπιθανάτιος ρόγγος τοῦ πρώτου ἐν ὄψει τοῦ ἱστορικοῦ θανάτου του καὶ τοῦ θριάμδου τοῦ δεύ- τερου. 4..Λ.