| Η ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΡΟΠΑΤΟΡΩΝ ΗΜΩΝ ιγ. Εκκλησιαστής Ποῦ ἦταν κρυμμένος τόσον καιρὸ αὐτός; Εχει καὶ ὡραῖο ὄνομα, μεγαλόπρε- πο. Ο προπάτοράς μας λοιπὸν αὐτός, ὁ ᾿Εκκλησιαστής, ήταν γυιὸς τοῦ Δαόδιὸδ καὶ θασιλιᾶς τῆς Ἱερουσαλήμ. Μιὰ μέρα, ποὺ εἰχε τὶς μαῦρες του, είχαν πέσει τὰ κο- πάδια του ἔξω, κάθισε κι ἔγραψε ἕνα διδλίο, ποὺ δέδαια εἶναι κι αὐτὸ πιὰ σήµε- ρα «ἱερὸ» μας διόλίο, διδλίο-ὁδηγὸς τοῦ τεμπέλη. Καὶ ἀρχίξει: «Ματαιότης μα- ταιοτήτων, εἰπεν ὁ ᾿Εκκλησιαστής' ματαιότης ματαιοτήτων, τὰ πάντα ματαιό- τῆς» (« ἔκκλ.»,α ΄2). Τὸ σκέφτηκε πολύ, γιὰ νὰ τὸ γράψη: Στὶς ἑ ἑπτὰ λέξεις οἱ πέ- ντε εἶναι ἡ ματαιότης. Τί μαυρίλα, δρὲ παιδί μου! Πρέπει νὰ ἔχασε πολλὰ πρό- όατα. «Τίς ὠφέλεια εἰς τὸν ἄνθρωπον ἐκ παντὸς τοῦ μόχθου αὐτοῦ, τὸν ὁποῖον μοχθεῖ ὑπὸ τὸν ἥλιον;» («᾿ Εκκλ.», α 3). Ποῦ εἰσαι, ὁρὲ παράδεισε, μὲ τὶς ξάπλες σου καὶ τὸ ἀραλίκι. Τί τὄθελε κι αὐτὸς ὁ Γιαχδέ, νὰ φυτέψῃ μηλιὲς στὸν παρά- δεισο; ᾿Ακόμα ἀραχτοὶ θἄμασταν. Δὲν χόρταινε κι αὐτὴ ἡ λιγούρα ἡ Εὔα, ἤθελε νὰ φάῃ καὶ μῆλα. Καὶ μετὰ ἤοθε ἡ καταστροφή. Μιὰ ζωὴ μόχθος. Γιατί, ὅπως λέ- ει μιὰ παλιὰ παροιμία: «Ἵνα μῆλο τὴν ἡμέρα τὸν Γιαχθὲ τὸν κάνει πέρα». Καὶ μᾶς ἄφησε. ἔτσι μὲ τὴν γλύκα ὁ Γιαχδέ. ο προπάτοράς μας ὅμως ταν καὶ πολὺ µετριόφρων: «Ιδού, ἐγὼ ἐμεγαλύνθην καὶ ηὐξήνθην εἰς σοφίαν ὑπὲρ πάντας τοὺς ὑπάρξαντας πρὸ ἐμοῦ ἐν “Ιερουσα- λήμ, καὶ ἡ καρδία µου ἀπήλαυσε πολλὴν σοφίαν καὶ γνῶσιν» («᾿ ἔκκλ.», α΄ 16). ᾿Αφοῦ λοιπὸν ἔγινε τόσο σοφός, κάποια στιγμὴ κατανοεῖ τὸ σφάλμα του: «4ιό- τι ἐν πολλῇ σοφίᾳ εἶναι πολλὴ λύπη: καὶ ὅστις προσθέτει γνῶσιν, προσθέτει πό- νον» («Εχκλ.», α 168). ἼΑχ, θρὲ προπάτορα, τί τὴν ἤθελες τὴν γνώση, καλὰ δὲν εἶναι τὰ προδατάκια καὶ τὰ γίδια; Βγάζουνετυράκι, προδιές, κρέας, ἀκίνδυνα πράγματα, κι ὄχι μῆλα κι ἄλλους ἐπικίνδυνους καρπούς. Ποιός ξέρει, πόσα μῆλα θᾶφαγε ὁ προπάτορας, γιὰ νὰ γίνῃ τόσο σοφός. Κι ἀφοῦ τἄφαγε ὅλα μαζεμένα, λυπήθηκε, γιατὶ δὲν ἄφησε τίποτα γιὰ μετά, καὶ στὴν συνέχεια, ἀφοῦ δαρυστομάχιασε, τὄόγαλε τὸ συ- μπέρασμα: «ὅστις προσθέτει γνῶσιν, προσθέτει πόνον». "Ε, τί ἄλλο μποροῦσε νὰ περιμένῃ; ᾿Εδῶ ἔφαγε ὅλα τὰ μῆλα τοῦ ᾿Ισραήλ, εἶναι νὰ μὴν πονάει τὸ στομάχι; Καὶ λέγαμε λιγούρα τὴν Εὔα, ποὔφαγε ἕνα µηλαράκι, κι αὐτὸ μισό. Καὶ συνεχίξει: « ᾿Εγὼ εἶπα ἐν τῇ καρδίᾳ μου. ᾿Ελθὲ τώρα, νὰ σὲ δοκιμάσω δι᾽’ εὐφροσύνης, καὶ ἐντρύφα εἰς ἀγαθά: καὶ ἰδού, καὶ τοῦτο ματαιότης» («᾿ Εκκλ.», 6’ 1). Τί στομάχι εἶναι αὐτό, θρὲ παιδί μου; ᾿Αφοῦ ξεπάτωσε τὶς μηλιές, πεινάει κι ἄλλο. Τρώει κι ὅλα τὰ ὑπόλοιπα ἀγαθὰ ποὺ δρίσκει μπροστά του, καὶ στὸ τέ- λος καταλήγει: «Τὰ πάντα ματαιότης», πάλι δὲν χόρτασε. "Αν εἶναι δυνατόν! Μὰ τί εἶναι τέλος πάντων, προπάτορας ἢ ἀχόρταγος; Ὕστερα: «᾿Εσκέφθην ἐν τῇ καρ- δίᾳ μου νὰ εὐφράνω τὴν σάρκα μου μὲ οἶνον, ἐνῷ ἔτι ἡ καρδία μου ἠσχολεῖτο μὲ τὴν σοφίαν» («᾿ Εκκλ.», θ΄ 2). ᾿Ενῶ ἔτρωγε λοιπόν, σκέφτηκε νὰ πιῇ καὶ λίγο κρα- σάκι, μήπως καὶ σταματήσῃ κάποια στιγμὴ νὰ τρώῃ. Γιατί, ὅπου λέει καρδία, ὅπως καὶ στὸ παραπάνω ἀπόσπασμα, ἐννοεῖ κοιλιά-- καὶ τὰ δύο ἀρχίζουν ἀπὸ κάππα. Τί κοιλιά, τί καρδιά. Αὐτὰ ὅμως εἶναι ἀλληγορικὰ πράγματα καὶ πρέπει γὰ τὰ ἐξηγοῦμε, γιὰ νὰ γίνονται κατανοητά. ἤΕτσι, ὅταν λέει ὅτι ἡ καρδιά του ἠσχολεῖτο μὲ τὴν σοφία, ἂν ἀντικαταστήσουμε ὅπου καρδιὰξκοιλιὰ καὶ ὅπου σοφίαξμῆλα, τότε μόνο ὄγαίνει τὸ νόημα. ᾿Ενῶ ἀσχολεῖτο τὸ στομάχι του μὲ τὰ μῆλα, τότε σκέφτηκε νὰ πιῇ κρασί. ᾿Αλλὰ εἴπαμε, αὐτὰ εἶναι ἀνώτερα πράγµα- τα. Μόνο ὁ ἐκλεκτὸς λαὸς τοῦ Γιαχθὲ μπορεῖ νὰ τὰ σκεφτῇ.