ΔΑΥΛΟΣΗ/Ι66, Οκτώόριος, 1995 9893 τρομάζουν οἱ λέξεις, ὅταν ἐκφράζουν τὴν ἀλήθεια). Οἱ Ἕλληνες λίγα χρόνια μετὰ τὸν καταχλυσμὸ καλλιέργησαν τὴν γῆ, συντηροῦσαν στόλους καὶ ὀργάνωναν τολμηρὰ ταξίδια. Αποίκισαν τὸν κόσμο σύμφωνα μὲ πολλὰ «μυθολογικὰ» προϊστορικά στοιχεῖα. Ας ἔχουμε στὸ νοῦ μας τὰ λόγια τοῦ Τσεχοσλοθάκου παλαιοανθρωπολόγου Γέλινεκ: «ὁ μεσογειακὸς (Ξἑλληνικός) ἀνθρωπολογικὸς τύπος ἐμφανίζεται στὴν νεολιθικὴ ἐποχὴ παντοῦ στὴν Εὐρώπη καὶ πολὺ δορειότερα ἀπ’ ὅ,τι θ ̓ ἀνέμενε κανεὶς συγκριτικὰ μὲ τὴν σημερινὴ ἐξάπλωσὴ τοῦ φύλου αὐτοῦ στὴν περιοχὴ τῆς Μεσογείου...», καθὼς καὶ τοῦ Α. Μωρουά: « ̓Ονομάζουν γενικῶς "Ιδηρες αὐτὸν τὸν πρωτόγονο πληθυσμὸ (τῆς ̓Αγγλίας) καὶ ὑποθέτουν ὅτι ἦλθε ἀπὸ τὴν “Ισπανία (μέσω θαλάσσης), πάντως, ἱσπανικὸς ἢ ὄχι, εἶναι πληθυσμὸς καταγωγῆς μεσογειακῆς». "Ας ἀκούσουμελοιπὸν τὶς παραδόσεις τῶν λαῶν καὶ τὰ λόγια τῆς ἐπιστήμης, γιὰ νὰ ξεσχεπάσουμε τὴν ἀπάτη. ΥΓ. Ὅλα τὰ κείμενα, ἀπ ̓ ὅπου τὰ ἀποσπάσματα, θρίσκονται συγκεντρωμένα καὶ μεταφρασμένα στὸ διόλιο «Κελτικὲς παραδόσεις τῶν Δρυϊδῶν καὶ Αρχαία Ελλάδα», ἐκδόσεις Πύρινος Κόσμος, 1904, Φιλικὰ Χρῆστος ̓Αμαξόπουλος Μαθητῆς Λυκείου Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανοῦ 15 54622 ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ Ἢ μεσαιωνικὴ ἐπίθεση τῶν σκοταδιστῶν κατὰ τοῦ «Δαυλοῦ» ̓Αγαπητὲ κύριε διευθυντά, Μὲ αἰσθήματα ὀργῆς, ἀγανακτήσεως καὶ περισσῆς ἀηδίας ἀνέγνωσα εἰς τὸ [62 τεῦχος σας διὰ τὴν ἀνανδρον, θάρδαρον καὶ ἰταμὴν ἐπίθεσιν, ἥτις ἐγένετο ἐναντίον τοῦ περιπτέρου τοῦ «Δ» τὴν 2θὴν Μαϊου εἰς τὴν Ἔχθεσιν Βιδλίου τοῦ Πεδίου τοῦ” Αρεως. Εἶναι πράγματι θλιδερὸν καὶ ἀπογοητευτικόν, ἰδία δὲ σήμερον, Ἑλληνόπουλα (ἐὰν ὀεδαίως ἦσαν) νὰ ἐκτρέπωνται εἰς τοιούτου εἴδους δανδαλισμοὺς ἐνθυμίζοντα τοὺς χαλεποὺς σκοτεινοὺς πρώτους αἰῶνας τῆς γέας χρονολογίας, ὅτε εἰς τὴν χώραν τῶν θεῶν ἐνέσχηψαν τὰ «θεῖα» εὐεργετήματα, δι ̓ ὧν «θεῖον» ἐξ ἀνατολῶν σκότος ἐπεκάλυψε προσωρινῶς τὸ ἀνέσπερον ἑλληνικὸν φῶς... Τάχα τὶς πταίει; Ποῖος ἢ ποῖοι εὐθύνονται διὰ τοιαὔτα θλιδερὰ φαινόμενα, τὰ ὁποῖα εἰς τὸ τέλος τοῦ 20οῦ αἰῶνος μετατρέπουν ἐξ ἀντικειμένου νέους ἀνθρώπους μὲ ἀνθρωπίνην ὑπόστασιν εἰς θλιδερὰ δίποδα ἀνθρωποειδῆ; Οὐχὶ θεθαἰως τὰ ἀτυχα αὐτὰ Ἑλληνόπουλα (ἐὰν δεδαίως ἦσαν). Φρονῶ, πὼς ἡ εὐθύνη ἄλλως δαρύνει καθ ̓ ὁλοχληρίαν καὶ πρωτίστως δύο φορεῖς: τὸν σχολικὸν χαὶ τὸν οἰκογενειακὸν τοιοῦτον. Διὰ τὸν χρατιχὸν κάλλιον ἂς σιωπῶμεν... ̓Απὸ τὴν ἄλλην πλευράν ἡ σιωνιστικὴ μήτρα τοῦ ἐξουσιασμοῦ μὴ δυναμένη νὰ ἀντέξη, νὰ ἀντεπεξέλθη, νὰ ἀντιπαλαίση, τελικῶς δὲ νὰ ἀντικρούση τὰ ὅσα ἐπιστημονιχῶς θεμελιωμένα-ἀποδεδειγμένα ἀναφέρονται ἀπὸ τὰς στήλας τοῦ ἐξαιρέτου καὶ ἑλληνικωτάτου πειοδικοῦ, εἴτε γραπτῶς εἴτε προφορικῶς, διαθέτουσα ὠστόσον καὶ τύπον καὶ μέσα μαζικῆς «ἐνημερώσεως», ἐν τούτοις καὶ παρὰ ταῦτα προέδη εἰς τὴν λῆψιν τῆς «θεαρέστου» ἀτιμωτικῆς ἀποφάσεως διὰ τὴν ἐπίθεσιν χαὶ τὴν καταστροφήν. Ἔξεστι τοῖς «θεοφοόουμένοις» ἀσχημονεῖν. Τὰ ἐμετικώτατα συνθήματα-προχηρύξεις. ἡ πασίγνωστη «πτωματολογία», ποὺ διέσπειραν εἰς τὸ Πεδίον τοῦ Ἄρεως, ἀφήνουν ἡμᾶς ἀδιαφόρους ὡς πρὸς τὸ περιεχόμενον. Τὰ μαρμαρένια ἁλώνια οὔτε κάν ἐπλησίασεν ἡ προαναφερθεῖσα μήτρα’ πῶς λοιπὸν νὰ μὴ προθῆ εἰς τοιούτου εἴδους «θεαρέστους» πρά- ξεις, εἰς τοιούτου εἴδους ἀθλιότητας καὶ ἀσχημίας; ἤλλλωστε κάθε δένδρον ἀπὸ τὸν καρπόν του χρίνεται... Τὸ δένδρον ὅμως τῶν ρωμιοσυνιζόντων ταγῶν τί χαρπὸν ἀποδίδει; Ἐκτὸς ὅμως τῶν ἀνυπάρχτων ταγῶν ποῖος Ἕλλην διδάσκαλος-παιδαγωγός θὰ ἀναλύση χάποτε εἰς θάθος εἰς τοὺς παραπαίοντας νέους τὸ σιωγιστικὸν ἀξίωμα «οὐ μάθεις»... εἰς ὅλας αὐτοῦ τὰς προεκτάσεις; Ποῖος “Ἕλλην διδάσκαλος-παιδαγωγὸς θὰ ἀναλύση τὸ ἀνθελληνικόν, διὰ τοῦτο καὶ ἀντιανθρώπινον καὶ ἀντιεπιστημονικὸν «ἀρχὴ σοφίας φόδος Κυρίου»; Ποῖος διδάσκαλος -παιδαγωγὸς- ὑπεύθυνος θὰ ἀναλύση εἰς θάθος καὶ ἐν εκτάσει τὸ ἑλληνικὸν «ἀρχὴ μωρίας φόθος θεοῦ»; Ποῖος φυσικὸς ἢ θετὸς γονεὺς θά σταθῆ μὲ ἀγάπην καὶ ἐνδιαφέρον πλησίον τῶν τέχνων του ἀπὸ τρυφερᾶς ἡλικίας προστατεύων, γαλουχῶν καὶ θωρακίζων αὐτὰ ἔναντι πάσης ἐπιθουλῆς; ̓Αγαπητὲ κύριε διευθυντά, ἡ σύστασις ὑμῶν πρὸς τὰ ὀλίγα μέσα μαζιχῆς πλύσεως ἐγκεφάλων χαὶ ἀποπροσανατολισμοῦ, τὰ ὁποῖα σᾶς ἐχαραχτήρισαν «φασίστες» ἢ «νεοναζί», νομίζω ὅτι ἠχεῖ εἰς ὦτα μὴ ἀχουόντων. Διότι οὗτοι, οἱ ἠλιθίως «κοσμοῦντες» τὰς ὀθόνας τῆς τηλεοράσεως καὶ ἠλιθίως «ὁμιλοῦντες» ἀπὸ αὐτά, γνωρίζουν ἐκ τῶν προτέρων τὸν ἄδιχον καὶ ἀστήρικτον χαρακτηρισμόν, τὸν καθ ̓ ὑποθολήν. "Αλλα δυστυχῶς ἀγνοοῦν χαὶ δὲν ἠξεύρουν: Πὼς δὲν γνωρίζουν ὅτι δὲν γνωρίζουν, ὅσον καὶ ἐὰν τοῦτο φανῆ εἰς αὐτοὺς παράξενον. Διά τοῦτο καθίστανται χαταγέλαστοι, γελοῖοι, ἀξιοθρήνη τοι ἕν τινι μέτρω καὶ μωροὶ ἐπικινδύνως. Δι ̓ ὅ καὶ ἀδικοῦν ἑαυτοὺς ἐν ἀγνοίᾳ καθ ̓ ὑποτροπήν. ̓ Αλλωστε εἶναι γνωστόν, ὅτι τὸ χρυσίον πολλὰ δυστυχῶς ἐπιτυγχάνει... Περαίνων, ἐκφράζω τόσον εἰς ὑμᾶς προσωπιχῶς ὅσον καὶ εἰς τὸν τραυματισθέντα ὑπεύθυνον τοῦ περιπτέρου κ. Παναγιώτην Σαράντον τὴν συμπάθειάν μου, τὴν ἀγάπην καὶ τὴν συμπαράστασίν μου. Μετ) ἐξαιρέτου τιμῆς καὶ ἑλληνικῶν χαιρετισμῶν Διόδωρος ̓Αθμονεὺς Α ́ Μηχανικὸς Ἐμποριχοῦ Ναυτιχοῦ Ἐν πλῷ, Μεσόγειος, Αὔγουστος 95