9893 ΔΑΥΛΟΣΗ/Ι66, Οκτώόριος, 1995 τρομάζουν οἱ λέξεις, ὅταν ἐκφράζουν τὴν ἀλή- θεια). Οἱ Ἕλληνες λίγα χρόνια μετὰ τὸν κατα- χλυσμὸ καλλιέργησαν τὴν γῆ, συντηροῦσαν στό- λους καὶ ὀργάνωναν τολμηρὰ ταξίδια. Αποίκισαν τὸν κόσμο σύμφωνα μὲ πολλὰ «μυθολογικὰ» - προϊστορικά στοιχεῖα. Ας ἔχουμε στὸ νοῦ µας τὰ λόγια τοῦ Τσεχοσλοθάκου παλαιοανθρωπολόγου Γέλινεκ: «ὁ μεσογειακὸς (Ξἑλληνικός) ἀνθρωπο- λογικὸς τύπος ἐμφανίζεται στὴν νεολιθικὴ ἐποχὴ παντοῦ στὴν Εὐρώπη καὶ πολὺ δορειότερα ἀπ’ ὅ,τι θ᾽ ἀνέμενε κανεὶς συγκριτικὰ μὲ τὴν σημερινὴ ἐξά- πλωσὴ τοῦ φύλου αὐτοῦ στὴν περιοχὴ τῆς Μεσο- γείου...», καθὼς καὶ τοῦ Α. Μωρουά: «᾿Ονομάζουν γενικῶς "Ιδηρες αὐτὸν τὸν πρωτόγονο πληθυσμὸ (τῆς ᾿Αγγλίας) καὶ ὑποθέτουν ὅτι ἦλθε ἀπὸ τὴν “Ισπανία (µέσω θαλάσσης), πάντως, ἱσπανικὸς ἢ ὄχι, εἶναι πληθυσμὸς καταγωγῆς μεσογειακῆς». "Ας ἀκούσουμελοιπὸν τὶς παραδόσεις τῶν λαῶν καὶ τὰ λόγια τῆς ἐπιστήμης, γιὰ νὰ ξεσχεπάσουμε τὴν ἀπάτη. ΥΓ. Ὅλα τὰ κείμενα, ἀπ᾿ ὅπου τὰ ἀποσπάσμα- τα, θρίσκονται συγκεντρωμένα καὶ μεταφρασμέ- να στὸ διόλιο «Κελτικὲς παραδόσεις τῶν Δρυϊδῶν καὶ Αρχαία Ελλάδα», ἐκδόσεις Πύρινος Κόσμος, 1904, Φιλικὰ Χρῆστος ᾽Αμαξόπουλος Μαθητῆς Λυκείου Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανοῦ 15 54622 ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ Ἢ μεσαιωνικὴ ἐπίθεση τῶν σκοταδιστῶν κατὰ τοῦ «Δαυλοῦ» ᾿Αγαπητὲ κύριε διευθυντά, Μὲ αἰσθήματα ὀργῆς, ἀγανακτήσεως καὶ περισσῆς ἀηδίας ἀνέγνωσα εἰς τὸ [62 τεῦχος σας διὰ τὴν ἀναν- δρον, θάρδαρον καὶ ἰταμὴν ἐπίθεσιν, ἥτις ἐγένετο ἐνα- ντίον τοῦ περιπτέρου τοῦ «Δ» τὴν 2θὴν Μαϊου εἰς τὴν Ἔχθεσιν Βιδλίου τοῦ Πεδίου τοῦ” Αρεως. Εἶναι πράγ- ματι θλιδερὸν καὶ ἀπογοητευτικόν, ἰδία δὲ σήμερον, Ἑλληνόπουλα (ἐὰν ὀεδαίως ἦσαν) νὰ ἐκτρέπωνται εἰς τοιούτου εἴδους δανδαλισμοὺς ἐνθυμίζοντα τοὺς χα- λεποὺς σκοτεινοὺς πρώτους αἰῶνας τῆς γέας χρονο- λογίας, ὅτε εἰς τὴν χώραν τῶν θεῶν ἐνέσχηψαν τὰ «θεῖα» εὐεργετήματα, δι᾿ ὧν «θεῖον» ἐξ ἀνατολῶν σκό- τος ἐπεκάλυψε προσωρινῶς τὸ ἀνέσπερον ἑλληνικὸν φῶς... Τάχα τὶς πταίει; Ποῖος ἢ ποῖοι εὐθύνονται διὰ τοι- αὔτα θλιδερὰ φαινόμενα, τὰ ὁποῖα εἰς τὸ τέλος τοῦ 20οῦ αἰῶνος μετατρέπουν ἐξ ἀντικειμένου νέους ἀνθρώπους μὲ ἀνθρωπίνην ὑπόστασιν εἰς θλιδερὰ δί- ποδα ἀνθρωποειδῆ; Οὐχὶ θεθαἰως τὰ ἀτυχα αὐτὰ Ἑλληνόπουλα (ἐὰν δεδαίως ἦσαν). Φρονῶ, πὼς ἡ εὐθύνη ἄλλως δαρύνει καθ᾽ ὁλοχληρίαν καὶ πρωτί- στως δύο φορεῖς: τὸν σχολικὸν χαὶ τὸν οἰκογενειακὸν τοιοῦτον. Διὰ τὸν χρατιχὸν κάλλιον ἂς σιωπῶμεν... ᾿Απὸ τὴν ἄλλην πλευράν ἡ σιωνιστικὴ μήτρα τοῦ ἐξουσιασμοῦ μὴ δυναμένη νὰ ἀντέξη, νὰ ἀντεπεξέλθη, νὰ ἀντιπαλαίση, τελικῶς δὲ νὰ ἀντικρούση τὰ ὅσα ἐπι- στημονιχῶς θεμελιωμένα-ἀποδεδειγμένα ἀναφέρονται ἀπὸ τὰς στήλας τοῦ ἐξαιρέτου καὶ ἑλληνικωτάτου πε- ιοδικοῦ, εἴτε γραπτῶς εἴτε προφορικῶς, διαθέτουσα ὠστόσον καὶ τύπον καὶ μέσα μαζικῆς «ἐνημερώσεως», ἐν τούτοις καὶ παρὰ ταῦτα προέδη εἰς τὴν λῆψιν τῆς «θεαρέστου» ἀτιμωτικῆς ἀποφάσεως διὰ τὴν ἐπίθεσιν χαὶ τὴν καταστροφήν. Ἔξεστι τοῖς «θεοφοόουµένοις» ἀσχημονεῖν. Τὰ ἐμετικώτατα συνθήματα-προχηρύξεις. ἡ πασίγνωστη «πτωματολογία», ποὺ διέσπειραν εἰς τὸ Πεδίον τοῦ Ἄρεως, ἀφήνουν ἡμᾶς ἀδιαφόρους ὡς πρὸς τὸ περιεχόμενον. Τὰ μαρμαρένια ἁλώνια οὔτε κάν ἐπλησίασεν ἡ προαναφερθεῖσα μήτρα’ πῶς λοιπὸν νὰ μὴ προθῆ εἰς τοιούτου εἴδους «θεαρέστους» πρά- ξεις, εἰς τοιούτου εἴδους ἀθλιότητας καὶ ἀσχημίας; ἤλλλωστε κάθε δένδρον ἀπὸ τὸν καρπόν του χρίνε- ται... Τὸ δένδρον ὅμως τῶν ρωμιοσυνιζόντων ταγῶν τί χαρπὸν ἀποδίδει; Ἐκτὸς ὅμως τῶν ἀνυπάρχτων ταγῶν ποῖος Ἕλλην διδάσκαλος-παιδαγωγός θὰ ἀναλύση χάποτε εἰς θάθος εἰς τοὺς παραπαίοντας νέους τὸ σιω- γιστικὸν ἀξίωμα «οὐ μάθεις»... εἰς ὅλας αὐτοῦ τὰς προ- εκτάσεις; Ποῖος “Ἕλλην διδάσκαλος-παιδαγωγὸς θὰ ἀναλύση τὸ ἀνθελληνικόν, διὰ τοῦτο καὶ ἀντιανθρώ- πινον καὶ ἀντιεπιστημονικὸν «ἀρχὴ σοφίας φόδος Κυ- ρίου»; Ποῖος διδάσκαλος -παιδαγωγὸς- ὑπεύθυνος θὰ ἀναλύση εἰς θάθος καὶ ἐν εκτάσει τὸ ἑλληνικὸν «ἀρχὴ μωρίας φόθος θεοῦ»; Ποῖος φυσικὸς ἢ θετὸς γονεὺς θά σταθῆ μὲ ἀγάπην καὶ ἐνδιαφέρον πλησίον τῶν τέχνων του ἀπὸ τρυφερᾶς ἡλικίας προστατεύων, γαλουχῶν καὶ θωρακίζων αὐτὰ ἔναντι πάσης ἐπιθουλῆς; ᾿Αγαπητὲ κύριε διευθυντά, ἡ σύστασις ὑμῶν πρὸς τὰ ὀλίγα µέσα μαζιχῆς πλύσεως ἐγκεφάλων χαὶ ἀπο- προσανατολισμοῦ, τὰ ὁποῖα σᾶς ἐχαραχτήρισαν «φα- σίστες» ἢ «νεοναζί», νομίζω ὅτι ἠχεῖ εἰς ὦτα μὴ ἀχου- όντων. Διότι οὗτοι, οἱ ἠλιθίως «κοσμοῦντες» τὰς ὀθό- νας τῆς τηλεοράσεως καὶ ἠλιθίως «ὁμιλοῦντες» ἀπὸ αὐτά, γνωρίζουν ἐκ τῶν προτέρων τὸν ἄδιχον καὶ ἀστήρικτον χαρακτηρισμόν, τὸν καθ᾽ ὑποθολήν. "Αλλα δυστυχῶς ἀγνοοῦν χαὶ δὲν ἠξεύρουν: Πὼς δὲν γνωρίζουν ὅτι δὲν γνωρίζουν, ὅσον καὶ ἐὰν τοῦτο φανῆ εἰς αὐτοὺς παράξενον. Διά τοῦτο καθίστανται χαταγέλαστοι, γελοῖοι, ἀξιοθρήνη τοι ἕν τινι μέτρω καὶ μωροὶ ἐπικινδύνως. Δι᾿ ὅ καὶ ἀδικοῦν ἑαυτοὺς ἐν ἀγνοίᾳ καθ᾽ ὑποτροπήν. ᾿ Αλλωστε εἶναι γνωστόν, ὅτι τὸ χρυσίον πολλὰ δυστυχῶς ἐπιτυγχάνει... Περαίνων, ἐκφράζω τόσον εἰς ὑμᾶς προσωπιχῶς ὅσον καὶ εἰς τὸν τραυματισθέντα ὑπεύθυνον τοῦ περιπτέρου κ. Πανα- γιώτην Σαράντον τὴν συµπάθειάν µου, τὴν ἀγάπην καὶ τὴν συμπαράστασίν µου. Μετ) ἐξαιρέτου τιμῆς καὶ ἑλληνικῶν χαιρετισμῶν Διόδωρος ᾿Αθμονεὺς Α΄ Μηχανικὸς Ἐμποριχοῦ Ναυτιχοῦ Ἐν πλῷ, Μεσόγειος, Αὔγουστος 95