9804 ΔΑΥΛΟΣ/166, Οκτώόριος 1995 Οἱ πατέρες τῆς Ἐκκλησίας γιὰ τοὺς Ἕλληνες συγγραφεῖς ᾿Αγαπητὲ κ. Λάμπρου, Σήµερα ἀγόρασα τὸν «Δαυλὸ», τ. 163, καὶ τὸν ἀνέγνωσα μὲ ἀγαλλίασι γεμάτη πάθος. Πέρυσι ἢ μητέρα µου πῆγε νὰ θρῆ τὸν πλα- στουργότης. Πρόσφυξ ἐξ᾽ Ανατολικῆς Θράκης, τελείως ἀμόρφωτη, φανατική. Γιατὶ τὰ λέω αὐτά; Ἔχουν σημασία. Πίστευε μὲ φανατισμὸ ὅ,τι γράφει ἡ Βίόλος. Μισοῦσε μὲ πάθος τοὺς «Οδριοὺς» ἢ «Τζεδιά», γιατὶ σταυρώσανε τὸν Χριστό. Συγχυσµένη στὸ ἔπακρον εἶχε ριχθεῖ μὲ περισσὸν ζῆλο εἰς τὴν ἀνάγνωσι τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, εὐχῶν, προσευχῶν καὶ συναξαρίων καὶ δίων διαφόρων ἁγίων καὶ ὁσίων μὲ λατι- νικἀ-ρωμαϊκὰ ἢ «τζεδέϊΐκα» ὀνόματα. ᾿Αλλὰ ἡ χορωνὶς τῶν ἠθικοπλαστικῶν αὐτῶν πονημά- των ἦταν γιὰ τὴν μακαρίτισσα ἡ σοφία τοῦ Δα- μασκηνοῦ.᾿ Απὸ τὸ πολὺ διάδασμα ἔχει μείνει ὁ μισός τόμος τῶν ἔργων τοῦ ἐν λόγω Πατέρα τῆς Ἔκκλησίας. ᾿Αρχίζει ἀπὸ τὴν σελίδα 47 (Λόγος Δ), τῆς ὁποίας καὶ ἀποστέλλω φωτοαντίγραφον, ἵνα ἀπολαύσετε καὶ ὑμεῖς ἐν Χριστῶ ἀδελφοὶ τὸ μῖσος τοῦ ἁγίου αὐτοῦ ποιμενάρχου ἐναντίον τῆς σοφίας τῶν ᾿Αρχαίων Ἑλλήνων: «Καὶ ὁ ἄνθρωπος οὗτος δίκαιος καὶ εὐλαδής, προσδεχόμενος παράκλησιν τοῦ Ισραήλ: ἤγουν, ἀπαντέχαινεν ὁ Συμεὼν πότε νὰ ἔλθῃ ἡ παρη- γορία τοῦ ᾿Ισραήλ: ᾿Ισραὴλ ἑρμηνεύεται, Νοῦς ὁρῶν τὸν Θεόν' λεγόμεσθεν δὲ ἡμεῖς, ὅσοι ἐπι- στεύσαμεν εἰς τὸν Χριστόν, ᾿Ισραηλῖται ᾖ...]. Καὶ πάλιν ὁ Προφήτης Δαυϊδ, καὶ ὁ υἱός του Σολομὼν λέγουσιν ᾿Αρχὴ σοφίας, φόδος Κυρί- ου, ὄχι τῆς σοφίας, ἄνθρωπε, μόνον τοῦ κόσμου, τῆς ἑλληνικῆς καὶ πεπλανημένης, ἀλλὰ τῆς Θε- ἱκῆς' ἐπειδὴ ἂν ἔλεγαν διὰ ἐκείνην τὴν σοφίαν τῶν Ελλήνων, ἤθελαν ψεύδεσθαι: πῶς; ὅτι ποῖος σοφὸς τῶν Ελλήνων εἶχε φόδον Θεοῦ; δὲν ἦτον εἰδωλολάτραι; “Ὅμηρος ὁ μέγας ποιητὴς δὲν λέ- γει’ Ζεῦ κύδιστε μέγιστε κελαινεφὲς αἰθέρι ναί- ων; ἤγουν, μόνον πὼς ἐπικαλεῖται τὸν Δία; ὁ Ἡσίοδος καὶ αὐτὸς δὲν λέγει: Ζεὺς ὑψιόρεμέ- της, ὅς ὑπέρτατα δώματα ναίει; ἤγουν, πὼς ὁ Ζεὺς ὁρίζει τὰς ὄροντάς; οἱ φιλόσοφοι ὅλοι δὲν ἦτον καὶ αὐτοὶ “Ελληνες; πῶς εἶχαν ἐκεῖνοι φό- όον θεϊκόν; ἀμὴ διὰ ποίαν σοφίαν λέγει; διὰ τὴν μίαν χάριν τοῦ ἁγίου Πνεύματος: ὅτι ἑπτὰ χα- οίσματα εἶναι, τοῦ παναγίου Πνεύματος, ὡς λέ- γει ὁ Προφήτης 'Ησαΐας...» Μὲ κάθε τιμὴ ᾿Ανθὴ Σωτηριάδου Ψυχίατρος Κων/πόλεως 81, 54 644 ΘΕΣ/ΝΙΚΗ Οἰτελετουργικὲς ἀνθρωποθυσίες καὶ πότε οἱ Εθραῖοι σκοτώνουν Κύριε ἐκδότη τοῦ «Δαυλοῦ», Διάθασα τὸ ἄρθρο τοῦ συνεργάτη σας Πανα- γιώτη Σαράντου καὶ διερωτῶμαι, σὲ τί προάγει τοὺς σκοποὺς τοῦ περιοδικοῦ, πὀσο ἀμερόλη- πτο εἶναι καὶ ἂν ἀντέχη σὲ ἐπαλήθευσι, Καὶ ἐξηγοῦμαι: Θύματα; Δώδεκα. Ὀνόματα θυμάτων τρία. καὶ ἀπὸ αὐτὰ τὸ ἕνα μὲ ἐπώνυμο. Θύτες;”Απειροι: Ονόματα οὔτε ἕνα. Πηγὲς πα- ραεκκλησιαστικὰ θιθλἰα: Κέρκυρα: τὸ ὄνομα τοῦ θύματος θὰ διαφώτιζε τὰ πράγματα, ἀλλὰ δὲν ἀναφέρεται. Ρωσία: Ρωσία, ποῦ; Καὶ τὸ 6α- ρέλι τί ἀπέγινε; Σικάγο: Τρία παιδιὰ τὸ 1955’ Ἑδθραῖος σερίφης 1 ομπιαπ, καὶ ἕνας ἀγράμματος ὀνόματι Βεπηπῖε ΒεονεΙ]. Πληθυσμός; περὶ τὰ ἑφτὰ ἑκατομμύρια. Αὐτὰ εἶναι τὰ στοιχεῖα. Καὶ ὅποιος δὲν τὰ θεωρεῖ ἀρκετὰ εἶναι Σιωνιστής; ᾿Αλλὰ ἀρκετά. ᾿Αναφορικὰ μὲ τὸ δεύτερο σκέλος (γιὰ τὰ ἀνθρωποειδῆ τῆς Παιανίας), ἐνῶ εἶναι καθαρὸς ὁ σκοπός τους, ἤτοι παντοειδὴς γενετήσια ἱκα- νοποίηση καὶ ὄχι μόνον, τὸ ἄρθρο ἐπικρίνει τὸν ἀρχιμανδρίτη Τιμόθεο Κιλίφη γιὰ τὸ ποῖος φταίει. ᾿Αλλὰ ἂν τὸ ΙΑΒΕ ο ΙΕΒΕ ὁδηγεῖ στὴν Π. Διαθήκη, τὸ ΑΜΩΝ, ψευδώνυμο τοῦ ἀρχη- γοῦ τους, ποῦ ὁδηγεῖ; Βεθαίως εἶναι γενναιό- δωρο νὰ τοὺς δωρήσουµε πεντάκτινους καὶ ἑξά- πτινους ἀστέρες καὶ τὸν κύριο μὲ τὰ τραγίσια πόδια. Ὅμως καὶ γιὰ τὸν κύριο αὐτὸν σὰν νὰ ἔχει ἀντιρρήσεις ἡ Μυθολογία µας -- δὲν εἶναι δικό του λάθος, ἂν οἱ πατέρες τῆς Ἐκκλησίας καὶ οἱ ἀκόλουθοί τους προθάλλουν τὸν ψυχισμό τους ἐπάνω του. Τὸν πεντάκτινο ἀστέρα τὸν διεχδικοῦν πολλοὶ καὶ τοὺς δύο ἡ Εὐκλείδειος Γεωμετρία. Ὄχι, δὲν εἶμαι Ἑδραῖος καὶ ἀπ᾽ ὅ,τι γνωρίζω δὲν ὑπάρχει Ἑδραῖος στὴν γενιά µου. Ἀλλὰ ἀνα- κύκλωσις αὐτοῦ τοῦ τύπου προσθάλλει τὴν νοη- μοσύνη µου καὶ ὄχι µόνο τὴν δική µου, ὑποθέ- τω. Καὶ δύο ἐρωτήσεις; Πόσο ἀξιόπιστοι εἶναι οἱ ΥεππαΚ καϊρταπαϊιίς; Καὶ... οἱ Ἑθραῖοι µόνο γιὰ νὰ θυσιάσουν σκοτώνουν; Μὲ συγχωρεῖτε γιὰ τὴν πολυλογία µου καὶ εὐχαριστῶ γιὰ τὴν φι- λοξενία, ἂν τύχω φιλοξενίας. Στέφανος Αὐλωνίτης Στυλ. Λάϊου 15 Ἀμπελόκηποι