9895 ΔΑΥΛΟΣ/166,Οκτώόθριος, 1995 Σημείωση «Δαυλοῦ»: Στὴν ἔρευνα τοῦ κ. Παναγιώτη Σαράντου μὲ τίτλο «Τελετουργικὲς ἀνθρωποθυσίες» (τεῦχος 163), στὴν ὁποία ἀναφέρεται ὁ ἐπιστολογράφος, παρατίθενται πληροφορίες εἰλημμένες ἀπὸ διάφορα διόλία (ὄχι «παραεκκλησιαστικὰ») ἀλλὰ καὶ δημοσιεύματα συγχρόνων ἐφημερίδων, τὰ ὁποῖα ὁ συντάκτης τῆς ἔρευνας παρέθεσε. Σεδόμεθα τὶς ἐπιφυλάξεις τοῦ ἐπιστολογράφου, ἀλλὰ ἡ διάψευση τῶν πληροφοριῶν ποὺ παρουσιάσθηκαν στὴν ἐν λόγω ἔρευνα προὐποθέτει ἀπαραίτητα τὴν ἀντιπαράθεση ἄλλων πληροφοριῶν. Ἀλλὰ ὁ ἐπιστολογράφος δὲν προσκομί- ζει καμμία. Σημειώνουμε ἐπίσης τὴν σύγ χυσή του, σ᾽ ὅ,τι ἀφορᾶ τὸν τραγόμορφο θεὸ τοῦ Σο- λομῶντος καὶ τὸν τραγοπόδαρο Ἑλληνικὸ θεὸ Πᾶνα. Καὶ θεθαίως στὴν ἀπορία τοῦ ἐπιστο- λογράφου, ἂν ἡ ἔρευνα αὐτὴ «προάγει τοὺς σκοποὺς τοῦ περιοδικοῦ», ἀπαντοῦμε ἀνεπιφύ- λακτα, ὅτι κάθε ἔρευνα οἱουδήποτε εἴδους, ποὺ στηρίξεται σὲ στοιχεῖα -- ὅπως ἢ περὶ ἧς ὁ λό- γος γιὰ τὶς τελετουργικὲς ἀνθρωποθυσίες --, προάγει τὴν ἀναζήτηση τῆς ἀλήθειας, καὶ ἕπο- μένως καὶ τοὺς σκοποὺς τοῦ «Δαυλοῦ». Τέλος δὲν γνωρίζουμε σὲ ποιὲς περιπτώσεις «οἱ Εδραῖοι σκοτώνουν» (;). Ἢ Σλαυική καταγωγὴ τοῦ Ἰουστινιανοῦ Κύριε διευθυντά, Στὸ τεῦχος 163 τοῦ «Δαυλοῦ» καὶ στὴν σελἰ- δα 9751 μὲ τὸν τἰτλο «Ἅγιος Οὐπράόδα» ἡ Οὐρανία Πρίγκουρη σὲ ἄρθρο της ἀναφέρεται στὴν Σλαυικἡ καταγωγὴ τοῦ Ἰουστινιανοῦ καὶ τῆς οἰκογενείας του. Ὅμως ὁ ἱστορικὸς Παῦλος Καρολίδης στὴν «Ιστορία τοῦ ᾿Ελληνικοῦ Ἔθνους» τοῦ Κ. Παπαρρηγοπούλου, ἔκδοσις Ν.Δ. Νίκας Α.Ε. (ἔκδοσις Η’), τόμος Δ΄, κεφά- λαιο Γ΄, στὴν σελίδα 89, σὲ ὑποσημείωση γρά- φει ἀναφερόμενος στὸ αὐτὸ θέμα: «Ταῦτα πά- ντα τὰ περὶ ὀνομάτων ἀπεδείχθη ὅτι εἶναι πα- ράδοσις τῶν μεταγενεστέρων χρόνων (τοῦ 12ου αἰῶνος) καὶ ἐπίνοια σλαυικὴ πρὸς ἀπόδειξιν δῆθεν τῆς σλαυικῆς καταγωγῆς τοῦ οἴκου τοῦ ᾿Ιουστινιανοῦ. Μόνον τὸ τῆς Εὐφημίας ὄνομα φαίνεται ἐκ τῶν ἀνεκδότων Προκοπίου ὅτι ἦν πρότερον Λουπεκῖνα. Ὁμολογητέον δ᾽ ὅτι Σλαῦοι (νοτιοσλαῦδοι) φιλόλογοι ἦσαν οἱ ἀνα- χαλύψαντες καὶ ἀνακηρύξαντες τὸ ψευδὲς τῶν τοιούτων σλαυικῶν παραδόσεων, εἰς ἅς παρε- σύρθη ἀτυχῶς καὶ ὁ ἡμέτερος συγγραφεύς». Ποιός μᾶς παραπλανᾶ; Ὁ Παῦλος Καρολίδης καὶ οἱ Σλαῦοι φιλόλογοι ἢ ἡ Οὐρανία Πρί- γκουρη; Ἐπειδὴ εἴμεθα Ἕλληνες, πιστεύω ὅτι ἡ ἀντίθεσή µας μὲ τὴν πολιτικὴ ἑνὸς ἱστορικοῦ προσώπου δὲν πρέπει νὰ μᾶς ἐμποδίζη ἀπὸ τὸ νὰ λέμε τὴν ἀλήθεια. Μὲ ἐχτίμηση Ἀνδρ. Κυνηγαλάκης ᾿ΑΑπάντηση τῆς κ. Οὐρανίας Πρίγκουρη Μόλις ποὺ πῆραν εἴδηση τὴ σχέσι μου μὲ τὸν Παπαρρηγόπουλο, κι ἔστειλαν τὸν Καρολίδη νὰ δείξει μούσκουλο. Καὶ στῆς Μαρίας τὴν ποδιά σφάξονται παλληκάρια. Γιατὶ μὲ τὰ «ἔμπαι- νε Γιοῦτσο» τῶν «ποῖος μᾶς παραπλανᾶ» καὶ τὰ τοιαῦτα ἡ χατάστασι πέρασε στὰ ἐκτὸς καὶ ἔγινε τὸ ἔλα νὰ δεῖς. Στὸ χῶμα ὁ Παπαρρηγόπουλος, γραφτό του ἦταν νὰ πάει ἀπὸ μετάφρα- σι καὶ ὑποσημείωσι, μόνη κι ἀπροστάτευτη πιὰ ἐγὼ στὰ χτυπήματα τοῦ Καρολίδη, ἄδικα τῶν ἀδίκων, μ᾽ ἕνα σμπάρο δυό τρυγόνια, ἐνῶ ὁ καυγᾶς ἦταν ἀποκλειστικὰ γιὰ τὸ πάπλωμα. Καὶ νά’ χουν ἀπὸ πάνω καὶ τὴν ἀξίωσι νὰ πάρω τὰ ὄρη καὶ τὰ δουνά, μῆνα Αὔγουστο, μὲ τὸ μάτι μαυρισμένο, γιὰ νὰ δρῶ τοὺς Σλαύους φιλολόγους. Δὲν θὰ ἠμπορέσω. Τὸ κορίτσι θέλει θάλασσα χι αὐγουστιάτικα φεγγάρια στὸ Αἰγαῖο. Ἂς εἶναι ὅμως. Ἔξω μιζέρια, κι ἀνοιχτὴ καρδιά. Μιᾶς καὶ ὁ ζῆλος τῆς ἀλήθειας κατατρώ- εἰ τὸν ἐπιστολογράφο μας, θὰ προσπαθήσω νὰ τὸν δοηθήσω, τὸ κατὰ δύναμιν θέδαια, καθό- τι ἱστορικὸς δὲν εἰμαι: ἕνα ζιζάνιο εἰμαι ποὺ σφυρίζει. «Ὁ Ἓλληνας πρέπει καὶ νὰ σφυρίζει κάποτε». Καὶ νὰ γελάει δυνατά. Αὐτὸ κυρίως. Μὴν πᾶμε μακρυά. Μέχρι τὴν «Εκδοτική». Ὃ «νέος αὐτοκράτωρ», λέει, «ὅπως καὶ ὁ θεῖος του, καταγόταν ἀπὸ οἰκογένεια ἐκρωμαϊσμένων Θρακῶν χωρικῶν. Εἶχε γεννηθεῖ στὸ Ταυρί- σιο, κώμη γειτονικὴ τῆς γενέτειρας τοῦ Ιουστίνου Βεδερίανας, πιθανώτατα στὴν περιοχὴ τῆς