27 Ν 9 λ 27 2 ̓’ὕ Ούτε συμμετοχή ἀλλὰ οὔτε ἀπάθεια “Οταν ἡ πολιτικὴ ἀπὸ τέχνη ἀσκήσεως τῆς ἀριστοτέλειας πολιτείας τοῦ «ἀποδιδόναι ἑκάστῳ τὰ ἴδια» μετεξελίσσεται σὲ αὐτοσκοπὸ τῆς Εξ-ουσίας, εἶναι αὐτόματη ἡ ἀντίδραση τῶν ὑγιῶν ἀντισωμάτων τοῦ κοινωνικοῦ συνόλου, νὰ θέλουν νὰ διαχωρίσουν τὴν ὕπαρξή τους ἀπὸ αὐτὴν τὴν «πολιτική». Αὐτὸ αὐτόματα δημιουργεῖ τὴν πολιτικὴ ἀπάθεια, ἡ παράταση τῆς ὁποίας καταλήγει οὐσιαστικὰ στὴν ἰδιώτευση. Ἢ ἀπάθεια εἶναι συναισθηματικὴ ἀντίδραση, φυσικὰ ὑγιέστατη καὶ σωστὴ ὡς ἀπόρριψη τῆς διαστροφῆς τῆς πολιτικῆς ̓Εξ-ουσίας. Οἱ ὑγιεῖς κοινωνίες ἀναδειχνύουν πολιτικὲς ἡγεσίες, ποὺ πρωτοποροῦν στὴν ὁλοκλήρωση καὶ στὴν ἔκφραση τοῦ ἀνθρώπου, στὴν ἀναξήτηση τῆς ἀλήθειας, τοῦ καλύτερου καὶ τῆς συνεχοῦς προσέγγισης στὸ τέἕλειο. ̓ Οτιδήποτε ἄλλο εἶναι φυσικὸ νὰ προκαλεῖ τὴν ἀπόρριψη. Ἢ ἰδιώτευση εἶναι ἡ λογικὴ κατάληξη τῆς ἁπλῆς σκέψης, «δὲν ἀσχολοῦνται οἱ πολιτικοὶ μαζίμου, δὲν ἀσχολοῦμαι καὶ ἐγὼ μαζί τους». Αὐτὲς ὅὅμως οἱ | ἀπόλυτα φυσιολογικὲς ἀντιδράσεις τοῦ ἀνθρώπου στὴν ἐξουσία ἐπενεργοῦν ὅπως ἀκριδῶς τὸ «αἴητζ», ποὺ χρησιμοποιεῖ τὶς ἀντιδράσεις τοῦ ἴδιου τοῦ ἀνθρώπινου ὀργανισμοῦ ἐναντίον του. Η ἰδιώτευση τελικὰ διαλύει τὸν κοινωνικὸ ἱστό, ἀπομονώνει τὸν ἄνθρωπο, κλείνει τοὺς ὁρίζοντές του, ρίχνει τὸ ἠθικό του, καταλύει τὴν ἱκανότητά του νὰ στοχάζεται ἀνεξάρτητα καὶ παραδίδεται πλήρως δορὰ στὴν ὀλιγαρχία τῆς ̓Εξ-ουσίας. ́Η ̓Εξ-ουσία γιὰ τὴν ἀναπαραγωγή της δὲν ἔχει παρὰ νὰ προκαλέσει τὴν ἀη δία καὶ τὴν ἀπογοήτευση τῆς κοινωνίας, τοῦ ἀνθρώπου-πολίτη. ̓Απὸ ἐκεῖ καὶ μετὰ ἀφήνει τὶς ὑγιεῖς ἀντιστάσεις τοῦ ἀνθρώπου νὰ στραφοῦν ἐναντίον του καὶ νὰ καταστρέψουν πλήρως τὴν ἐλευθερία του, ἐξασφαλίξοντας τὴν ὑποταγὴ στὴν Ἔξ-ουσία καὶ τὴν διαιώνισή της. Εἶναι ἀλήθεια, ὅτι ἡ παγίδα εἶναι καλὰ στημένη, καθὼς «μέθοδοι ἀποκλεισμοῦ» καὶ μιὰ συνολικὴ πολιτικὴ δυναμική, ποὺ λειτουργεῖ σὰν «κλειστὸ σύστημα», ἐξασφαλίζουν τὴν διαιώνιση τῆς Εξ-ουσίας καὶ στεροῦν κάθε δυνατότητα ἀνανέωσης καὶ ἐξυγίανσης καὶ ἑπομένως κάθε ἐλπίδα, ποὺ θὰ στήριζε μιὰ δυναμικὴ ἀναστροφῆς καὶ ἀνάταξης τοῦ πολιτικοῦ σκηνικοῦ καὶ τῆς χοιγωνίας. Μόνο ἀντίδοτο τὸ πάθος τοῦ “Ελληνα καὶ τῆς Ελληνίδας γιὰ «συμμετοχή», μὲ ἐλπιδοφόρα μηνύματα τοὺς κύκλους συζητήσεων, στοχασμοῦ καὶ προθληματισμοῦ, ποὺ ἔχει ἤδη ξεσπάσει. Οἱ Ελληνες στὴν φάση αὐτὴ ἐκδηλώνουν ἀηδία καὶ ἀπόρθιψη τῆς σημερινῆς πολιτικῆς πραγματικότητας, ἔχουν ὅμως ἀκόμα ὅλα τὰ δείγματα, ὅτι δὲν ἔχουν πάψει νὰ εἶναι πολιτικὰ ὄντα, στοιχεῖο ποὺ κρατάει ἀκόμα τὴν ἐλπίδα ζωντανή. Ἴσως μέσα στὴν συνολικἠ κρίση καὶ πολιτισμική πτώση τοῦ τόπου νὰ μὴν μπορεῖ νὰ ὑποστηριχθεῖ πιά, ὅτι ὅλοι οἱ ' Ελληνες εἶναι φιλόσοφοι, στοχαστές, ἐλεύθεροι ἄνθρωποι, μὲ ψυχὲς γεμᾶτες συναίσθημα, ὄνειρο καὶ λόγο. Μπορεῖ ὅμως νὰ ὑποστηριχθεῖ μὲ σθένος καὶ δεδαιότητα, ὅτι, ἂν θέλεις νὰ δρεῖς κάποιους, ποὺ μέσα στὴν διεθνή δυναμικἡ τῆς πτώσης καὶ τῆς ἀλλοτρίωσης στοχάζονται ἐλεύθερα καὶ ἔχουν ψυχὴ μὲ ἱκανότητα νὰ ἑρμηνεύει καὶ νὰ δίνει περιεχόμενο στὴν πράξη, ἂν θέλεις νὰ δρεῖς κάποιους, ποὺ εἶναι ἀκόμα ἄνθρωποι, αὐτοὺς τοὺς κάποιους θὰ τοὺς δρῆς στὴν Ελλάδα. Θὰ εἶναι "Ελληνες. ̓Ανδρέας ̓ ̓Αθηναῖος Καθηγητής Πανεπιστημίου Γαίηλ (ΗΠΑ)