27 Ν 9 λ 27 2 ᾽’ὕ Ούτε συμμετοχή ἀλλὰ οὔτε ἀπάθεια “Οταν ἡ πολιτικὴ ἀπὸ τέχνη ἀσκήσεως τῆς ἀριστοτέλειας πολιτείας τοῦ «ἀποδι- δόναι ἑκάστῳ τὰ ἴδια» µετεξελίσσεται σὲ αὐτοσκοπὸ τῆς Εξ-ουσίας, εἶναι αὐτόμα- τη ἡ ἀντίδραση τῶν ὑγιῶν ἀντισωμάτων τοῦ κοινωνικοῦ συνόλου, νὰ θέλουν νὰ διαχωρίσουν τὴν ὕπαρξή τους ἀπὸ αὐτὴν τὴν «πολιτική». Αὐτὸ αὐτόματα δηµι- ουργεῖ τὴν πολιτικὴ ἀπάθεια, ἡ παράταση τῆς ὁποίας καταλήγει οὐσιαστικὰ στὴν ἰδιώτευση. Ἢ ἀπάθεια εἶναι συναισθηματικὴ ἀντίδραση, φυσικὰ ὑγιέστατη καὶ σωστὴ ὡς ἀπόρριψη τῆς διαστροφῆς τῆς πολιτικῆς ᾿Εξ-ουσίας. Οἱ ὑγιεῖς κοινωνίες ἀναδει- χνύουν πολιτικὲς ἡγεσίες, ποὺ πρωτοποροῦν στὴν ὁλοκλήρωση καὶ στὴν ἔκφραση τοῦ ἀνθρώπου, στὴν ἀναξήτηση τῆς ἀλήθειας, τοῦ καλύτερου καὶ τῆς συνεχοῦς προσέγγισης στὸ τέἕλειο.᾿ Οτιδήποτε ἄλλο εἶναι φυσικὸ νὰ προκαλεῖ τὴν ἀπόρριψη. Ἢ ἰδιώτευση εἶναι ἡ λογικὴ κατάληξη τῆς ἁπλῆς σκέψης, «δὲν ἀσχολοῦνται οἱ πολιτικοὶ μαζίμου, δὲν ἀσχολοῦμαι καὶ ἐγὼ μαζί τους». Αὐτὲς ὅ ὅμως οἱ | ἀπόλυτα φυ- σιολογικὲς ἀντιδράσεις τοῦ ἀνθρώπου στὴν ἐξουσία ἐπενεργοῦν ὅπως ἀκριδῶς τὸ «αἴητζ», ποὺ χρησιμοποιεῖ τὶς ἀντιδράσεις τοῦ ἴδιου τοῦ ἀνθρώπινου ὀργανισμοῦ ἐναντίον του. Η ἰδιώτευση τελικὰ διαλύει τὸν κοινωνικὸ ἱστό, ἀπομονώνει τὸν ἄνθρωπο, κλείνει τοὺς ὁρίζοντές του, ρίχνει τὸ ἠθικό του, καταλύει τὴν ἱκανότητά του νὰ στοχάζεται ἀνεξάρτητα καὶ παραδίδεται πλήρως δορὰ στὴν ὀλιγαρχία τῆς ᾿Εξ-ουσίας. ΄Η ᾿Εξ-ουσία γιὰ τὴν ἀναπαραγωγή της δὲν ἔχει παρὰ νὰ προκαλέσει τὴν ἀη δία καὶ τὴν ἀπογοήτευση τῆς κοινωνίας, τοῦ ἀνθρώπου-πολίτη. ᾿Απὸ ἐκεῖ καὶ μετὰ ἀφήνει τὶς ὑγιεῖς ἀντιστάσεις τοῦ ἀνθρώπου νὰ στραφοῦν ἐναντίον του καὶ νὰ κα- ταστρέψουν πλήρως τὴν ἐλευθερία του, ἐξασφαλίξοντας τὴν ὑποταγὴ στὴν Ἔξ-ου- σία καὶ τὴν διαιώνισή της. Εἶναι ἀλήθεια, ὅτι ἡ παγίδα εἶναι καλὰ στημένη, καθὼς «μέθοδοι ἀποκλεισμοῦ» καὶ μιὰ συνολικὴ πολιτικὴ δυναμική, ποὺ λειτουργεῖ σὰν «κλειστὸ σύστημα», ἐξασφαλίζουν τὴν διαιώνιση τῆς Εξ-ουσίας καὶ στεροῦν κάθε δυνατότητα ἀνανέωσης καὶ ἐξυγίανσης καὶ ἑπομένως κάθε ἐλπίδα, ποὺ θὰ στήρι- ζε μιὰ δυναμικὴ ἀναστροφῆς καὶ ἀνάταξης τοῦ πολιτικοῦ σκηνικοῦ καὶ τῆς χοι- γωνίας. Μόνο ἀντίδοτο τὸ πάθος τοῦ “Ελληνα καὶ τῆς Ελληνίδας γιὰ «συμμετοχή», μὲ ἐλπιδοφόρα μηνύματα τοὺς κύκλους συζητήσεων, στοχασμοῦ καὶ προθληματισμοῦ, ποὺ ἔχει ἤδη ξεσπάσει. Οἱ Ελληνες στὴν φάση αὐτὴ ἐκδηλώνουν ἀηδία καὶ ἀπόρ- θιψη τῆς σημερινῆς πολιτικῆς πραγματικότητας, ἔχουν ὅμως ἀκόμα ὅλα τὰ δείγ- ματα, ὅτι δὲν ἔχουν πάψει νὰ εἶναι πολιτικὰ ὄντα, στοιχεῖο ποὺ κρατάει ἀκόμα τὴν ἐλπίδα ζωντανή. Ἴσως µέσα στὴν συνολικἠ κρίση καὶ πολιτισμική πτώση τοῦ τόπου νὰ μὴν µπο- ρεῖ νὰ ὑποστηριχθεῖ πιά, ὅτι ὅλοι οἱ ' Ελληνες εἶναι φιλόσοφοι, στοχαστές, ἐλεύθε- ροι ἄνθρωποι, μὲ ψυχὲς γεμᾶτες συναίσθημα, ὄνειρο καὶ λόγο. Μπορεῖ ὅμως νὰ ὑποστηριχθεῖ μὲ σθένος καὶ δεδαιότητα, ὅτι, ἂν θέλεις νὰ δρεῖς κάποιους, ποὺ µέ- σα στὴν διεθνή δυναμικἡ τῆς πτώσης καὶ τῆς ἀλλοτρίωσης στοχάζονται ἐλεύθερα καὶ ἔχουν ψυχὴ μὲ ἱκανότητα νὰ ἑρμηνεύει καὶ νὰ δίνει περιεχόµενο στὴν πράξη, ἂν θέλεις νὰ δρεῖς κάποιους, ποὺ εἶναι ἀκόμα ἄνθρωποι, αὐτοὺς τοὺς κάποιους θὰ τοὺς δρῆς στὴν Ελλάδα. Θὰ εἶναι "Ελληνες. ᾿Ανδρέας᾽ ᾿Αθηναῖος Καθηγητής Πανεπιστηµίου Γαίηλ (ΗΠΑ)