9042 ΔΑΥΛΟΣ/166, Ὀπτώθριος 1995 στὶς πόλεις μας, στὶς οἰκογένειές μας ὀνόματα ξένα μὲ τὴν ψυχοσύνθεση καὶ τὰ ἰδανικὰ τοῦ “Ἕλληνα, ὀνόματα ποὺ τίποτα δὲν ὕποδη λώνουν στὴν γλῶσσα μας, γλωσσικὰ καὶ ἐννοιολογικὰ ξένα πρὸς ἐμᾶς; Γιατὶ τί ἄλλο μπορεῖ νὰ σημαίνῃ γιὰ ἕναν Ἕλληνα τὸ ὄνομα Δανιὴλ (σὲ μετάφραση: «Ὁ Θεὸς εἶναι χριτής μου»), ποὺ ταυτόχρονα ἀφαιρεῖ την ἐλευθερία σχέψεως καὶ δράσεως ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο μπροστὰ στὸν φόδο τῆς μελλοντιχῆς χρίσεως, ἢ Ζαχαρίας (« Ο Γιαχθὲ ἐ ἔχει ἐνθυμηθῇ») ἢ ἀκόμα ̓Ηλίας(«Ο Γιαχθὲ εἰναι θεὸς») ἢ ἢ τέλος Ἡσαΐας («. Η σωτη ρία τοῦ Γιαχθέ»); Γιατὶ ἡ θεοχρατικὴ αὐτὴ ἀντίληψη, ποὺ εἰσήχθη μετὰ τὴν ἱστορικὴ δολοφονία τοῦ Ἕλληνικοῦ Πολιτισμοῦ, νὰ ἐξακολουθῇ μέχρι σή μερα νὰ ὑπάρχῃ; Καθίσταται λοιπὸν ἐ ἐπιτακτικὴ ἡ ἀνάγκη, περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλη φορὰ σήμερα, ποὺ ἡ Ἑλλάδα καὶ κάθε ἑλληνικὸ θάλλονται πανταχόθεν, νὰ ἀπορριφθοῦν ἐξωγενῆ ὀνόματα, ποὺ ἔχουν δολίως καὶ σὲ περιόδους ἐθνικῆς νάρκης παρεισφρύσει στὶς ἐσωτερικὲς δομὲς τοῦ σκέπτεσθαι καὶ τῆς κοινωνίας μας, νὰ ξερριζωθῆ κάθε ξένο πρὸς τὸ ἑλληνίζειν τῶν κατοίκων αὐτῆς τῆς χώρας ὄνομα- πρὀτυπο καὶ νὰ ἀντικατασταθοῦν μὲ τὰ λαμπρὰ ὀνόματα τῶν Ἑλλήνων τὰ ὀνόματα τῶν ξενόφερτων δῆ θεν «προ: πατόρων μας». Γιατὶ ἐπιτέλους ἦρθε ἡ στιγμὴ «νὰ ποῦμε τὰ πράγ ματα μὲ τὸ ὄνομά τους». Κι ἂν τὸ δίλημμα εἰναι, «μὰ νὰ μὴν τιμή σω τὴν μάνα ἢ τὸν πατέρα μου;», πρέπει ἴσως νὰ ἀναρωτηθοῦμε: «τὴν κοινή μας μάνα, τὴν μητέρα Ἑλλάδα, ποιός τὴν σεθάστηκε, ποιός τὴν τίμησε;». Χωρὶς ἑλληνικὰ ὀνόματα ἀξίζει νὰ λεγόμαστε Ἕλληνες ἀκόμα; Γιατί, ὅπως τονίσαμε καὶ ἀνωτέρω, τὰ παιδιὰ χληρονομοῦσαν, μέσα ἀπὸ τὸ ὄνομα ποὺ τοὺς ἐδίδετο, ἀνάλογα χαρακτη θιστικὰ καὶ «πιστεύω» τοῦ πατέρα τους. Ἐμεῖς μέσα ἀπὸ τὶς πράξεις μας δικαιούμαστε ἀραγε νὰ φέρουμε τὰ τιμημένα ὀνόματα τῶν προγόνων μας; Βέδαια μία ἔρευνα γιὰ τὰ ἀρχαῖα Ἑλληνικὰ ὁὀνόματα, ὅπως προείπαμε, δὲν μπορεῖ νὰ ἐξαντλη θῇ, γιατὶ, τὸ θέμα ἀπὸ μόνο του εἰναι ἀνεξάντλητο. Οἱ χιλιάδες τῶν Ἕλληνικῶν ὀνομάτων ποὺ διεσώθησαν, εἶναι μαζὶ μὲ τὴν γλῶσσα μας τὰ ἰσχυρότερα ὅπλα μας στὴν ἀντιμετώπιση τοῦ σκοταδισμοῦ. Γι’ αὐτὸ καὶ θὰ ἐπανέλθουμε. ἘΟΐ προσπάθειες ἀποθολῆς τῶν Ἑδραϊκῶν καὶ ἀποδοχῆς τῶν ἀρχαίων Ἑλληνικῶν ὀνομάτων εἶναι παλαιές, ἀλλ ̓ ἀποτύγχαναν, γιατὶ συναντοῦσαν τὴν ἀντίδραση τοῦ Πατριαρχείου. Σὲ ἕνα διόλίο ποὺ ἐξεδόθη στὴν Βενετία τὸ 1810 μὲ τίτλο «Χειραγωγία τῶν παίδων» ὃ ἄγνωστος συγγραφεύς του ἐρωτᾶ: «Πῶς πρέπει νὰ ὀνομαζώμεθα ἡμεῖς, “Ελληνες ἢ Ρωμαῖοι;». Καὶ δίνει ὁ ἴδιος τὴν ἀπάντηση: «Ποτὲ νὰ μὴ θελήσετε νὰ ὀνομάζεσθε Ρωμαῖοι, ἀλλὰ “Ελληνες, διότι οἱ Ρωμαῖοι ἤγουν οἱ Ρουμᾶνοι ἐδαρ6θαρίωσαν καὶ ἠφάνισαν τὴν Ελλάδα. Καὶ ἄν τις νέος ἔχῃ ὄνομα Ρωμαϊκόν, Εόραϊκὸν ἢ Ρωσικὸν χ.ἀ., πρέπει εὐθὺς νὰ τὸ ἀλλάξῃ καὶ νὰ ὀνομάζηται μὲ ὄνομα ἑλληνικόν, τουτέστιν Μιλτιάδης, Θεμιστοκλῆς κ.λπ. Καὶ τότε ἕνας νέος ἀλλάζων τὸ ὄνομά του θέλει ἐντρέπεται νὰ μὴν ἔχῃ τὰ ἔργα τῶν προγόνων του». (Ἴδε στὸ διόλίο «Ἠπειρῶται καὶ Αλδανοὶ» τοῦ Σ. Στοὐπη). Ἕνα ἀκόμα σημαντικὸ στοιχεῖο προέρχεται ἀπὸ τὸ θιθλίο «Α ὐτοσχέδιον πόνημα τῆς ̓Ελληνικῆς γλώττης», ποὺ γράφτηκε τὸ 1811 ἀπὸ τὸν ̓Ανδρέα Θεοτόκη, ὅπου περιγράφεται ἕνα ψήφισμα τῶν διδασκάλων τῶν Κυδωνιῶν. Τὸ παραθέτουμε χωρὶς ἄλλα σχόλια: «"Επὶ καθηγουμένου Γρηγορίου τε καὶ Εὐστρατίου τῶν ἐν τῷ κατὰ Κυδωνίας 'Ελληνομουσείῳ σχολαρχούντων, ̓Ελαφηδολιῶνος ὀγδόῃ ἀπιόντος, οἱ ὑπογεγραμμένοι εἴπομεν -ἐπειδὴ τὴν πατραν ἀναλαδέσθαι φωνήν, τὴν δὲ χύδην καὶ ἀγοραίαν ὡς πάντῃ ἀνοίκειον ἡμῖν τοῖς τῶν Ελλήνων ἐκείνων ἀπογόνοις παντὶ τῷ θυμῷ ἀπώσασθαι ἐφιέμεθα -- δεδόχθαι πᾶσιν ἡμῖν νόμον εἰσενεγκεῖν, ὥσθ ̓ ἡνίκ ̓ ἂν συνῶμεν, “Ελληνιστὶ πάντας ἡμᾶς συνδιαλέγεσθαι καταναγκάζξειν. »Νόμος: » ̓ Επιμελεῖσθαι ἕκαστον ἡμῶν ̓Ελληνιστὶ ὅσον οἷόν τε συνδιαλέγεσθαι: ὃς δ ̓ ἂν μὴ ἐθέλῃ τοῦτο, σελίδα ̓Ομηρικὴν ἐνώπιον ἡμῶν ἱστάμενος ἀπαγγέλλειν ἀποτισάτω τίμημα. »Οἱ ταῦτα συμψη φισάμενοι, ̓ΑγγελῆςΞ ̓ Αλκιδιάδης, 4ιδός- ̓ Ανάχαρσις, ̓ΙωαννίκιοςΞ ̓ Αριστείδης, Τζάνος-' Επαμεινώνδας, ΔημήτριοςΞΘεμιστοκλῆς, ΘεοφάνηςΞ Κλεάνθης, Δημήτριος ΚΞ Μιλτιάδης, ΒασίλειοςΞ ̓ Αγησίλαος, ΣαμουὴλξΝιχίας, Ιλαρίωνξξενοφῶν, Παναγιώτης Β -- Πελοπίδας, ̓ΙωάννηςΞ Περικλῆς, Λεόντιος- Φωκίων, Κωνσταντῖνοςξ Χαδρίας, ΧαράλαμποςΞ Παυσανίας, Γεώργιος Πάτροκλος, Μεθόδιος γραφεὺςΞξ4ιογένης». (δε Κ. Σάθα, «Νεοελληνική Φιλολογία»).