ΕΘΝΙΚΑ ̓ ̓Αγῶνας καταστροφής Εἶναι κάτι σὰν κανόνας: τὰ κράτη τῆς ὑφηλίου νὰ διασώξουν καὶ νὰ ἀξιοποιοῦν τὴν πολιτιστική τους κληρονομιά, ἀκόμα δὲ καὶ τὰ μνημεῖα ἐκεῖνα ποὺ δὲν ἀποτελοῦν δική τους πολιτιστικἠ κληρονομιά, ἀλλὰ ἁπλᾶ ρέθηκαν στὰ ἐδάφη τους. Βλέπουμε ἔτσι ἀκόμα καὶ τὰ πιὸ ἀσυνήθιστα πράγματα νὰ ἀποτελοῦν ἀντικείμενο ἐπίδειξης, νὰ μπαίνουν σὲ διτρῖνες, ἀκόμα καὶ νὰ πληρώνουν οἱ πολίτες τῶν κρατῶν ἐκείνων, ὅπως καὶ οἱ τουρίστες, γιὰ νὰ «θαυμάσουν» ὃ ὅ,τι πιὸ παράδοξο, πολλὲς φορὲς: καὶ κακόγουστο, ἔχουν νὰ ἐπιδείξουν οἱ λαοὶ αὐτοί. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἱστορία τους, γι αὐτὰ εἶναι περή φανοι. Οἱ Γερμανοὶ γιὰ τὶς συλλογὲς ποτηριῶν μπύρας, οἱ ; Γάλλοι γιὰ τὰ ἀρώματα, οἱ ”Αγγλοι γιὰ τὶς περοῦχες τους, οἱ Ελδετοὶ γιὰ τὰ ρολόγια τους, οἱ Ισπανοὶ γιὰ τὰ κέρατα ταύρων ἀπὸ τὶς ταυρομα χίες" καὶ πάει λέγοντας. Ὑπάρχουν χαὶ τὰ κράτη ἐκεῖνα, ποὺ ἔχουν μὲν νὰ ἐπιδείξουν ἱ ἱστορία, ἀλλὰ αὐτὴ δὲν εἶναι τίποτα ἄλλο παρὰ τὰ μνημεῖα τῆς ἄλλοτε ἑλλη νικῆς παρουσίας στὶς χῶρες τους ἢ οἱ κακόγουστες ἀντιγραφὲς τῶν ἑλληνικῶν ἔ ἔργων τέχνης. Τέτοια χράτη εἶναι ἡ ̓Ιταλία, ἢ Τουρκία, ἡ ̓Αλόανία, ἡ Λιδύη: καὶ ἄλλα. Καὶ ὑπάρχουν τέλος καὶ τὰ κράτη ἐκεῖνα, ποὺ ἔχουν νὰ ἐπιδείξουν μνημεῖα «πολιτισμοῦ», ὅπου τὸ ἀπάνθρωπο, τὸ τερατῶδες, τὸ ἄμετρο καὶ ἀπρόσωπο κυριαρχοῦν. ̓Ενῶ λοιπὸν ὅλοι αὐτοὶ οἱ πολιτισμοὶ ἐντάσσονται σὲ ὁρισμένες κατήγορ ίες, μέσα ἀπὸ τὶς ὁποῖες μποροῦν νὰ ἐρευνηθοῦν καὶ νὰ ἀξιολογή θοῦν, ὑπάρχει καὶ ἕνας πολιτισμὸς μοναδικὸς στὸ εἶδος του, ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ ἐνταχθῆ σὲ κανένα ἀπὸ τὰ παραπάνω σγήματα. Ὁ πολιτισμὸς ἐκεῖνος, ποὺ ἔδωσε γιὰ πρώτη φορὰ ἀξία στὸν παράγοντα ἄνθρωπος, ποὺ διέσωσε τὰ ὀνόματα ἀνθρώπων-δημιουργῶν καὶ καταξίωσε τὴν μνήμη τους στοὺς αἰῶνες μέσα ἀπὸ τὴν προδολὴ τοῦ αὐτόνομου ἔργου καὶ τῆς προσφορᾶς τους, ἕνας πολιτιομὸς ποὺ δὲν γνώρισε τὴν ἔννοια φόδος, παρὰ μόνο ἐκείνη τοῦ ἀγῶνα, τέλος ἕνα σύστημα ἠθικῶν ἀξιῶν δασισμένο στὴν λογική, τὴν ἀπόδειξη καὶ στοὺς φυσικοὺς νόμους. Κι ἐκεῖ ποὺ ὅλοι θὰ περίμεναν τὸ κράτος ἐκεῖνο, ποὺ περιέχει σήμερα στὸ ἔδαφός του τὶς ἑστίες ἀναπτύξεως τοῦ θαυμαστοῦ ἐκείνου πολιτισμοῦ, νὰ προστατεύῃ καὶ νὰ ἀναδεικνύῃ τὰ ἔργα τῶν προγόνων του, ἐν τούτοις στὸ κράτος ἐκεῖνο, ποὺ αὐθαίρετα κάποιοι ἔδωσαν τὸ ὄνομα ̓ Ελλάδα, καπηλευόμενοι συνάμα τὴν ἱερὴ αὐτὴ λέξη καὶ θέλοντας νὰ σφετερισθοῦν τὴν δυναμική τής παρουσία καὶ τὸ πνεῦμα, ἡ κρατικὴ ἐξουσία μέρα μὲ τὴν μέρα ἔχει ἐπιδοθῆ σὲ ἕναν ἀγῶνα δρόμου, προκειμένου νὰ καταστρέψῃ ὅσο τὸ δυνατὸν γρηγορότερα ὅ,τι ἔχει ἀπομείνει ἀπὸ τὸ πέρασμα ἄλλων δαρόδάρων σὲ ἄλλες ἱστορικὲς περιόδους. Οἱ τρόποι πολλοί, τὰ μέσα ἄφθονα. ̓Απὸ τὴν σύσταση τοῦ οωμαίικου αὐτοῦ κρατιδίου λίγο μετὰ τὴν ἐπανάσταση τοῦ 182], ποὺ εἶχε χαθεῖ δέδαια, ἀλλὰ οἱ ξένες δυνάμεις εὐνόησαν τὴν δημιουργία ρωμαίικου κράτους χάριν τῶν δικῶν τους συμφερόντων, ἄρχισε σὲ κρατικὸ πλέον ἐπίπεδο ὁ ἀγῶνας λάσπης καὶ καταστροφῆς. Πάτησαν πρῶτα στὸν οἰκονομικὸ παράγοντα καὶ δημιούργησαν ἕνα καταχρεωμένο κρατίδιο, ποὺ τὰ χρέη του πληρώνουμε μέχρι καὶ σήμερα. ξενοκρατία καὶ ὁ ραγιαδισμὸς ἔγιναν τρόπος ζωῆς καὶ στοιχεῖο κοινωνικῆς, πολιτικῆς καὶ οἰκονομικῆς ἐξέλιξης τῶν ἑρπετῶν ἐκείνων ποὺ κατέλαδαν τοὺς θύλακες ἐξουσίας. Μιὰ παράδοση, ποὺ συνεχίζεται μέχρι καὶ σήμερα. Κληρονομικοὶ κόλακες, ἀνδρείκελα τοῦ ἐξουσιασμοῦ, παραφουσκωμένα ἀσκιὰ γεμᾶτα κοπανιστὸ ἀέρα. Αὐτοὶ εἶναι οἱ ταγοὶ τοῦ ρωμαίικου κρατιδίου, αὐτοὶ ποὺ κάθε τετραετία ἢ καὶ σὲ πιὸ τακτὰ διαστήματα ἀξιώνουν τὴν ψῆφο τῶν ὑπηκόων τους, προκειμένου νὰ ἔχουν τὸ ἄλλοθι τῆς «ἐκλογῆς τους ἀπὸ τὸν λαό», καὶ ὄχι τῆς διὰ τῆς δίας ἐπιδολῆς τους. Κι ἔχουν χωρίσει τὰ κοπάδια τους σὲ πράσινα, κόκκινα,