ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΔΙΗΓΗΜΙΑ ΤΟΥ «ΔΑΥΛΟΥ» [Τὸ διήγημα ποὺ ἀκολουθεῖ ἀποτελεῖ µέ- οος τῆς ἀνέκδοτης συλλογῆς διηγηµά- των μὲ τίτλο «ΑΗ ἀέναη σὐγκρουση». ”Αλλα διηγήματα τῆς συλλογῆς αὐτῆς ἔχουν δημοσιευθεῖ στὸν «4αυλὸ» (στὰ τεύχη 54, 79, 88, 107, 119, 130, 136, 144, 154 καὶ 159). Υπάρχει μία σύνδεση με: ταξὺ τῶν διηγημάτων αὐτῶν, χωρὶς νὰ ἐπηρεάζεται ἡ αὐτοτέλειά τους. Κάθε ὁμοιότητα μὲ ἱστορικὰ πρόσωπα ἢ λα- οὓς εἶναι συμπτωματική]. Μετὰ τὴν πτώση τῆς πρωτεύουσας, τὶς σφαγὲς καὶ τὶς λεηλασίες, ὁ κατακτητῆς ἐπέ- θαλε τὴν νέα τάξη πραγ μάτων στὴν περιοχὴ τῆς ἡττημένης αὐτοχρατορίας. Τὴν κατευ- θυντήρια γραμμὴ στὰ μέτρα τῆς νέας τάξε- ως φρόντιζε νὰ δίνει, πάντοτε ἀφανῶς, τὸ μυστικὸ συμθούλιο τῶν μιγάδων. Ἕνα ἀπὸ τὰ μέτρα αὐτὰ ἦταν ὁ διορισμὸς ἀρχιερέως τοῦ ἧττη μένου δόγματος καὶ ἡ παραχώρηση σ᾽ αὐτὸν προνομίων. Ἢ πεῖρα τοῦ παρελθόντος ἐπέδαλλε τὴν συνύπαρξη δογμάτων. Οἱ μεταξύ τους διαφορὲς καὶ συ- γχρούσεις προκαλοῦν συσπειρώσεις στὸ κά- θε ἕνα ἀπὸ αὐτὰ καὶ ἀποτρέπουν ἐπικίνδυ- νες ἀπόψεις, ἐρωτηματικά καὶ ἐκτροπὲς- αἱρέσεις. Ἡ πρώτη πράξη τοῦ διορισµένου άρχιε- θέα ἤταν, νὰ φροντίσει μὲ κάθε μέσον γιὰ τὴ διάλυση τῆς μικρῆς ἐπικίνδυνης ἑστίας, ποὺ εἰχε δημιουργηθεῖ στὸ νότιο ἄχρο τῆς χερσονήσου. Μιᾶς κινήσεως, ποὺ ἐστόχευε στὴν ἀναδίωση τοῦ παλαιοῦ πολιτισμοῦ. Πρὶν ἀπὸ τὸν θάνατο τοῦ ὑπεργήρου ἐκφρα- στοῦ τῆς κινήσεως αὐτῆς καίει τὰ διόλία του δημοσίως, καὶ ἐξορκίζονται οἱ πιστοὶ τοῦ δόγματος νὰ ἐξαφανίσουν κάθε ἀντίτυπο, ὅπου καὶ ἂν εὑρίσκεται. Ἡ ἥττα ἔχει συνετίσει τὸ ἱερατεῖο. Θεωρεῖ ἐπιθεθλημένη τὴν κάθαρση ἀπὸ στοιχεῖα, ποὺ τείνουν νὰ ξυπνοῦν φιλοσοφικὲς σχέ- Ψεις κρυμμένες στὰ γονίδια τῶν πιστῶν, ἰδι- αίτερα ἐχείνων ποὺ διατηροῦν μνῆμες τοῦ παρελθόντος, ὅταν ὁ προσηλυτισμὸς τοῦ λα- Λ.ΜΑΡΜΑΤΣΟΥΡΗΣ Ἡ Μεγάλη Νύχτα οὔ τῆς χερσονήσου στὸ δόγμα εἶχε συντελε- στεῖ μὲ τὴν ἐπιδολὴ θίας κάθε μορφῆς. Ἡ ἄποψη ὅτι ἡ ἥττα ἦταν συνέπεια τῆς ἀπο- μαχρύνσεως ἀπὸ τὰ «θέσφατα», πὼς «ἦταν θέλημα Θεοῦ»... ἄρχισε νὰ κυκλοφορεῖ εὐρύ- τατα μὲ τῇ φροντίδα θέόαια τοῦ ἱερατείου. “Ὁ κατακτητής, ἔχοντας ξεκινήσει πρὶν µε- ρικοὺς αἰῶνες μὲ ἕναν ὀλιγάριθμο πληθυ- σμὸ καὶ στρατό, ἔχοντας πολλαπλασιάσει τὴ δύναμή του μὲ δίαιη ἐξάπλωση τοῦ δόγµα- τός του στοὺς λαοὺς τοῦ ἀνατολικοῦ τµή- ματος τῆς αὐτοκρατορίας, ἀπέφυγε τὴν µα- ζικὴ ἐπιθολὴ τοῦ δόγµατόςτου στὸ λαὸ τῆς χερσονήσου, ὅταν κατέλαθε καὶ αὐτὴν μετὰ τὴν πτώση τῆς πρωτεύουσας. "Ηταν καὶ αὐτὸ μιὰ ἀπόφαση τοῦ μυστικοῦ συµθουλἰ- ου τῶν μιγάδων, ποὺ καλύφθηκε μὲ τὴν ἄπο- ψη πὼς ὁ κατακτητὴς δὲν θέλησε τὴν ὁλο- χληρωτικὴ ἐπιδολὴ τοῦ θρησκεύµατός του γιὰ δημοσιολογικοὺς λόγους. Δὲν ἔπαψαν δέδαια τελείως οἱ προσηλυτισµοί, ἄλλοτε 6ί- αιοι μικρῶν ὁμάδων πληθυσμοῦ, ἄλλοτε µε- μονωμένων ἀτόμων ἢ οἰκογενειῶν καὶ συ- χνὰ μὲ ἀπαγωγὲς μικρῶν παιδιῶν καὶ νε- αρῶν γυναικῶν. Οὔτε ἔλειψαν οἱ ὁμαδικὲς σφαγὲς πληθυσμῶν σὲ διάφορες περιοχές. "Αξιο μνείας εἶναι, πὼς πίσω ἀπὸ κάθε με- Υάλη καὶ ὠργανωμένη σφαγὴ θρίσκοντο πά- ντοτε κάποιοι μιγάδες, ποὺ κατεῖχαν καί- ριες θέσεις στὴ νέα τάξη πραγμάτων καὶ στὴν οἰκονομία της. Τὸν αἰώνιο ρόλο του στὶς περιπτώσεις αὐτὲς ἐξαχολουθοῦσε πάντοτε νὰ παίζει τὸ ἱερατεῖο τῶν μιγάδων, τοῦ πρωτογενοῦς δόγματος, ποὺ εἰχαν ἱδρύσει οἱ εἰσθολεῖς. Τὸ ὑερατεῖο αὐτό, πάντοτε ὕπουλο καὶ κα- ταχθόνιο, φρόντιζε νὰ ἐπωφελεῖται κάθε κα- ταστάσεως σύμφωνα μὲ τὶς ὑποδείξεις τοῦ μυστικοῦ συµθουλίου. Στὴν ἀγριότητα τοῦ κατακτητῆ καὶ τὴν δολιότητα τῶν μιγάδων ἐρχόταν νὰ προ- στεθεῖ καὶ ἡ ἐλεεινότητα τῶν ὁμοθρήσκων. ᾿Ανατολή, Δύση καὶ μιγάδες ἀλληλούπο- θλεπόμενοι καὶ ἀλληλομισούμενοι συναγω-