1Ρ ΜΑΙ ΟΒΥ, Οἱ Ινδοευρωπαῖοι Ἡ θεωρία περὶ τῶν ἀνύπαρχτων «Ἰνδοευρωπαίων» καὶ τῆς οὐδέποτε ὁμιληθείσης «Ἰνδοευρωπαϊκῆς Γλώσσας» μπορεῖ νὰ στερῆται οἱασδήποτε ἐπιστημονικῆς ἀξίας, ἀποτελεῖ ὡστόσο τὴν καλύτερη ἀπόδειξη τόσο γιὰ τον παραλογισμὸ τοῦ πανεπιστημιακοῦ- -ἀκαδημαϊκοῦ κατεστη μένου, ὅσο καὶ γιὰ τὴν δουλικότητά του. Δουλικότητα, ποὺ φθάνει στὸ σημεῖο, καθηγητὴς Πανεπιστη μίου νὰ ὁμολογῆ σὲ ἀνοικτὸ χῶρο τὴν ἀνυπαρξία, τὸ ἀνυπόστατον τῶν φαντασμάτων αὐτῶν, κι ὅμως νὰ τὰ διδάσκη στοὺς φοιτητές του ὡς ἀληθινά, μόνο καὶ μόνο γιὰ τὸν μισθὸ ἢ ἢ γιὰ τὴν ἱκανοποίηση τῆς μωροφιλοδοξίας του νὰ λέγεται «ιαθηγητή ς»! Καθηγητής, ποὺ ἴσως παρηγοριέται μὲ τὴν σχέψη -ἂν μπορῆ νὰ σκεφθῆ--, ὅτι δὲν εἶναι ὁ μόνος, ἀφοῦ χιλιάδες τέτοιοι «καζαντισμένοι γύφτου» ἔχουν καταλάθει τὶς καθηγητικὲς ἕδρες, πουλώντας «τὸ ὑπόλοιπον τῆς τιμῆς τους» ἔναντι πινακίου φακῆς. Ἡ θεωρία περὶ τῶν «Ἰνδοευρωπαίων» καὶ τῆς «Ἰνδοευρωπαϊκῆς 'Ομογλωσσίας» θὰ ἀποτελεῖ μελανὸ σημεῖο καὶ ὄνειδος γιὰ τὸν πνευματικὸ κόσμο τῶν δυὸ τελευταίων αἰώνων. Εἶναι τρομερὸ πράγματι χι ἀδιανόητο, ἕνας κοινὸς τυχοδιώκτης, ὁ Θωμᾶς Γιάγκ, νὰ ἐξαπατήση τὸ σύνολο σχεδὸν τῶν ἐπιστημόνων καὶ νὰ τοὺς κάνη «νὰ χορεύουν» δυὸ αἰῶνες ὁλόκληρους γύρω ἀπ ̓ τὸν «πύργο τῶν φαντασμάτων», ποὺ λέγονται «Ἰνδοευρωπαῖοι». Θὰ ρωτήσει κανείς: Ποιά ἡ ἀνάγχη δη μιουργίας αὐτῶν τῶν φαντασμάτων; Πρὸς τί ἡ σπατάλη τῆς περισσότερης «φαιᾶς οὐσίας τῶν ἐπιστη μόνων», προχειμένου Ὁ νὰ δώσουν ζωὴν καὶ αἷμα σὲ κάτι ἀνύπαρκτο; Τὸ πρᾶγμα, ὅσο κι ἂν φαίνεται ἀστεῖο, ἐν τούτοις εἶναι πολὺ σοθαρὀ, καὶ ἐπ ̓ αὐτοῦ ὀφείλουν νὰ σκεφθοῦν ὑπεύθυνα οἱ νέοι ἐπιστήμονες, διότι ἀπὸ κάτι τέτοια διακυθεύεται τὸ μέλλον τῆς ἀνθρωπότητος. Οἱ μορφωμένοι ἄνθρωποι πρέπει κάποτε νὰ σκεφθοῦῦν, ὅτι δὲν εἴμαστε ἐφήμερα ὄντα, ἀλλὰ πολιτισμοποιοί, ποὺ σχοπὸν ἔχουμε τὴ διατήρηση τῆς ζωῆς καὶ τὴν πρόθασή της. Δὲν εἶναι νὰ ζοῦμε ἐμεῖς: σκοπός μας είναι νὰ δημιουργήσουμε προῦποθέσεις γιὰ ἕνα πιὸ ἀληθινὸ αὔριον. Ὃ Μπερνάλ, οἱ Φοίνικες καὶ τὸ “Ελληνικὸ Αλφάδητο Εἰς τὸν διπλοῦν τόμον ΧΧΥ-ΧΧΥ 71990-199] τοῦ εἰδικοῦ διὰ τὴν ἔρευναν τῶν προὶστορικῶν πολιτισμῶν τοῦ Αἰγαίου περιοδικοῦ ΜΙΝΟΣ, τοῦ ἐκδιδομένου ὑπὸ τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Σαλαμάγκας, εἰς τὸν ὁποῖον περιέχονται πολλὰ ἐνδιαφέροντα ἄρθρα καὶ διδλιοκρισίαι, δημοσιεύεται καὶ μία μακρὰ (σελ. 434-454) διδλιοκρισία πέντε διδλίων ὑπὸ τοῦ ἀρχισυντάκτου τοῦ περιοδικοῦ Τἤοπιας Ραϊαΐγια, καθηγητοῦ τῶν Γραπτῶν καὶ τῆς Προϊστορίας τοῦ Αἰγαίου εἰς τὸ πανεπιστήμιον Αμδιη, Τεχας. Η διδλιοκρισία αὐτὴ ἑνὸς ἐγκρίτου εἰδικοῦ ἐπιστήμονος εἶναι λίαν ἐνδιαφέρουσα διὰ τὸ “Ελληνικὸν κοινόν, τὸ ὁποῖον κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη παρηκολούθησε μὲ ἐνδιαφέρον δημοσιεύματα καὶ συζητήσεις ἀπὸ δαδιοφώνου καὶ τηλεοράσεως περὶ τοῦ ἀλφαδήτου. Ὃ ΜΙΝΟΣ, ποὺ ἀνταλλάσσεται μὲ τὸ ἰδικόν μας περιοδικὸν ΠΛΆΤΩΝ, ἦλθεν εἰς τὰ γραφεῖα μας ἕνα μῆνα μετὰ τὴν κυκλοφόρησιν τοῦ τόμου 45 (1993) τοῦ «Πλάτωνος» εἰς τὸν ὁποῖον εἶχε δημοσιευθῆ ἡ ἰδική μας μελέτη «Τὸ ἀλφάδητον ἐφεύρεσις τῶν ̓Ἰώνων» (σ.σ. ὅλ. καὶ «Δ αυλόν», τ.145, Ιανουάριος 1994). Εἶδα ὅτι ἡ διδλιοκρισία Ρα]αΐγια δικαιώνει ἀπολύτως τὴν ἰδικήν μου ἑρμηνείαν, ἡ ὁποία ἐπὶ τούτοις ἔχει ἐπισημάνει καὶ τὴν φύσιν τῆς νέας γραφῆς ὡς μεταδάσεως ἐκ τῶν συγκεκριμένων στοιχείων εἰς τὰ --.ὄἕ