Τὸ πρόδλημα τῆς περαιτέρω ἰδεολογικῆς συνυπάρξεως ̓Ελληνισμοῦ-Χοιστιανισμοῦ Τὸ πρόόδλημα τῆς ἰδεολογικῆς συνυπάρξεως "Ελληνισμοῦ καὶ Χριστιανισμοῦ, ποὺ ἐπὶ πολλοὺς αἰῶνες ὑπέδοσκε ἁπλῶς λόγω τῆς. ἐκλείψεωςτῆς ἑλλη νικῆς συνειδήσεως καὶ τῆς ἰδεολογικῆς ἀφασίας τῶν Ελλήνων, γίνεται σιγὰ-σιγὰ κορυφαῖο ὄχι μόνον ἐκκλησιαστικὸ-θρησκευτικό, ἀλλὰ καὶ πολιτικὸ -μὲ τὴν εὐρεῖα σημασία τοῦ ὅρου-- ζή τημα τῆς σημερινῆς “Ελλάδος. Ὃ ἐκ γενετῆς πολυεθνικὸς χαρακτήρας τῆς Ορθόδοξης ̓ Εκκλησίας (Πατριαρχεῖο) δὲν! ἰσχύει, ἀφ ̓ ὅτου ) δημιουργήθηκε αὐτοΧέφαλη ̓Εκκλησία «τῆς Ελλάδος», ἡ ὁποία δὲν ἐἔχει οὔτε ἕνα μέλος τοῦ χοιστεπωνύμου πληρώματός της ποὺ νὰ μὴν εἶναι Ἕλλην. Καὶ τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ σημερινοὶ Ἕλληνες χριστιανοὶ ἔχουν συνείδηση ὅτι ἀποτελοῦν τὸ μοναδικὸ χοιστιανυὸ ἔθνος ποὺ προύὐπῆρξε ἱ ἱστορικὰ τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ εἶχε μεγαλουργήσει πρὸ τῆς (δίαιης καὶ αἱματηρῆς) ἐκχριστιανίσεώς του, ἀποτελεῖ «ἐπιχωριάξοντα». καταλύτη τοῦ ἱἵστορικοῦ ἰδεολογήματος, ἐπὶ τοῦ ὁποίου στηρίζεται ἡ ἐγκόσμια ἰσχὺς κάθε χριστιανικής ἐκκλησίας. Ἥ προσπάθεια ὡρισμένης τάσεως τῆς ̓Εκκλησίας, νὰ «δαφτίση » τοὺς σημερινοὺς “Ἕλληνες σὲ «Ρωμιούς», ἐλπίζοντας ὅτι ἔτσι θὰ τοὺς ἀποκόψη ἀπὸ τὸ προχριστιανικὸ “Ελληνικὸ Μεγαλεῖο, προσπάθεια ποὺ θυμίζει τοὺς μεσαιωνικοὺς καλογήρους, ποὺ «δάπτιξαν» τὶς χῆνες σὲ «ψάΟια» γιὰ νὰ τὶς φᾶνε ὡς νηστήσιμες, θὰ εἶχε νόημα, ἂν δὲν ἐπρόκειτο γιὰ πιστοὺς μιᾶς ἐκκλησίας ποὺ φέρει τὸν τίτλο «τῆς ̓Ελλάδος». ̓Αλλὰ σήμερα εἶναι ἐκτὸς πραγματικότητας καὶ μόνο τὴ θυμη δία προκαλεῖ. Καὶ ῇ συκοφαντία τοῦ «εἰδωλολάτρη », ποὺ ἐκτοξεύεται ἑ ἐναντίον ὅσων έρευγοῦν τὸ πραγματικὸ Ἕλλη νικὸ παρελθόν, εἶναι περιτυλιγμένη μὲ τὶς ἀράχνες ἀμνημονεύτων αἰώνων, αἰώνων γιὰ τοὺς ὁποίους ὁ Χριστιανισμὸς -καὶ κάθε ἄνθρωπος ὃ ὅπου γῆς- θὰ ἐἔπρεπε νὰ αἰσθάνωνται ντροπή, διότι τότε δολοφονή θηκε ἐν ψυχρῷ ὁ Ελλη νικὸς Πολιτισμὸς ἆ ἀπὸ τοὺς ὁμόΦρονες τῶν σημερινῶν συκοφαντῶν. Τέλος ἡ διαιώνιση τοῦ δαθύτατα ἑδραϊκοῦ χαρακτῆρος ὡρισμένων πνευματικῶν θέσεων καὶ ἱστορικῶν στοι χείων τοῦ Χριστιανισμοῦ ὀγάξει ὃ ὅσους ὑπεραμύνονται αὐτῆς ἐκτὸς ἐποχῆς, ἀφ ̓ ὅτου ἐθριάμδευσε στὸν κόσμο μας ἡ (ἑλληνικὴ) ἐπιστήμη καὶ ἔρευνα καὶ κατέστησε καταγέλαστη τὴν φέρουσα θρησκευτικὸ μανδύα πρωτόγονη ἐξουσιαστικὴ μονομανία τοῦ «περιούσιου λαοῦ». Κοντολογίς: ̓ Ἂν ὁ Χριστιανισμὸς ί θέλη νὰ εἶναι ἀνεθνικός, δὲν ̓μπο εἴ νὰ συνεχίξη νὰ εἶναι οὔτε φορέας μίσους κατὰ τῆς ἱστορίας τοῦ ̓Ελληνισμοῦ οὔτε προπαγανδιστὴς τῆς ἱστορίας τῶν Εόρ αίων. Τὸν Μάιο τοῦ 1993 (τεῦχος 137, σελ. 7040). ὁ «4 αυλὸς» μὲ ἀνοικτή ἐπιστολή του πρὸς τὴν ἹἹερὰ Σύνοδο τῆς Εκκλησίας τῆς “Ελλάδος, προτάσσοντας τὸ ἀνωτέρω σκεπτικό, τὸ ὁποῖο προηγουμένως εἰχε πλήρως τεχμηοιώσει μὲ ἐπίμονες ἔρευνες ποὺ εἶχαν δημοσιευθή στὸ περιοδικὸ αὐτό, ἔθεσε εὐθέως καὶ ἀνοικτὰ τὸ ἐξ ἀντικειμένου προκῦπτον αἴτημα «νὰ ἀποδληθῆ ἡ Παλαιὰ Διαθήκη ἀπὸ τὴν θρησκεία τῶν Ελλήνων» ὡς προ: χλήητικώτατα ἀνθελληνική: νὰ ἀποόληθοῦν ἔστω τὰ θιόλία της ἐκεῖνα ἢ