Τὸ πρόδλημα τῆς περαιτέρω ἰδεολογικῆς συνυπάρξεως ᾿Ελληνισμοῦ-Χοιστιανισμοῦ Τὸ πρόόδλημα τῆς ἰδεολογικῆς συνυπάρξεως "Ελληνισμοῦ καὶ Χρι- στιανισμοῦ, ποὺ ἐπὶ πολλοὺς αἰῶνες ὑπέδοσκε ἁπλῶς λόγω τῆς. ἐκλείψε- ωςτῆς ἑλλη νικῆς συνειδήσεως καὶ τῆς ἰδεολογικῆς ἀφασίας τῶν Ελλή- νων, γίνεται σιγὰ-σιγὰ κορυφαῖο ὄχι μόνον ἐκκλησιαστικὸ-θρησκευτι- κό, ἀλλὰ καὶ πολιτικὸ -μὲ τὴν εὐρεῖα σημασία τοῦ ὅρου-- ζή τημα τῆς ση- μερινῆς “Ελλάδος. Ὃ ἐκ γενετῆς πολυεθνικὸς χαρακτήρας τῆς Ορθόδο- ξης᾽ Εκκλησίας (Πατριαρχεῖο) δὲν! ἰσχύει, ἀφ᾽ ὅτου ) δημιουργήθηκε αὐτο- Χέφαλη ᾿Εκκλησία «τῆς Ελλάδος», ἡ ὁποία δὲν ἐ ἔχει οὔτε ἕνα µέλος τοῦ χοιστεπωνύµου πληρώματός της ποὺ νὰ μὴν εἶναι Ἕλλην. Καὶ τὸ γε- γονὸς ὅτι οἱ σημερινοὶ Ἕλληνες χριστιανοὶ ἔχουν συνείδηση ὅτι ἀποτε- λοῦν τὸ μοναδικὸ χοιστιανυὸ ἔθνος ποὺ προύὐπῆρξε ἱ ἱστορικὰ τοῦ Χρι- στιανισμοῦ καὶ εἶχε μεγαλουργήσει πρὸ τῆς (δίαιης καὶ αἱματηρῆς) ἐκχριστιανίσεώς του, ἀποτελεῖ «ἐπιχωριάξοντα». καταλύτη τοῦ ἱἵστορι- κοῦ ἰδεολογήματος, ἐπὶ τοῦ ὁποίου στηρίζεται ἡ ἐγκόσμια ἰσχὺς κάθε χριστιανικής ἐκκλησίας. Ἥ προσπάθεια ὡρισμένης τάσεως τῆς ᾿Εκκλησίας, νὰ «δαφτίση » τοὺς σημερινοὺς “Ἕλληνες σὲ «Ρωμιούς», ἐλπίζοντας ὅτι ἔτσι θὰ τοὺς ἀποκό- ψη ἀπὸ τὸ προχριστιανικὸ “Ελληνικὸ Μεγαλεῖο, προσπάθεια ποὺ θυμί- ζει τοὺς μεσαιωνικοὺς καλογήρους, ποὺ «δάπτιξαν» τὶς χῆνες σὲ «ψά- Οια» γιὰ νὰ τὶς φᾶνε ὡς νηστήσιμες, θὰ εἶχε νόημα, ἂν δὲν ἐπρόκειτο γιὰ πιστοὺς μιᾶς ἐκκλησίας ποὺ φέρει τὸν τίτλο «τῆς ᾿Ελλάδος». ᾿Αλλὰ σή- µερα εἶναι ἐκτὸς πραγματικότητας καὶ μόνο τὴ θυμη δία προκαλεῖ. Καὶ ῇ συκοφαντία τοῦ «εἰδωλολάτρη », ποὺ ἐκτοξεύεται ἑ ἐναντίον ὅσων έρευ- γοῦν τὸ πραγματικὸ Ἕλλη νικὸ παρελθόν, εἶναι περιτυλιγμένη μὲ τὶς ἀρά- χνες ἀμνημονεύτων αἰώνων, αἰώνων γιὰ τοὺς ὁποίους ὁ Χριστιανισμὸς -καὶ κάθε ἄνθρωπος ὃ ὅπου γῆς- θὰ ἐ ἔπρεπε νὰ αἰσθάνωνται ντροπή, διό- τι τότε δολοφονή θηκε ἐν ψυχρῷ ὁ Ελλη νικὸς Πολιτισμὸς ἆ ἀπὸ τοὺς ὁμό- Φρονες τῶν σημερινῶν συκοφαντῶν. Τέλος ἡ διαιώνιση τοῦ δαθύτατα ἑδραϊκοῦ χαρακτῆρος ὡρισμένων πνευματικῶν θέσεων καὶ ἱστορικῶν στοι χείων τοῦ Χριστιανισμοῦ ὀγάξει ὃ ὅσους ὑπεραμύνονται αὐτῆς ἐκτὸς ἐποχῆς, ἀφ᾽ ὅτου ἐθριάμδευσε στὸν κόσμο μας ἡ (ἑλληνικὴ) ἐπιστήμη καὶ ἔρευνα καὶ κατέστησε καταγέλαστη τὴν φέρουσα θρησκευτικὸ μαν- δύα πρωτόγονη ἐξουσιαστικὴ μονομανία τοῦ «περιούσιου λαοῦ». Κο- ντολογίς:᾿ Ἂν ὁ Χριστιανισμὸς ί θέλη νὰ εἶναι ἀνεθνικός, δὲν ᾿μπο εἴ νὰ συ- νεχίξη νὰ εἶναι οὔτε φορέας μίσους κατὰ τῆς ἱστορίας τοῦ ᾿Ελληνισμοῦ οὔτε προπαγανδιστὴς τῆς ἱστορίας τῶν Εόρ αίων. Τὸν Μάιο τοῦ 1993 (τεῦχος 137, σελ. 7040). ὁ «4 αυλὸς» μὲ ἀνοικτή ἐπι- στολή του πρὸς τὴν ἹἹερὰ Σύνοδο τῆς Εκκλησίας τῆς “Ελλάδος, προτάσ- σοντας τὸ ἀνωτέρω σκεπτικό, τὸ ὁποῖο προηγουμένως εἰχε πλήρως τεχ- μηοιώσει μὲ ἐπίμονες ἔρευνες ποὺ εἶχαν δημοσιευθή στὸ περιοδικὸ αὐτό, ἔθεσε εὐθέως καὶ ἀνοικτὰ τὸ ἐξ ἀντικειμένου προκῦπτον αἴτημα «νὰ ἀπο- δληθῆ ἡ Παλαιὰ Διαθήκη ἀπὸ τὴν θρησκεία τῶν Ελλήνων» ὡς προ: χλήητικώτατα ἀνθελληνική: νὰ ἀποόληθοῦν ἔστω τὰ θιόλία της ἐκεῖνα ἢ