ΕΠΠΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛ({(ΣΝ ΑΝΑΙΓΝ(ΟΣΤΙΟΝ Ὃ σκοταδισμὸς τῆς Π. Διαθήκης στὰ σχολικά μας θιθλία ̓Αξιότιμε κ. διευθυντά, Σᾶς στέλνω φωτοτυπία ἀπὸ τὸ θιθλἰο τῶν Θρησκευτικῶν τῆς Α' Γυμνασίου, συγγραφῆς Δ. Δόϊκου-Μ. Κωνοταντίνου-Π. Κάζλαρη, γιὰ νὰ θαυμάσετε τὰ περὶ Παλαιᾶς Διαθήκης «διαμάντια» ποὺ περιέχει. Θὰ ἀποτολμήσω κάποια ἐλάχιστα σχόλια. α Κατ’ ἀρχὰς (σελ. 16) ἡ φράση «Πολλὲς φορὲς εἰπα ὅτι οἱ δύο Διαθῆκες εἶναι δύο ἀδελφές, ποὺ ὑπηρετοῦν τὸν ἕνα Δεσπότη». ̓Αποδίδεται στὸν «ἱερὸ Χρυσόστομο». Καὶ φαίνεται, ὅτι οἱ συγγραεἴς τῆς ἀποδίδουν ἐξαιρετικὴ καὶ διαχρονικὴ ἀξία, μολονότι σήμερα μόνον ἀνόητοι ζητοῦν «Δεσπότες» καὶ ὁ κόσμος μας ἔχει ἀνάγκη ἀπαλλαγῆς ἀπ ̓ τὸν σκοταδισμὸ καὶ τὴν ὀλακεία. 6. «Μελετώντας τὴν Π.Δ. λοιπὸν δὲν μελετοῦμε τὴν ἆἀ ἀρχαία ἱστορία ἑνὸς λαοῦ, τοῦ ̓Ισραλιτικοῦ, ἀλλὰ τὴν πνευματικὴ προϊστορία μας» (σελ. 17). Εἶναι προφανές, ὅτι οἱ συγγραφεῖς δὲν ἔἔχουν διαθάσει τὴν Π.Δ., ἀλλ ̓ ἁπλῶς χάτι ἔχουν ἀκούσει γι ̓ αὐτήν. Καὶ εἶναι σαφές, ἑ ὅτι δὲν ἔχουν ἰδέα τί γίνεται ἔξω ἀπὸ τὰ σύνορα τῆς χώρας μας. Διότι σὲ ἀντίθετη περίπτωση θὰ ἐγνώριζαν, πὼς ἕνας τέτοιος ἰσχυρισμὸς σὲ ὁποιαδήποτε ἄλλη χώρα θὰ σήμαινε αὐτομάτως ἐγχλεισμὸ σὲ φυλακὴ ἢ Φρενοχομεῖο. Λοιπὸν ἡ ᾖ.4. εἶναι ἡ πνευματικὴ προϊστορία τῶν Ἑλλήνων, ὅταν ἀκριδῶς ἄλλοι λαοὶ θεωροῦν πνευματική τους προϊστορία τὴν σοφία τῆς ̓Αρχαίας Ἑλληνικῆς Γραμματείας... Καὶ μὴ χειρότερα! γ. «Παρακολουθοῦμε τὴν ἱστορικὴ πορεία ὁλόκλλρῆς τῆς ἀνθρωπότητας.. »" καὶ «Χωρὶς τὴν Π.4. δὲν μποροῦμε νὰ κατανοήσουμε γιατίήρθε ὁ Χρι- στὸς στὸν κόσμο...» (σελ. 16). Δυστυχῶς μὲ τὴν Π.4. δὲν παρακολουθοῦμε καμμιὰ ἱστορία, ἀλλὰ γελοῖες ἐκφάνσεις θαρθαρικοῦ θίου ἑνὸς πρωτόγονου λαοὔ. Οἱ ὁ ὁποῖες πράγματι ἐξηγοῦν, γιατί ἦλθε ὁ ὁ Χριστὸς στὴν γῆ. Διότι, ἂν μελετήσει κανεὶς τὸν 6ίο τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων, ἀντιλαμόάνεται εὔχολα, ὅτι ἡ ἐμφάνιση τοῦ Χριστοῦ στὴν Ἑλλάδα θὰ ἦταν τουλάχιστον ἀναιτιολόγητη... ὃ. «Προηγουμένως ὅμως ὁ Θεὸς προετοίμασε σιγὰ-σιγὰ τὴν ἀνθρωπότητα νὰ τὸν δεχτεῖ.. » (σελ. 17). ̓Αλλὰ τότε ὁ Θεὸς ἔ ἔχανε τραγικὸ λάθος. Διότι τόσο καχὴ ἦταν αὐτὴ ἡ προετοιμασία, ὥστε καὶ ὁ Χριστὸς σταυρώθηχε, ἀλλὰ καὶ ὁ Κόσμος ἔγινε τρισχειρότερος. Δυστυχῶς οἱ συγγραφεῖς τοῦ 6ιθλίου ζοῦν στὸν «δικό τους κόσμο», τὸν μαῦρο καὶ ὁμιχλώδη. ̓Αξιότιμε κ. διευθυντά, θλέπω σκοτάδι. Καὶ μόγη παρηγοριά μου ἔχω τὸν Θεὸ τῆς πιὸ κάτω ἀξεπέραστης περιγραφῆς, ποὺ νομίζω ὅτι θὰ ἡἦταν σκόπιμο νὰ ἀποστηθίσουμε: «Κομιδῇ ἄρα ὁ θεὸς ἁπλοῦν καὶ ἀληθὲς ἔν τε ἔργῳ καὶ λόγῳ, καὶ οὔτε αὐτὸς μεθίσταται, οὔτε ἄλλους ἐξαπατᾷ, οὔτε κατὰ φαντασίας, οὔτε κατὰ λόγους, οὔτε κατὰ σημείων πομπάς, οὐθ ̓ ὕπαρ, οὐδ ̓ ὄναρ». [Φαίνεται ἄἄρα, ὅτι ὁ θεὸς εἶναι κάτι ἁπλὸ καὶ ἀληθὲς καὶ στὰ ἔργα καὶ στὰ λόγια, καὶ οὔτε ὁ ἴδιος μεταμορφώνεται, οὔτε ἄλλους ἐξαπατᾶ, οὔτε μὲ φαντασιώσεις, οὔτε μὲ λόγια, οὔτε μὲ θαύματα, οὔτε στὸν ὕπνο, οὔτε στὸν Εὐπνο: Πλάτων, «Πολιτεία» Β21]. Μὲ ἐξαιρετικὴ τιμὴ Κωνσταντῖνος Απ. Γέροντας Τραπεζοῦντος 31 - Ν. Σμύρνη 17124 Τὸ ἠθικὸ ποιὸν τῶν «ἁγίων» «προπατόρων» «ἡμῶν» Κύριε διευθυντά, Θερμὰ συγχαρητήρια γιὰ τὸ θαυμάσιο περιοδικό σας. Πολὺ ἐνδιαφέροντα τὰ ἄρθρα ποὺ ἀναφέρονται στὰ ἐγχλήματα τῶν «προπατόρων μας», ποὺ ἀναγράφονται στὴν Παλαιὰ Διαθήκη. Παραλείψατε ὅμως ἕνα ἀπὸ τὰ χειρότερα: Ἐπειδὴ ἡ Σάρα δὲν ἔκανε παιδιά, δ ̓ Αθραὰμ ὁἀπέκτησε ἀπὸ μία ὑπη ρέτριά της, τὴν ̓Αγαρ, ἕναν γιό, τὸν Ἰσμαήλ. ' Ὕστερα ἀπὸ μερικὰ χρόνια ὅμως ἢ Σάρα ἀπέκτησε ἕναν γιό, τὸν ̓Ισαὰκ καὶ ἔτσι ὁ ̓Ισμαὴλ καὶ ἡ ́Αγαρ περίσσευαν. Γι ̓ αὐτὸ ὁ ̓Αόραὰμ μὲ τὴν προτροπὴ τῆς Σάρας τοὺς ἔστειλε στὴν ἔ ἔρημο, γιὰ νὰ πεθάνουν ἀπὸ τὴν πείνα καὶ τὴν δίψα. Ἐκεῖ ἐσώθησαν «ὡς ἐκ θαύματος», ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι μία ἄλλη ἱστορία, ποὺ δὲν ἀφορᾶ καθόλου τὸν ̓Αόραὰμ καὶ τὴν Σάρα. Τέτοιου εἴδους ἄνθρωποι εἶναι οἱ πατριάρχες τῶν Ἑθραίων καὶ περιέργως θεωροῦνται καὶ σὰν δικοί μας «προπάτορες». Τί νὰ πῆ κανείς; Μὲ ἐ ἐκτίμηση Κ. Παπαδάκης ̓Αθήνα