ΕΠΠΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛ({(ΣΝ ΑΝΑΙΓΝ(ΟΣΤΙΟΝ Ὃ σκοταδισμὸς τῆς Π. Διαθήκης στὰ σχολικά µας θιθλία ᾿Αξιότιμε κ. διευθυντά, Σᾶς στέλνω φωτοτυπία ἀπὸ τὸ θιθλἰο τῶν Θρη- σκευτικῶν τῆς Α' Γυμνασίου, συγγραφῆς Δ. Δόϊ- κου-Μ. Κωνοταντίνου-Π. Κάζλαρη, γιὰ νὰ θαυ- μάσετε τὰ περὶ Παλαιᾶς Διαθήκης «διαμάντια» ποὺ περιέχει. Θὰ ἀποτολμήσω κάποια ἐλάχιστα σχόλια. α Κατ’ ἀρχὰς (σελ. 16) ἡ φράση «Πολλὲς φορὲς εἰπα ὅτι οἱ δύο Διαθῆκες εἶναι δύο ἀδελφές, ποὺ ὑπηρετοῦν τὸν ἕνα Δεσπότη». ᾿Αποδίδεται στὸν «ἱερὸ Χρυσόστομο». Καὶ φαίνεται, ὅτι οἱ συγγρα- εἴς τῆς ἀποδίδουν ἐξαιρετικὴ καὶ διαχρονικὴ ἀξία, μολονότι σήμερα μόνον ἀνόητοι ζητοῦν «Δε- σπότες» καὶ ὁ κόσμος μας ἔχει ἀνάγκη ἀπαλλαγῆς ἀπ᾽ τὸν σκοταδισμὸ καὶ τὴν ὀλακεία. 6. «Μελετώντας τὴν Π.Δ. λοιπὸν δὲν μελετοῦμε τὴν ἆἀ ἀρχαία ἱστορία ἑνὸς λαοῦ, τοῦ ᾿Ισραλιτικοῦ, ἀλλὰ τὴν πνευματικὴ προϊστορία μας» (σελ. 17). Εἶναι προφανές, ὅτι οἱ συγγραφεῖς δὲν ἔ ἔχουν δια- θάσει τὴν Π.Δ., ἀλλ᾽ ἁπλῶς χάτι ἔχουν ἀκούσει γι᾿ αὐτήν. Καὶ εἶναι σαφές, ἑ ὅτι δὲν ἔχουν ἰδέα τί γίνε- ται ἔξω ἀπὸ τὰ σύνορα τῆς χώρας μας. Διότι σὲ ἀντίθετη περίπτωση θὰ ἐγνώριζαν, πὼς ἕνας τέ- τοιος ἰσχυρισμὸς σὲ ὁποιαδήποτε ἄλλη χώρα θὰ σήμαινε αὐτομάτως ἐγχλεισμὸ σὲ φυλακὴ ἢ Φρε- νοχομεῖο. Λοιπὸν ἡ ᾖ.4. εἶναι ἡ πνευματικὴ προϊ- στορία τῶν Ἑλλήνων, ὅταν ἀκριδῶς ἄλλοι λαοὶ θε- ωροῦν πνευματική τους προϊστορία τὴν σοφία τῆς ᾿Αρχαίας Ἑλληνικῆς Γραμματείας... Καὶ μὴ χειρό- τερα! γ. «Παρακολουθοῦμε τὴν ἱστορικὴ πορεία ὁλό- κλλρῆς τῆς ἀνθρωπότητας.. »" καὶ «Χωρὶς τὴν Π.4. δὲν μποροῦμε νὰ κατανοήσουμε γιατίήρθε ὁ Χρι- στὸς στὸν κόσμο...» (σελ. 16). Δυστυχῶς μὲ τὴν Π.4. δὲν παρακολουθοῦμε καμμιὰ ἱστορία, ἀλλὰ γελοῖες ἐκφάνσεις θαρθαρικοῦ θίου ἑνὸς πρωτόγονου λα- οὔ. Οἱ ὁ ὁποῖες πράγματι ἐξηγοῦν, γιατί ἦλθε ὁ ὁ Χρι- στὸς στὴν γῆ. Διότι, ἂν μελετήσει κανεὶς τὸν 6ίο τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων, ἀντιλαμόάνεται εὔχολα, ὅτι ἡ ἐμφάνιση τοῦ Χριστοῦ στὴν Ἑλλάδα θὰ ἦταν τουλάχιστον ἀναιτιολόγητη... ὃ. «Προηγουμένως ὅμως ὁ Θεὸς προετοίμασε σιγὰ-σιγὰ τὴν ἀνθρωπότητα νὰ τὸν δεχτεῖ.. » (σελ. 17). ᾿Αλλὰ τότε ὁ Θεὸς ἔ ἔχανε τραγικὸ λάθος. Διό- τι τόσο καχὴ ἦταν αὐτὴ ἡ προετοιμασία, ὥστε καὶ ὁ Χριστὸς σταυρώθηχε, ἀλλὰ καὶ ὁ Κόσμος ἔγινε τρισχειρότερος. Δυστυχῶς οἱ συγγραφεῖς τοῦ 6ι- θλίου ζοῦν στὸν «δικό τους κόσμο», τὸν μαῦρο καὶ ὁμιχλώδη. ᾿Αξιότιμε κ. διευθυντά, θλέπω σκοτάδι. Καὶ μό- γη παρηγοριά µου ἔχω τὸν Θεὸ τῆς πιὸ κάτω ἀξε- πέραστης περιγραφῆς, ποὺ νομίζω ὅτι θὰ ἡ ἦταν σκόπιμο νὰ ἀποστηθίσουμε: «Κομιδῇ ἄρα ὁ θεὸς ἁπλοῦν καὶ ἀληθὲς ἔν τε ἔργῳ καὶ λόγῳ, καὶ οὔτε αὐτὸς μεθίσταται, οὔτε ἄλλους ἐξαπατᾷ, οὔτε κατὰ φαντασίας, οὔτε κατὰ λόγους, οὔτε κατὰ σημείων πομπάς, οὐθ᾽ ὕπαρ, οὐδ᾽ ὄναρ». [Φαίνεται ἄ ἄρα, ὅτι ὁ θεὸς εἶναι κάτι ἁπλὸ καὶ ἀληθὲς καὶ στὰ ἔργα καὶ στὰ λόγια, καὶ οὔτε ὁ ἴδιος μεταμορφώνεται, οὔτε ἄλλους ἐξαπατᾶ, οὔτε μὲ φαντασιώσεις, οὔτε μὲ λό- για, οὔτε μὲ θαύματα, οὔτε στὸν ὕπνο, οὔτε στὸν Εὐπνο: Πλάτων, «Πολιτεία» Β21]. Μὲ ἐξαιρετικὴ τιμὴ Κωνσταντῖνος Απ. Γέροντας Τραπεζοῦντος 31 - Ν. Σμύρνη 17124 Τὸ ἠθικὸ ποιὸν τῶν «ἁγίων» «προπατόρων» «ἡμῶν» Κύριε διευθυντά, Θερμὰ συγχαρητήρια γιὰ τὸ θαυμάσιο περιο- δικό σας. Πολὺ ἐνδιαφέροντα τὰ ἄρθρα ποὺ ἀνα- φέρονται στὰ ἐγχλήματα τῶν «προπατόρων µας», ποὺ ἀναγράφονται στὴν Παλαιὰ Διαθήκη. Πα- ραλείψατε ὅμως ἕνα ἀπὸ τὰ χειρότερα: Ἐπειδὴ ἡ Σάρα δὲν ἔκανε παιδιά, δ᾽ Αθραὰμ ὁ ἀπέκτησε ἀπὸ µία ὑπη ρέτριά της, τὴν ᾿Αγαρ, ἕναν γιό, τὸν Ἰσμαήλ. ' Ὕστερα ἀπὸ μερικὰ χρόνια ὅμως ἢ Σά- ρα ἀπέκτησε ἕναν γιό, τὸν ᾿Ισαὰκ καὶ ἔτσι ὁ ᾿Ισμαὴλ καὶ ἡ ΄Αγαρ περίσσευαν. Γι᾿ αὐτὸ ὁ ᾿Αόραὰμ μὲ τὴν προτροπὴ τῆς Σάρας τοὺς ἔστει- λε στὴν ἔ ἔρημο, γιὰ νὰ πεθάνουν ἀπὸ τὴν πείνα καὶ τὴν δίψα. Ἐκεῖ ἐσώθησαν «ὡς ἐκ θαύματος», ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι µία ἄλλη ἱστορία, ποὺ δὲν ἀφορᾶ καθόλου τὸν ᾿Αόραὰμ καὶ τὴν Σάρα. Τέτοιου εἴδους ἄνθρωποι εἶναι οἱ πατριάρχες τῶν Ἑθραίων καὶ περιέργως θεωροῦνται καὶ σὰν δικοί µας «προπάτορες». Τί νὰ πῆ κανείς; Μὲ ἐ ἐκτίμηση Κ. Παπαδάκης ᾿Αθήνα