9976 ΔΑΥΛΟΣ/Ι67, Νοέμδριος 1995 ̓Αξιότιμε χ. Λάμπρου, ̓Αφορμὴ διὰ αὐτὴν τὴν ἐπιστολὴν μοῦ ἔδωσαν δύο-τρεῖς ἐχπομπὲς εἰς τὴν τηλεόρασι, ποὺ παρηχολούθησα τὸν τελευταῖον καιρόν. Εἰς τὰς συζητήσεις ἔ ἔπαιρναν μέρος διάφοροι ὁμιληταὶ καὶ ἀνάμεσά τους ὁκ.Γ, Μεταλληνος. Φαίνεται, εἶναι τῆς μόδας τώρα τελευταῖα, νὰ γυρνοῦν ἀπὸ κανάλι σὲ χανάλι, ὅταν ὅμως πρέπει πραγματικὰ νὰ ὁράσουν (σατανισταί, Ἰεχωθᾶδες χ.ἄ. ) τότε κάθονται εἰς τὴν οἰκίαν τους. Παρετήρησα. ὅτι, ὅταν ὁ χ. Γ, Μεταλληνὸς ἀναφέρεται εἰς τοὺς Ἕλληνας, χρησιμοποιεῖ τὴν λέξι «Ρωμιὸς» (:}). Δράττομαι λοιπὸν τῆς ὁ εὐκαιρίας καὶ ἐρωτῶ τὸν κ. Μεταλληνό, νὰ μᾶς πῆ, ἂν εἶναι δυνατὸν μέσα ἀπὸ τὶς στῆλες τοῦ «Δαυλοῦ», διατί, ὅταν ἀναφέρεται σὲ ἐμᾶς, μᾶς ἀποκαλεῖ «Ρωμιοὺς» καὶ ὄχι Ἕλληνες, Διότι ἐγὼ εἶμαι ὑπερήφανος νὰ λέγω, εἰδικὰ στὸ ἐξωτερικό, ὅτι εἶμαι Ἕλλην. Ἐὰν ὁ κ. Μεταλληνός, ἔχει πρόδλημα μὲ τοὺς Ἕλληνες, τότε νὰ ἀλλάξη ὑπηκοότητα καὶ νὰ πάῃ νὰ μείνῃ εἰς τὴν Ρώμη. Μετὰ τιμῆς Νικ. Σ. ̓Ασπιώτης Μουσιχοσυνθέτης ΗεςΙπρετε!γ. 2] 38440 ἨΜο[ίδυρ, Γερμανία ̓Αρχαιότητες ἐντελῶς ἐγκαταλελειμμένες στὴν Ανδρο Κύριε Λάμπρου, Εἰμαι ταχτικὸς ἀναγνώστης τοῦ περιοδικοῦ σας. καὶ θὰ ἤθελα νὰ σᾶς συγχαρῶ γιὰ τὴν προσπάθειά σας, ποὺ σχοπὸ ἔχει νὰ ἀφυπνίση τὴν Ἑλληνικὴ σνγείδησι, ποὺ μαχάρια χοιμᾶται ἀπὸ πλευρᾶς χρατιχῆς ἐξουσίας. Θὰ ἤθελα νὰ σᾶς χαταγγείλω δύο γεγονότα, γιὰ νὰ δῆτε χαὶ ἐσεῖς καὶ οἱ ἀναγνῶστες σας γιὰ! μιὰ ἀχόμη φορὰ τὴν ἀδι αφορία τῆς Ἑλληνικῆς ὁ ἐξουσίας. Τὸ καλοκαίρι ἔκανα διαχοπὲς στὴν ̓Ανδρο. Στὸ τρόπο; Δὲν ἔπρεπε νὰ ἐρωτηθῆ ὁ ἰδιοκτήτης τοῦ ἀχιγήτου, ποῦ τὸ 6ρῆχε, διότι πιθανὸν στὸ σημεῖο ἀνευρέσεώς του νὰ ὑπάρχουν καὶ ἀλλα; Ἐπίσης ἐχεῖ πλησίον, στὸ χωριὸ Άγιος Πέτρος, ὑπάρχει ὁ περίφημος πύργος «τοῦ ́Αγίου Πέτρου», ἔργο τῶν Ἑλληνιστικῶν χρόνων (σᾶς στέλνω μιὰ φωτογραφία του). Γιὰ νὰ τὸν πλησιάσεις, πρέπει νὰ ἔχης μαντικὲς ἱκανότητες, γιὰ νὰ θρῆς τὸ μονοπάτι ποὺ ὁδηγεῖ σ ̓ αὐτόν' χαὶ ὅταν τὸ θρεῖς, νὰ εἶσαι ἀγριοχάτσιχο, γιὰ νὰ τὸ περπατήσεις. Βέδαια τὸν πλησιά- λιμάνι τῆς ”Ανδρου στὸ Γαύριο. ἀχρισῶς ἀπέναντι ἀπὸ ἐκεῖ ποὺ «πιάνει» τὸ πλοῖο, ὑπάρχει ἕνα παντοπωλεῖο, ποὺ στὸν τοῖχο του ἔχει ἐντοιχισμένο (χτισμένο), ὅπως φαίνεται καὶ ἀπὸ τὴν φωτογραφία ποὺ σᾶς στέλνω, χομμάτι ἀρχαίου ἀγάλματος. Καλά, δὲν πέρασε, ἀπὸ ἐχεῖ κανένας ἁρμόδιος (ἀρχαιολογικῆ ὑπηρεσία, ἀστυνομία, λιμενικό, χοινοτάρχης), γιὰ νὰ ἐνδιαφερθῆ γι ̓ αὐτὸ ποὺ εἰδικῶς κατὰ τοὺς καλοχαιρινοὺς μῆνες χιλιάδες μάτια, τὸ θλέπουν; Καὶ ἂν ἀκόμη εἶναι μικρῆς ἀρχαιολογικῆς ἀξίας (δὲν ἔ ἔχω γνώσεις ἀρχαιολογικές, γιὰ νὰ τὸ χρίνω). αὐτὴ ἡ ἀδιαφορία δὲν προτρέπει καὶ ἄλλους, ποὺ θὰ ὃροῦν παρόμοια, νὰ συμπεριφερθοῦν κατὰ τὸν ἴδιο ζουν εὔκολα τὰ κοπάδια, τὰ ὁποῖα τὸν χρησιμοποιοὖν γιὰ μαντρὶ ἀπ ̓ ὅτι διεπἰστωσα ἀπὸ τὰ ἴχνη ποὺ θρῆκα, ὅταν κατόρθωσα νὰ τὸν πλησιάσω καὶ νὰ μπῶ μέσα. Ἐκεῖ διεπίστωσα, ὅτι τὸ κράτος πάλι λάμπει διὰ τῆς ἀπουσίας του καὶ μοιραῖα ὁ πύργος ὁδηγεῖται σὲ χατάρευσι. Βέδαια δὲν περιμένω ἀντίδρασι ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴ ἐξουσία, διότι ἔ ἔχει πολὺ σοδαρότερα προθλήματα νὰ λύση (λόγου χάριν ἂν θὰ εἶναι κάποια ὑποψήφια) καὶ ὡς κυθερνῶν κόμμα καὶ ὡς ἀντιπολίτενσι... Μετὰ τιμῆς ̓Αναστάσιος Θεοφίλου Σωκράτους 73, Αθήνα