9976 ΔΑΥΛΟΣ/Ι67, Νοέμδριος 1995 ᾿Αξιότιμε χ. Λάμπρου, ᾿Αφορμὴ διὰ αὐτὴν τὴν ἐπιστολὴν μοῦ ἔδωσαν δύο-τρεῖς ἐχπομπὲς εἰς τὴν τηλεόρασι, ποὺ παρη- χολούθησα τὸν τελευταῖον καιρόν. Εἰς τὰς συζητήσεις ἔ ἔπαιρναν μέρος διάφοροι ὁμι- ληταὶ καὶ ἀνάμεσά τους ὁκ.Γ, Μεταλληνος. Φαίνε- ται, εἶναι τῆς μόδας τώρα τελευταῖα, νὰ γυρνοῦν ἀπὸ κανάλι σὲ χανάλι, ὅταν ὅμως πρέπει πραγματικὰ νὰ ὁράσουν (σατανισταί, Ἰεχωθᾶδες χ.ἄ. ) τότε κάθο- νται εἰς τὴν οἰκίαν τους. Παρετήρησα. ὅτι, ὅταν ὁ χ. Γ, Μεταλληνὸς ἀναφέρεται εἰς τοὺς Ἕλληνας, χρη- σιμοποιεῖ τὴν λέξι «Ρωμιὸς» (:}). Δράττομαι λοιπὸν τῆς ὁ εὐκαιρίας καὶ ἐρωτῶ τὸν κ. Μεταλληνό, νὰ μᾶς πῆ, ἂν εἶναι δυνατὸν µέσα ἀπὸ τὶς στῆλες τοῦ «Δαυλοῦ», διατί, ὅταν ἀναφέρεται σὲ ἐμᾶς, μᾶς ἀποκαλεῖ «Ρωμιοὺς» καὶ ὄχι Ἕλληνες, Διότι ἐγὼ εἶμαι ὑπερήφανος νὰ λέγω, εἰδικὰ στὸ ἐξωτερικό, ὅτι εἶμαι Ἕλλην. Ἐὰν ὁ κ. Μεταλληνός, ἔχει πρόδλημα μὲ τοὺς Ἕλληνες, τότε νὰ ἀλλάξη ὑπηκοότητα καὶ νὰ πάῃ νὰ μείνῃ εἰς τὴν Ρώμη. Μετὰ τιμῆς Νικ. Σ. ᾿Ασπιώτης Μουσιχοσυνθέτης ΗεςΙπρετε!γ. 2] 38440 ἨΜο[ίδυρ, Γερμανία ᾿Αρχαιότητες ἐντελῶς ἐγκαταλελειμμένες στὴν Ανδρο Κύριε Λάμπρου, Εἰμαι ταχτικὸς ἀναγνώστης τοῦ περιοδικοῦ σας. καὶ θὰ ἤθελα νὰ σᾶς συγχαρῶ γιὰ τὴν προσπάθειά σας, ποὺ σχοπὸ ἔχει νὰ ἀφυπνίση τὴν Ἑλληνικὴ σν- γείδησι, ποὺ µαχάρια χοιμᾶται ἀπὸ πλευρᾶς χρα- τιχῆς ἐξουσίας. Θὰ ἤθελα νὰ σᾶς χαταγγείλω δύο γεγονότα, γιὰ νὰ δῆτε χαὶ ἐσεῖς καὶ οἱ ἀναγνῶστες σας γιὰ! μιὰ ἀχόμη φορὰ τὴν ἀδι αφορία τῆς Ἑλληνικῆς ὁ ἐξουσίας. Τὸ καλοκαίρι ἔκανα διαχοπὲς στὴν ᾿Ανδρο. Στὸ λιμάνι τῆς ”Ανδρου στὸ Γαύριο. ἀχρισῶς ἀπέναντι ἀπὸ ἐκεῖ ποὺ «πιάνει» τὸ πλοῖο, ὑπάρχει ἕνα παντο- πωλεῖο, ποὺ στὸν τοῖχο του ἔχει ἐντοιχισμένο (χτι- σμένο), ὅπως φαίνεται καὶ ἀπὸ τὴν φωτογραφία ποὺ σᾶς στέλνω, χομμάτι ἀρχαίου ἀγάλματος. Καλά, δὲν πέρασε, ἀπὸ ἐχεῖ κανένας ἁρμόδιος (ἀρχαιολογικῆ ὑπηρεσία, ἀστυνομία, λιμενικό, χοινοτάρχης), γιὰ νὰ ἐνδιαφερθῆ γι᾿ αὐτὸ ποὺ εἰδικῶς κατὰ τοὺς καλο- χαιρινοὺς μῆνες χιλιάδες μάτια, τὸ θλέπουν; Καὶ ἂν ἀκόμη εἶναι μικρῆς ἀρχαιολογικῆς ἀξίας (δὲν ἔ ἔχω γνώσεις ἀρχαιολογικές, γιὰ νὰ τὸ χρίνω). αὐτὴ ἡ ἀδιαφορία δὲν προτρέπει καὶ ἄλλους, ποὺ θὰ ὃροῦν παρόμοια, νὰ συμπεριφερθοῦν κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο; Δὲν ἔπρεπε νὰ ἐρωτηθῆ ὁ ἰδιοκτήτης τοῦ ἀχι- γήτου, ποῦ τὸ 6ρῆχε, διότι πιθανὸν στὸ σημεῖο ἀνευ- ρέσεώς του νὰ ὑπάρχουν καὶ ἀλλα; Ἐπίσης ἐχεῖ πλησίον, στὸ χωριὸ Άγιος Πέτρος, ὑπάρχει ὁ περίφημος πύργος «τοῦ ΄Αγίου Πέτρου», ἔργο τῶν Ἑλληνιστικῶν χρόνων (σᾶς στέλνω μιὰ φω- τογραφία του). Γιὰ νὰ τὸν πλησιάσεις, πρέπει νὰ ἔχης μαντικὲς ἱκανότητες, γιὰ νὰ θρῆς τὸ μονοπάτι ποὺ ὁδηγεῖ σ᾽ αὐτόν' χαὶ ὅταν τὸ θρεῖς, νὰ εἶσαι ἀγριο- χάτσιχο, γιὰ νὰ τὸ περπατήσεις. Βέδαια τὸν πλησιά- ζουν εὔκολα τὰ κοπάδια, τὰ ὁποῖα τὸν χρησιµοποι- οὖν γιὰ μαντρὶ ἀπ᾽ ὅτι διεπἰστωσα ἀπὸ τὰ ἴχνη ποὺ θρῆκα, ὅταν κατόρθωσα νὰ τὸν πλησιάσω καὶ νὰ μπῶ µέσα. Ἐκεῖ διεπίστωσα, ὅτι τὸ κράτος πάλι λάμπει διὰ τῆς ἀπουσίας του καὶ μοιραῖα ὁ πύργος ὁδηγεῖται σὲ χατάρευσι. Βέδαια δὲν περιμένω ἀντίδρασι ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴ ἐξουσία, διότι ἔ ἔχει πολὺ σοδαρότερα προθλήµατα νὰ λύση (λόγου χάριν ἂν θὰ εἶναι κάποια ὑποψήφια) καὶ ὡς κυθερνῶν κόμμα καὶ ὡς ἀντιπολίτενσι... Μετὰ τιμῆς ᾿Αναστάσιος Θεοφίλου Σωκράτους 73, Αθήνα