«Αντισιωνισμός»; Ἢ ἀνθελληνισμός; ΠΡΟΛΟΓΟΣ Πολὺς λόγος καὶ μεγάλη προσπάθεια γίνεται συντονισμένα τὸν τελευταῖο χαιρό, γιὰ νὰ καταδειχθῆ, ὅτι Ἕλληνες καὶ Ἑδραῖοι στὸ πέρασμα τῶν αἰώνων ἔζησαν μέσα σὲ ἀγαστὴν συνύπαρξιν. Καὶ μὲ τὸν ὁρισμὸν τῆς Θεσσαλονίκης (ὅπου τὸ ἑδραϊκὸν στοιχεῖον εἶχε ἔντονην παρουσία) σὰν πολιτιστικῆς πρωτεύουσας (καὶ ὅσο πλησιάζει ὁ καιρὸς) οἱ προσπάθειες αὐτὲς θὰ ἐνταθοῦν καὶ θὰ πολλαπλασιασθοῦν. Παλαιὸς ὁ ἀγῶνας τους καὶ πάντα ἀποτυχημένος. “Ὅμως προσπαθοῦν καὶ ἐπίσημα: διὰ τοῦ περιοδικοῦ «Χρονικά», ἐπισήμου ὀργάνου τοῦ Κεντρικοῦ Ἰσραηλιτικοῦ Συμθουλίου τῆς Ἑλλάδος (θλέπε καὶ τεῦχος 135, ]ούλιοςΑὔγουστος 1905). Δὲν εἶναι στὶς προθέσεις μας νὰ ἀπαντήσουμε σὲ κάθε δημοσίευμα ξεχωριστά, διότι κινδυνεύουμε νὰ περιπλακοῦμε στὴν ἐξέτασιν ἑνὸς δένὅρου, ἐνῶ ὄπισθεν αὐτοῦ ὑπάρχει ὁλόκληρον δάσος. "Αλλωστε ἡ ἱστορικὴ σύγκρουση Ἑλληνισμοῦ- Ιουδαϊσμοῦ συνεχῶς ἀποκαλύπτεται ἀπὸ τὶς στῆλες τοῦ «Δαυλοῦ». Θεωροῦμε ὅμως, ὅτι μᾶς δίνεται μία εὐκαιρία νὰ τοποθετηθοῦμε συνολικὰ ἐπὶ τοῦ θέματος. Ὃ Ἑλληνισμὸς καὶ ὁ Εδραϊσμὸς εἶναι δύο ἔννοιες ἀντίρροπες. Οὐδέποτε συνυπῆρξαν, διότι ἡ μία (ὁ Ἑλληνισμὸς) εἶναι Φορέας πολιτισμοῦ καὶ ἐλευθερίας, ἐνῶ ἡ ἄλλη Φορέας δογματισμοῦ καὶ ἐξουσιασμοῦ, ποὺ ὑποδουλώνει καὶ ἐκμηδενίζει τὸν ἄνθρωπο. Ὃ Ἑλληνισμὸς ἐπὶ χιλιετίες πρωτοπόρος καλλιεργεῖ καὶ διαδίδει τὸν πολιτισμόν, ἐνῶ ὁ Ἑδραϊσμὸς μὲ τὸν φασισμὸν-ρατσισμὸν τοῦ «περιουσίου λαοῦ» ἔχει νὰ ἐπιδείξη μίαν νοοτροπίαν ποὺ τὸν ὤθησε σὲ πλῆθος γενοχτονιῶν σὲ θάρος ἄλλων λαῶν, νοοτροπίαν μὴ ἐπιτρέπουσαν τὴν δημιουργίαν πολιτισμοῦ (κατέσφαζαν ἀκόμη καὶ τὰ ζῶα τῶν ἐχθρῶν τους, ὅσα δὲν διήρπαζαν). Καὶ δυστυχῶς αὐτὸν τὸν ρατσισμὸν ὁ Ἕλλη νικὸς Πολιτισμὸς πρωτίστως τὸν ἔχει πληρώσει μὲ ἑκατόμόες θυμάτων. "Αλλωστε κυρίαρχον μέλημα τοῦ Ἑδθραϊσμοῦ, ὅπως γράφουν καὶ τὰ ἱερά του θιθλίἰα, εἶναι ἡ ἐξαφάνισις τοῦ Ἑλληνισμοῦ. "Ας μὴν προσπαθοῦν ἄδικα νὰ ἐξομοιώσουν τὸν θύτην μὲ τὸ θῦμα. Οὔτε θεθαίως νὰ προσπαθοῦν νὰ ἐξισώσουν τὰ ἀριστουργή ματα τῆς τέχνης, τὴν καλλιέργεια τῶν ἐπιστη μῶν, τὰ διδάγ ματα τῆς ἀλήθειας καὶ τῆς ἀρετῆς, ἑλληνικὰ κληροδοτήματα στὴν ἀνθρωπότητα, μὲ τὶς Γραφές τους. ΙΣΤΟΡΙΚΑ Κατὰ τὴν ἑλληνιστικὴν ἐποχὴν τὸ Ἑλληνικὸν Πνεῦμα κατίσχυσεν τοῦ δαρόάρου ἀνατολικοῦ. "Αλλωστε οἱ στρατιωτικὲς ἐνέργειες τοῦ Μεγάλου ̓Αλεξάνδρου μετροῦνται στὰ δάκτυλα τοῦ ἑνὸς χεριοῦ. Δὲν ἦταν δεδαίως ἴδιον τοῦ Ἑλληνικοῦ Πνεύματος οἱ κατακτητικοὶ πόλεμοι, ποὺ συνοδεύονται μὲ γενοχτονίες. ̓Απὸ τὰ θάθη τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας δὲν ὑπάρχει οὔτε μία περίπτωσις, ποὺ νὰ καταδειχνύη παρόμοιες θάρθαρες πράξεις. ̓ ̓Αντίθετα ἀπὸ τὰ πανάρχαια χρόνια οἱ Ἕλληνες στὶς ἀποικίες τους ἔζησαν εἰρηνικὰ καὶ ἔγιναν κή θρυκες πολιτισμοῦ. “νὸς πολιτισμοῦ, ποὺ στὰ ὕστερα τοῦ Μεγάλου ̓Αλεξάνδρου χρόνια ἔτεινε νὰ ἐξελληνίση τοὺς κατοίκους μιᾶς μεγάλης περιοχῆς ἀπὸ τὴν Παλαιστίνην ὡς τὴν ἸΙνδία καὶ ἀπὸ τὸν ̓Ινδικὸν ὠκεανὸν ὡς τὰ ὑψίπεδα τῆς κεντρικῆς ̓Ασίας. Χωρὶς νὰ παραγνωρίζουμε τὸ γεγονός, ὅτι ἡ ἐπέκτασις τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ στὴ Δύσιν καὶ στὸν Βορρᾶ εἶχεν ἀρχίσει αἰῶνες πρίν.