«Αντισιωνισμός»; Ἢ ἀνθελληνισμός; ΠΡΟΛΟΓΟΣ Πολὺς λόγος καὶ µεγάλη προσπάθεια γίνεται συντονισμένα τὸν τελευταῖο χαι- ρό, γιὰ νὰ καταδειχθῆ, ὅτι Ἕλληνες καὶ Ἑδραῖοι στὸ πέρασμα τῶν αἰώνων ἔζη- σαν µέσα σὲ ἀγαστὴν συνύπαρξιν. Καὶ μὲ τὸν ὁρισμὸν τῆς Θεσσαλονίκης (ὅπου τὸ ἑδραϊκὸν στοιχεῖον εἶχε ἔντονην παρουσία) σὰν πολιτιστικῆς πρωτεύουσας (καὶ ὅσο πλησιάζει ὁ καιρὸς) οἱ προσπάθειες αὐτὲς θὰ ἐνταθοῦν καὶ θὰ πολλα- πλασιασθοῦν. Παλαιὸς ὁ ἀγῶνας τους καὶ πάντα ἀποτυχημένος. “Ὅμως προσπα- θοῦν καὶ ἐπίσημα: διὰ τοῦ περιοδικοῦ «Χρονικά», ἐπισήμου ὀργάνου τοῦ Κε- ντρικοῦ Ἰσραηλιτικοῦ Συµθουλίου τῆς Ἑλλάδος (θλέπε καὶ τεῦχος 135, ]ούλιος- Αὔγουστος 1905). Δὲν εἶναι στὶς προθέσεις µας νὰ ἀπαντήσουμε σὲ κάθε δηµοσί- ευµα ξεχωριστά, διότι κινδυνεύουµε νὰ περιπλακοῦμε στὴν ἐξέτασιν ἑνὸς δέν- ὅρου, ἐνῶ ὄπισθεν αὐτοῦ ὑπάρχει ὁλόκληρον δάσος. "Αλλωστε ἡ ἱστορικὴ σύ- γκρουση Ἑλληνισμοῦ- Ιουδαϊσμοῦ συνεχῶς ἀποκαλύπτεται ἀπὸ τὶς στῆλες τοῦ «Δαυλοῦ». Θεωροῦμε ὅμως, ὅτι μᾶς δίνεται µία εὐκαιρία νὰ τοποθετηθοῦμε συ- νολικὰ ἐπὶ τοῦ θέματος. Ὃ Ἑλληνισμὸς καὶ ὁ Εδραϊσμὸς εἶναι δύο ἔννοιες ἀντίρροπες. Οὐδέποτε συ- νυπῆρξαν, διότι ἡ µία (ὁ Ἑλληνισμὸς) εἶναι Φορέας πολιτισμοῦ καὶ ἐλευθερίας, ἐνῶ ἡ ἄλλη Φορέας δογματισμοῦ καὶ ἐξουσιασμοῦ, ποὺ ὑποδουλώνει καὶ ἐκμη- δενίζει τὸν ἄνθρωπο. Ὃ Ἑλληνισμὸς ἐπὶ χιλιετίες πρωτοπόρος καλλιεργεῖ καὶ διαδίδει τὸν πολιτισµόν, ἐνῶ ὁ Ἑδραϊσμὸς μὲ τὸν φασισμὸν-ρατσισμὸν τοῦ «πε- ριουσίου λαοῦ» ἔχει νὰ ἐπιδείξη µίαν νοοτροπίαν ποὺ τὸν ὤθησε σὲ πλῆθος γε- νοχτονιῶν σὲ θάρος ἄλλων λαῶν, νοοτροπίαν μὴ ἐπιτρέπουσαν τὴν δημιουργίαν πολιτισμοῦ (κατέσφαζαν ἀκόμη καὶ τὰ ζῶα τῶν ἐχθρῶν τους, ὅσα δὲν διήρπα- ζαν). Καὶ δυστυχῶς αὐτὸν τὸν ρατσισμὸν ὁ Ἕλλη νικὸς Πολιτισμὸς πρωτίστως τὸν ἔχει πληρώσει μὲ ἑκατόμόες θυμάτων. "Αλλωστε κυρίαρχον μέλημα τοῦ Ἑδθραϊ- σμοῦ, ὅπως γράφουν καὶ τὰ ἱερά του θιθλίἰα, εἶναι ἡ ἐξαφάνισις τοῦ Ἑλληνισμοῦ. "Ας μὴν προσπαθοῦν ἄδικα νὰ ἐξομοιώσουν τὸν θύτην μὲ τὸ θῦμα. Οὔτε θεθαίως νὰ προσπαθοῦν νὰ ἐξισώσουν τὰ ἀριστουργή ματα τῆς τέχνης, τὴν καλλιέργεια τῶν ἐπιστη μῶν, τὰ διδάγ ματα τῆς ἀλήθειας καὶ τῆς ἀρετῆς, ἑλληνικὰ κληροδο- τήματα στὴν ἀνθρωπότητα, μὲ τὶς Γραφές τους. ΙΣΤΟΡΙΚΑ Κατὰ τὴν ἑλληνιστικὴν ἐποχὴν τὸ Ἑλληνικὸν Πνεῦμα κατίσχυσεν τοῦ δαρόά- ρου ἀνατολικοῦ. "Αλλωστε οἱ στρατιωτικὲς ἐνέργειες τοῦ Μεγάλου ᾿Αλεξάνδρου μετροῦνται στὰ δάκτυλα τοῦ ἑνὸς χεριοῦ. Δὲν ἦταν δεδαίως ἴδιον τοῦ Ἑλληνικοῦ Πνεύματος οἱ κατακτητικοὶ πόλεμοι, ποὺ συνοδεύονται μὲ γενοχτονίες. ᾿Απὸ τὰ θάθη τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας δὲν ὑπάρχει οὔτε μία περίπτωσις, ποὺ νὰ καταδει- χνύη παρόμοιες θάρθαρες πράξεις. ᾿᾽Αντίθετα ἀπὸ τὰ πανάρχαια χρόνια οἱ Ἕλλη- νες στὶς ἀποικίες τους ἔζησαν εἰρηνικὰ καὶ ἔγιναν κή θρυκες πολιτισμοῦ. “νὸς πο- λιτισμοῦ, ποὺ στὰ ὕστερα τοῦ Μεγάλου ᾿Αλεξάνδρου χρόνια ἔτεινε νὰ ἐξελληνί- ση τοὺς κατοίκους μιᾶς μεγάλης περιοχῆς ἀπὸ τὴν Παλαιστίνην ὡς τὴν ἸΙνδία καὶ ἀπὸ τὸν ᾿Ινδικὸν ὠκεανὸν ὡς τὰ ὑψίπεδα τῆς κεντρικῆς ᾿Ασίας. Χωρὶς νὰ παρα- γνωρίζουμε τὸ γεγονός, ὅτι ἡ ἐπέκτασις τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ στὴ Δύσιν καὶ στὸν Βορρᾶ εἶχεν ἀρχίσει αἰῶνες πρίν.