ΜΑΡΙΟΣΜΑΜΑΝΓΕΓΑΣ Πανάρχαιες Ἑλληνιχὲς ἐπιδράσεις στὴν Ἰαπωνικὴ θρησκεία-παράδοση Σὲ προηγούμενα τεύχη του “Δ ̓ (146 καὶ 151) ἔγινε λεπτομερὴς λόγος γιὰ τὶς ἐπιδράσεις τοῦ προ- καὶ μετα-καταχκλυσμιαίου Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ στὴν Ἰνδικὴ χερσόνησο καὶ στὴν ἀχανῆ χώρα τῆς Κίνας. Στὸ παρὸν ἄρθρο θὰ ἐπικεντρωθεῖ τὸ ἐνδιαφέρον μας στὰ πέρα τῆς ἠπειρωτικῆς ̓ Ασίας ἐδάφη καὶ συγκεκριμένα στὰ Ἰαπωνικὰ νησιά, ὅπου παρατηροῦνται ἐντελῶς ἰδιότυπα στοιχεῖα, ποὺ ἀφοροῦν ἱστορικές, λαογραφικές, θρησκευτικὲς παραδόσεις καὶ ἐν γένει τὴν γένεση καὶ τὴν ἐξέλιξη τοῦ πολιτισμοῦ σ ̓ αὐτά. Τὰ στοιχεῖα αὐτά, συγκρινόμενα μὲ τὰ ἀντίστοιχα ἑλληνικά, πέρα ἀπὸ τὴν ὀφθαλμοφανῆ ὁμοιότητα ποὺ παρουσιάζουν, προδίδουν, ἐφόσον μελετηθοῦν καὶ ἀξιολογηθοῦν, τὴν προέλευσή τους ἀπὸ τὸ ἑλληνικὸ παρελθόν. Τὸ δυστύχη μα ὅμως εἶναι, ὅτι ἡ ἔρευνα τοῦ ἰαπωνικοῦ πολιτισμοῦ καὶ τῶν ἀπαρχῶν του προσκρούει στὴν ὕπαρξη πολλῶν μὲν πηγῶν, διεσπαρμένων δὲ κατὰ τόπους καὶ ἀορίστων κατὰ χρόνους, ποὺ συμθαίνει ἐν πολλοῖς νὰ ἀναφέρονται σὲ κοινὰ πρόσωπα. καὶ γεγονότα μὲ διαφορετικολὺς ὅρους καὶ ποικιλόρρυθμο ὕφος. Ας ληφθεῖ ὅμως ὑπ ̓ ὄψιν, ὅτι ἡ Ἰαπωνία ἀποτελεῖται ἀπὸ τέσσερα μεγάλα νησιὰ (Χονσού, Κιουσού, Σικόκου, Χοχάιντο) καὶ μερικὲς ἑκατοντάδες μικρότερα. Εἶναι εὔλογο λοιπὸν τόσο ἡ ἔλλειψη ἐδαφικῆς συνέχειας, ποὺ συνεπάγεται ἐπικοινωνιακὲς δυσχέρειες, ὅσο καὶ οἱ ἀλλεπάλληλες γεωλογικὲς μεταθολές, ποὺ μὲ τὴ σειρά τους προκαλοῦν καὶ πληθυσμιακὲς ἀνακατατάξεις, νὰ ἔχουν τὸ μέρος τῆς εὐθύνης τους γιὰ τὸ μωσαϊκὸ αὐτὸ τῶν πηγῶν καὶ τῶν παραδόσεων. Οὐσιαστικὰ ίὅμως ἡ θάση τῶν πολιτισμικῶν αὐτῶν δομῶν εἶναι κοινή καὶ ἔχει τὶς ρίζες της στὴν ἑλληνικὴ | ἱστορία καὶ κυρίως στὴν «προϊστορία». Ἡ πρώτη καὶ ἁπτὴ ἀπόδειξη τῆς προελεύσεως τοῦ ἰαπωνικοῦ πολιτισμοῦ ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες τῆς προκαταχλυσμιαίας κατὰ κύριο λόγο ἐποχῆς ἔχει καθαρὰ ἐθνολογικὴ ἢ Παγκράτιον καὶ Απω-ανατολικὰ ἀθλήματα Τὸ νὰ ἐπικαλεῖται ὁ ὁποιοσδήποτε Ελληνας σήμερα τὶς ἀδιάσειστες καὶ ἀδιάψευστες ἀποδειγμένες ἱστορικὲς μαρτυρίες σὲ καμμιὰ περίπτωση, νομίζω, δὲν πρέπει νὰ ἐκλαμδάνεται ἢ ἢ νὰ χαρακτηρίξεται ὦὡς ρατσιστικὸ ἢ σωδινιστκό, ἀφοῦ ἁπλᾶ αὑτὸ εἶναι ; μιὰ καθαρὴ καὶ γνήσια ἀποκατάσταση τῆς ἱστορικῆς ἁλή θειας. "Αν λοιπὸν λάδουμε ὑ ὑπ ̓ ὄψη μας, ὅτι τοῦ ὅλου ἐκπολιτιστικοῦ ἔ ἔργου τῆς ἑλλη νικῆς φυλῆς ἆἀνὰ τὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης προεξάρχοντα ρόλο διεδραμάτισε ὁ ὁ ἀθλη τισμός, οἱ ἀγῶνες και τὰ ἀγωνίσματα τὰ ἴδια -- ἡ θρησκεία ἠρθε σὲ δεύτερη θέση, ἀφοῦ ὑπῆρχαν παντοῦ τοπικὲς θρησκευτικὲς πεποιθήσεις καὶ δοξασίες ἀμετακίνητες -, τότε ὁπωσδήποτε θὰ πρέπει νὰ σταθοῦμε μὲ περισσότερο ἐπιδαλλόμενηπροσοχὴ χαὶ σοδαρότητα, ἀλλὰ καὶ νὰ διερευνήσουμε διεξοδικότερα τὰ κοινὰ σημεῖα-στοιχεῖα, ποὺ παρουσιάξονται͵ στὰ σημερινὰ ἀποκαλούμενα 'πολεμικὰ” ἢ" μαχητικὰ ̓ ̓ ἀθλήματα, τὰ προερχόμενα ἀπὸ χῶρεςτῆς ” ́Απω ̓Ανατολῆς (Ιαπωνία, Κορέα, Κίνα), σὲ σχέσ μὲ ἐκεῖνα τὰ ἀρχαιοελληνικά, ποὺ προὔπῆρξαν αὐτῶν. “Στὶς ἀρ χαιοελληνικὲς πολεμικὲς τέχνες -- τόσο παλαιές, ποὺ ἡ ἀρχή τους χάνεται στὰ δάθη τῶν αἰώνων -- δέσποζε τὸ μέγα παγκράτιον, ποὺ χαρακτηρίστηκε γιὰ τή σπουδαιότητά του ὡς «τῶν ἐν ̓Ολυμπίᾳ τὸ κάλλιστον». Καὶ όλέπουμε τὸ παγκράτιο χαρακτηριστικἁ στὴ μὲν Σπάρτη νὰ κυριαρεἴ ὡς πολεμικὴ τέχνη, στὶς δὲ ἄλλες ἑλληνιχες πόλεις -- στὶς περισσότερες -- ὡς μα τικὴ τέχνη, ἡ οποία καὶ θεωρεῖται ἀπαραίτητο συμπλήρωμα στὴ μορφωτική προσπάθεια διαπαιδαγώγησης κάθε πολίτη. Τὸ παγκράτιο λοιπόν, ἂν καὶ ἐπίσημα συμπεριλήφθηκε ὡς ἄθλημα στὴν 33η ̓Ολυμπιάδα τὸ 648 π.Χ. μὲ πρῶτον ̓Ολυμπιονίχη τὸν Λύγδαμι τὸν Συρακόσιο, ὡς ἄθλημα καὶ ἀγώνισμα πολεμικῆς-μα---.