ΜΑΡΙΟΣΜΑΜΑΝΓΕΓΑΣ Πανάρχαιες Ἑλληνιχὲς ἐπιδράσεις στὴν Ἰαπωνικὴ θρησκεία-παράδοση Σὲ προηγούμενα τεύχη του “Δ᾽ (146 καὶ 151) ἔγινε λεπτομερὴς λόγος γιὰ τὶς ἐπιδρά- σεις τοῦ προ- καὶ µετα-καταχκλυσμιαίου Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ στὴν Ἰνδικὴ χερσόνησο καὶ στὴν ἀχανῆ χώρα τῆς Κίνας. Στὸ παρὸν ἄρθρο θὰ ἐπικεντρωθεῖ τὸ ἐνδιαφέρον µας στὰ πέρα τῆς ἠπειρωτικῆς᾽ Ασίας ἐδάφη καὶ συγκεκριµένα στὰ Ἰαπωνικὰ νησιά, ὅπου πα- ρατηροῦνται ἐντελῶς ἰδιότυπα στοιχεῖα, ποὺ ἀφοροῦν ἱστορικές, λαογραφικές, θρη- σκευτικὲς παραδόσεις καὶ ἐν γένει τὴν γένεση καὶ τὴν ἐξέλιξη τοῦ πολιτισμοῦ σ᾽ αὐτά. Τὰ στοιχεῖα αὐτά, συγκρινόμενα μὲ τὰ ἀντίστοιχα ἑλληνικά, πέρα ἀπὸ τὴν ὀφθαλμοφανῆ ὁμοιότητα ποὺ παρουσιάζουν, προδίδουν, ἐφόσον μελετηθοῦν καὶ ἀξιολογηθοῦν, τὴν προέλευσή τους ἀπὸ τὸ ἑλληνικὸ παρελθόν. Τὸ δυστύχη μα ὅμως εἶναι, ὅτι ἡ ἔρευνα τοῦ ἰαπωνικοῦ πολιτισμοῦ καὶ τῶν ἀπαρχῶν του προσκρούει στὴν ὕπαρξη πολλῶν μὲν πηγῶν, διεσπαρμένων δὲ κατὰ τόπους καὶ ἀορίστων κατὰ χρόνους, ποὺ συµθαίνει ἐν πολλοῖς νὰ ἀναφέρονται σὲ κοινὰ πρόσωπα. καὶ γεγονότα μὲ διαφορετικολὺς ὅρους καὶ ποικιλόρ- ρυθµο ὕφος. Ας ληφθεῖ ὅμως ὑπ᾽ ὄψιν, ὅτι ἡ Ἰαπωνία ἀποτελεῖται ἀπὸ τέσσερα μεγάλα νησιὰ (Χονσού, Κιουσού, Σικόκου, Χοχάιντο) καὶ μερικὲς ἑκατοντάδες μικρότερα. Εἶναι εὔλογο λοιπὸν τόσο ἡ ἔλλειψη ἐδαφικῆς συνέχειας, ποὺ συνεπάγεται ἐπικοινωνιακὲς δυ- σχέρειες, ὅσο καὶ οἱ ἀλλεπάλληλες γεωλογικὲς µεταθολές, ποὺ μὲ τὴ σειρά τους προκαλοῦν καὶ πληθυσμιακὲς ἀνακατατάξεις, νὰ ἔχουν τὸ μέρος τῆς εὐθύνης τους γιὰ τὸ μωσαϊκὸ αὐτὸ τῶν πηγῶν καὶ τῶν παραδόσεων. Οὐσιαστικὰ ί ὅμως ἡ θάση τῶν πολιτισμικῶν αὐτῶν δομῶν εἶναι κοινή καὶ ἔχει τὶς ρίζες της στὴν ἑλληνικὴ | ἱστορία καὶ κυρίως στὴν «προϊστορία». Ἡ πρώτη καὶ ἁπτὴ ἀπόδειξη τῆς προελεύσεως τοῦ ἰαπωνικοῦ πολιτισμοῦ ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες τῆς προκαταχλυσµιαίας κατὰ κύριο λόγο ἐποχῆς ἔχει καθαρὰ ἐθνολογικὴ ἢ Παγκράτιον καὶ Απω-ανατολικὰ ἀθλήματα Τὸ νὰ ἐπικαλεῖται ὁ ὁποιοσδήποτε Ελληνας σήµερα τὶς ἀδιάσειστες καὶ ἀδιάψευστες ἀποδειγ- μένες ἱστορικὲς μαρτυρίες σὲ καμμιὰ περίπτωση, νομίζω, δὲν πρέπει νὰ ἐκλαμδάνεται ἢ ἢ νὰ χαρα- κτηρίξεται ὦ ὡς ρατσιστικὸ ἢ σωδινιστκό, ἀφοῦ ἁπλᾶ αὑτὸ εἶναι ; μιὰ καθαρὴ καὶ γνήσια ἀποκατάσταση τῆς ἱστορικῆς ἁλή θειας. "Αν λοιπὸν λάδουµε ὑ ὑπ᾽ ὄψη µας, ὅτι τοῦ ὅλου ἐκπολιτιστικοῦ ἔ ἔργου τῆς ἑλλη νικῆς φυλῆς ἆ ἀνὰ τὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης προεξάρχοντα ρόλο διεδραμάτισε ὁ ὁ ἀθλη τισμός, οἱ ἀγῶνες και τὰ ἀγωνίσματα τὰ ἴδια -- ἡ θρησκεία ἠρθε σὲ δεύτερη θέση, ἀφοῦ ὑπῆρχαν παντοῦ το- πικὲς θρησκευτικὲς πεποιθήσεις καὶ δοξασίες ἀμετακίνητες -, τότε ὁπωσδήποτε θὰ πρέπει νὰ στα- θοῦμε μὲ περισσότερο ἐπιδαλλόμενηπροσοχὴ χαὶ σοδαρότητα, ἀλλὰ καὶ νὰ διερευνήσουμε διεξο- δικότερα τὰ κοινὰ σημεῖα-στοιχεῖα, ποὺ παρουσιάξονται͵ στὰ σημερινὰ ἀποκαλούμενα 'πολεμικὰ” ἢ" μαχητικὰ᾽ ᾿ ἀθλήματα, τὰ προερχόμενα ἀπὸ χῶρεςτῆς ”΄Απω ᾿Ανατολῆς (Ιαπωνία, Κορέα, Κίνα), σὲ σχέσ μὲ ἐκεῖνα τὰ ἀρχαιοελληνικά, ποὺ προὔπῆρξαν αὐτῶν. “Στὶς ἀρ χαιοελληνικὲς πολεμικὲς τέχνες -- τόσο παλαιές, ποὺ ἡ ἀρχή τους χάνεται στὰ δάθη τῶν αἰώνων -- δέσποζε τὸ μέγα παγκράτιον, ποὺ χαρακτηρίστηκε γιὰ τή σπουδαιότητά του ὡς «τῶν ἐν ᾿Ολυμπίᾳ τὸ κάλλιστον». Καὶ όλέπουμε τὸ παγκράτιο χαρακτηριστικἁ στὴ μὲν Σπάρτη νὰ κυριαρ- εἴ ὡς πολεμικὴ τέχνη, στὶς δὲ ἄλλες ἑλληνιχες πόλεις -- στὶς περισσότερες -- ὡς µα τικὴ τέχνη, ἡ οποία καὶ θεωρεῖται ἀπαραίτητο συμπλήρωμα στὴ µορφωτική προσπάθεια διαπαιδαγώγησης κά- θε πολίτη. Τὸ παγκράτιο λοιπόν, ἂν καὶ ἐπίσημα συμπεριλήφθηκε ὡς ἄθλημα στὴν 33η ᾿Ολυμπιάδα τὸ 648 π.Χ. μὲ πρῶτον ᾿Ολυμπιονίχη τὸν Λύγδαμι τὸν Συρακόσιο, ὡς ἄθλημα καὶ ἀγώνισμα πολεμικῆς-μα- ---.