ΕΘΝΙΚΑ Ρωμαίική ργοραραπάα Πα ̓Αποκάλυψη ἐδῶ καὶ τώρα. Κάπως ἔτσι ἀπρόσκλητη μπῆκε ἡ « ̓Αποκάλυψη» στὰ σπίτια μας. "Ανθρωποι, ποὺ ἀγνοοῦσαν ἀκόμα καὶ τὸ ποιός ἔγραψε αὐτὸ τὸ διόλίο ἢ πότε γράφτηκε, δρέθηκαν τώρα νὰ μιλᾶνε στὰ καφενεῖα, στὰ μπὰρ καὶ στὶς λαϊκὲς ἀγορὲς γιὰ τὴν ἀποκάλυψη τῆς Πάτμου καὶ γιὰ τὰ θηοία, ποὺ θὰ κατέδουν ἀπ’ τοὺς οὐρανοὺς γιὰ νὰ μᾶς φᾶνε, ἐμᾶς τοὺς κακοὺς ἁμαρτωλούς. ” Αλλος τὰ φαντάζεται μὲ νύχια γαμψά, κέρατα καὶ δόντια ὄρυκόλακα, ἄλλος κατακόκκινα μὲ οὐρὲς καὶ μὲ τρίαινες καὶ κάποιοι ἄλλοι τὰ συγκρίνουν μὲ τὰ πραγματικά θηρία, ποὺ εἶδαν στὴν Πάτμο τὶς μέρες τῶν ἐκδηλώσεων, νὰ μπαινοόγαίνουν στὰ κόττερα καὶ στὶς μερσεντές. Αὐτοὶ οἱ τελευταῖοι δὲν ἀπέχουν καὶ πολὺ ἀπ’ τὴν πραγματικότητα. ἾΗταν καὶ κάποιοι ἄλλοι, ὅπως δεσποτάδες μὲ χρυσοποίκιλτες στολὲς καὶ οάδδους καὶ τεράστιους σταυροὺς στὸ στῆθος, ποὺ περπατοῦσαν μὲ δῆμα καμαρωτὸ καὶ τὴν κοιλιὰ προτεταμένη. Ρίχναν ποῦ καὶ ποῦ κάποιο ὄλέμμα στὸ ταλαίπωρο πλῆ θος θέλοντας νὰ τὸ ἐλεήσουν μέσα ἀπὸ τὶς φιλάνθρωπες ματιές τους. Αὐτὸ εἶναι τὸ μέλλον ἄραγε τῆς Ελληνικής) Ἐκκλησίας; Ειναι ὅμως καὶ κάτι ἄλλοι, λαϊκοί, ποὺ πουλᾶνε χοιστιανισμὸ ἀπ ̓ τὰ κανάλια καὶ τὰ ὑπόλοιπα μέσα μαζικῆς ἐνημέρωσης. Αὐτοὶ ἐπί μονίμου δάσεως παίρνουν ὕφος μειλίχιο, ἕνα χαμόγελο ἀποσδιόριστο, θλέμμα στὸ κενὸ καὶ γενικὰ ὕφος ἀγγέλου, ποὺ ἀπὸ λάθος δρέθηκε στὴν γῆ. Καταλαμόάνουν τὸ ἕνα μετὰ τὸ ἄλλο τόσο τὰ κρατικὰ ὅσο καὶ τὰ ἰδιωτικὰ κανάλια. ̓Απλώνονται στὶς πολυθρόνες ἢ στοὺς καναπέδες, οἱ κατώτεροι στὴν ἱεραρχία τοῦ γυαλιοῦ 6ολεύονται καὶ μὲ καμμιὰ καρέχλα, καὶ ἀρχίζουν τὶς ἀερολογίες. ̓Απὸ ποῦ νὰ ἀρχίσεις καὶ ποῦ νὰ τελειώσεις. /1εξιλόγιο τῶν πενήντα-ἑξήντα λέξεων, ποὺ ἐπαναλαμόάνονται μὲ διαφορετική σειρά, γιὰ νὰ σπάει ἡ μονοτονία. Θεὸςἀγάπη-πρέπει-ἁμαρτίαἀντίχριστος-σατανᾶς-ἐκκλησία-πιστοὶ-τιμωρία, καὶ δώστου ἀπ ̓ τὴν ἀρχή. ̓Εκκλησία-πιστοὶ-θεὸς-ἀγάπη-πρέπει-ἁμαρτία-τιμωοία-ἀντίχριστος-σατανᾶς. Κάπως ἔτσι διαδίδεται ὁ λόγος τους. Καὶ ἀφοῦ ἐπὶ ὥρα ἀνακατέψουν μὲ μαεστρία τὰ ἴδια νοήματα, καταλήγουν πάνω-κάτω: “Πρέπει ὅλοι νὰ ἐπαγρυπνοῦμε, γιατὶ οἱ ἐχθροὶ τῆς ἐκκλη σίας (τοῦ μαγαξιοῦ) τοῦ Χριστοῦ (τσέπης) καὶ τῆς Ελλάδος μας (Ρωμιοσύνη) παραμονεύουν». Καὶ συνήθως ἕνας σὰν ἀπὸ μπουτὶκ ὄγαλμένος παρουσιαστής εὐχαριστεῖ τὸν φιλοξενούμενο τῆς ἐκπομπῆς «γιὰ τὰ τόσα σημαντικὰ ποὺ μᾶς εἶπε σήμερα”, ἄσχετα κι ἂν ὁ ἴδιος πολλὲς φορὲς δὲν καταλάδαινε τίποτα ἢ θὰ ἤθελε νὰ πάθει, ὅταν δὲν τὸν ἔπιανε ὁ φακός, ἕνα ὑπνάκο στὴν δική του πολυθρόνα. Ὑπάρχει καὶ μιὰ ἄλλη κατηγορία ὅμως. Αὐτοὶ ποὺ ἔχουν δικιά τους ἐχπομπή. ̓Εκεῖ ἡ κατάσταση εἶναι ἀκόμα πιὸ ἀπολανστική. Τὸ τί μαργαριτάρια ἀκούγονται δὲν περιγράφεται. Γ νατὶ σὲ μιὰ ἐκπομπὴ διαλογικὴ ὑπάρχει χρόνος περιορισμένος, διακόπτει καὶ ὁ συντονιστὴς καὶ ἔτσι δὲν ξεφεύγει πολὺ ἡ συζήτηση. Ὅταν ὅμως στήνεσαι μπροστὰ σὲ μιὰ κάμερα καὶ πρέπει νὰ μιλᾶς συνεχῶς μόνος σου, δὲν μπορεῖ, κάτι θὰ σοῦ ξεφύγει. ̓Εὰν δὲν ἔχεις ἀκούσει παρόμοια ἐκπομπή, νομίζεις ὅτι ἔχει ἔρθει ἡ συντέλεια τοῦ κόσμου. Τὸ τί ἀκοῦς δὲν περιγράφεται. ὍΟντα μὲ δέκα κεφάλια καὶ σουόλερά δόντια, σφραγίδες ποὺ ἀνοίγουν καὶ ἄλλες ποὺ κλείνουν, ἀνθρώπινα ζόμπι ποὺ περπατοῦν στοὺς ὁρόμους, ἓ ἕνας θεὸς τιμωρὸς ποὺ κυκλοφορεῖ μὲ χαντζάρια καὶ ὁρεπάνια στὰ χέρια, δροντὲς καὶ ἀστραπές, σχίζεται ἡ γῆ, ἁμαρτωλοὶ φοροφυγάδες καὶ οἶκο-