Η ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΡΟΠΑΤΟΡΩΝ ΗΜΩΝ | ιε. Δ αδὶδ (111) Ὃ ἅγιος προπάτοράς «μας» λοιπὸν συνέχιζε τὶς περιοδεῖες του πρὸς ἄγραν γυναικῶν, τᾶχε ὄρεϊ καὶ μὲ τὸν Γιαχόέ, εἴχανε κάνει τὴν μοιρασιά, καὶ ἡ ζωὴ κυλοῦσε ὄμορφα κι’ ὡραῖα. ΣΗταν ὅμως καὶ λίγο ἐπιδειξίας, ἀλλὰ τὸ σπουδαιότερο καὶ μέγας χορευταρᾶς. Ετσι σὲ μιὰ ἀπὸ τὶς περιοδεῖες του, ὅταν εἶχε ὄγάλει στοὺς δρόμους τὴν κιδωτὸ τῆς διαθήκης καὶ τὴν γύρναγε ἀπὸ πόλη σὲ πόλη, καὶ ἀπὸ χωριὸ σὲ χωριό, μαζὶ μὲ ὅλο τὸν ὑπόλοιπο θίασο (ναί, κιδωτὸ εἶπα ὄχι ζώνη), τότε: «ἐνῶ δὲ ἡ κιδωτὸς τοῦ Κυρίου εἰσήρχετο εἰς τὴν πόλιν Δ αδίδ, Μιχάλ, ἡ θυγάτηρ τοῦ Σαούλ, ἔκυψε διὰ τῆς θυρίδος, καὶ ἰδοῦσα τὸν δασιλέα 4 αθὶδ ὀρχούμενον καὶ χορεύοντα ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, ἐξουδένωσεν αὐτὸν ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτῆς» (Σαμουὴλ Β ́ στ 16). Αὐτὸ ἦταν. "Αρχισε τὶς ξεμπεκιὲς ὁ προπάτοράς μας καὶ ἀπὸ κοντὰ ὁ Γιαχδὲ τοῦ ἔσπαγε τὰ πιάτα στὴν πίστα. Καὶ τότε ἔπεσε ξερὴ ἡ Μιχάλ, ξετρελλαμένη μὲ τὸν χορευταρᾶ, ἀναφωνῶντας: «πόσον ἔνδοξος ἦτο σήμερον ὁ δασιλεὺς τοῦ ̓Ισραὴλ, ὅστις ἐγυμνώθη σήμερον εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς τῶν θεραπαινίδων καὶ τῶν δούλων αὐτοῦ, καθὼς γυμνώνεται ἀναισχύντως εἷς τῶν μηδαμινῶν ἀνθρώπων!» (Σαμουὴλ Β’ στ 20). Τὰ πέταξε ὅλα ὁ προπάτοράς μας συναγωνιζόμενος τὸν Νῶε (ἰδὲ «Δαυλόν», τ. 152-153) στὸ στρὴπ-τήξ. Τί δόξα κι’ αὐτή. Καὶ ἀπαντᾶ ἀπτόητος ὁ Δ αδίδ' «καὶ θέλω ἐξευτελισθῆ καὶ περισσότερον, καὶ θέλω ταπεινωθῆ εἰς τοὺς ὀφθαλμούς μου: καὶ μετὰ τῶν θεραπαινίδων, περὶ τῶν ὁποίων σὺ ἐλάλησας, μετ ̓ αὐτῶν θέλω δοξασθή” (Σαμουὴλ Β ́ στ 22). Τώρα 6έδαια ἂν ἔχει μπερδέψει τὴν δόξα μὲ κάτι ἄλλο, δὲν ἔχει ἰδιαίτερη σημασία, ἀφοῦ αὐτὸ εἶναι σύνηθες φαινόμενο πιά. Ξεχειλίζει συμδολισμό. Ξεόράκωτος λοιπὸν θέλει νὰ δοξασθεῖ μετὰ τῶν θεραπαινίδων. ̓Ανώτερες ἔννοιες, ἀσύλληπτες γιὰ μᾶς τοὺς κοινοὺς θνητούς, ἔννοιες στὴν κυριολεξία ἀποκαλυπτικές. 'Η ἀποκάλυψη τοῦ 4 αθίὸ. 'Ο πιό ἐπιδειξίας προπάτοράς μας. "Οσο περισσότερο χορεύει δεδράκωτος, τόσο πιό ἅγιος γίνεται. (Πρόταση πρὸς τὴν Εκκλησία τῆς Ελλάδος, ποὺ υἱοθετεῖ τὴν ἱερότητα τοῦ διόλίου αὐτοῦ: ὅλες οἱ στρηπτηζοῦδες, ἐγχώριες καὶ εἰσαγόμενες, ποὺ καὶ αὐτὲς ἀναίσχυντα ἐπιδεικνύουν τὴν ταπεινότητάτους, ὅπως κι’ ὃ προπάτοράς μας, θὰ εἶναι ἄδικο νὰ μὴν δοξαστοῦν. Γι’ αὐτὸ θὰ πρέπει νὰ ἀνακηρυχθοῦν μὲ σειρὰ προτεραιότητας ἅγιες καὶ ὅσιες καὶ νὰ ὁριστοῦν καὶ οἱ ἡμέρες κατὰ τὶς ὁποῖες θὰ τιμῶνται. π.χ. Τρίτη 3 Οκτωόρίου τοῦ ἁγίου 4ιονυσίου τοῦ ̓Αεροπαγίτου, Θεαγένους καὶ Λουΐζας τῆς ἁγίας χορεύτριας. ἼΙδωμεν ἂν εἰσακουστοῦμε). Α φοῦ χόρεψε ὁ προπάτορας λοιπὸν καὶ πουράστηκε, «καὶ πρὸς τὸ ἑσπέρας ὅτε ὁ Δαδὶδ ἐσηκώθη ἀπὸ τῆς κλίνης αὐτοῦ, περιεπάτει ἐπὶ τοῦ δώματος τοῦ δὄασιλικοῦ οἴκου" καὶ εἶδεν ἀπὸ τοῦ δώματος γυναῖκα λουομένην' καὶ ἡ γυνὴ ἦτο ὡραία τὴν ὄψιν σφόδρα. Καὶ ἀπέστειλεν ὁ 4αθίδ, καὶ ἠρεύνησε περὶ τῆς γυναικὸς» (Σαμουὴλ Β ́ κα ́ 2-3). Τί εἶχες Γιάννη, τί εἶχα πάντα. Ὑπῆρχε περίπτωση νὰ δῇ γυναῖκα, ποὺ νὰ τοῦ γυαλίσῃ καὶ νὰ τὴν χάσῃ. ̓Εδῶ τἄδαλε μὲ κοτζὰμ Γιαχόθὲ γιὰ μία γκόμενα καὶ τοῦ τὴν πῆρε. Θὰ μποροῦσε ποτὲ νὰ σταματήση; «Καὶ εἶπέ τις. Δὲν εἶναι αὕτη Βήθ-σαδεέ, ἡ θυγάτηρ τοῦ ̓Ελιάμ, ἡ γυνὴ Οὐρίου