ΝΙΚΟΣ Α.ΠΟΥΔΙΑΝΟΣ. Για στοιία ε ἰ ̓ ὕοπιο αἱ ΒείγαΙομᾶ Ἡ Άδη ἐπέτειος τῆς εὑρέσεως τοῦ κρανίου τοῦ ἀρχανθρώπου τῶν Πετραλώνων, τοῦ ὣς τώρα ἀρχαιότερου Ἐὐρωπαίου, ἡλικίας 700.000 ἐτῶν, συνέπεσε μὲ τὸ εὐτυχὲς γεγονὸς τῆς ἐκδόσεως στὴν Ἰταλία τοῦ θιθλἰου τοῦ παλαιανθρωπολόγου Νίκου Πουλιανοῦ “ΚΑ 6ΚΟΤΤΑ ΕΙ, ύΟΜΟ ΡΙΡΕΤΚΑΙ.ΟΝΑ” «Τὸ Σπήλαιο καὶ ὁ "Ανθρωπος τῶν Πετραλώνων» ὑπὸ τὴν αἰγίδα τοῦ πανεπιστημίου τῆς Φλωρεντίας. Πρόκειται πραγματικὰ γιὰ ἔκδοση μὲ μεγάλη σημασία, ἀφοῦ γιὰ πρώτη φορὰ ξένο πανεπιστήμιο ὄχι μόνο ἀναγνωρίζει ἀλλὰ καὶ προθάλλει τὶς θέσεις τῆς ̓Ανθρωπολογικῆς Ἑταιρείας τῆς Ἑλλάδος, ὅτι δηλαδὴ ὁ ἀρχάνθρωπος εἶναι πράγματι 700.000 ἐτῶν καὶ ὅτι ἡ καταγωγὴ τοῦ ἀνθρώπου δὲν εἶναι μόνο ἀπὸ τὴν ̓Αφρικὴ ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὴν Εὐρώπη. Στὸν πρόλογο τοῦ θιθλἰου ὁ διευθυντὴς τοῦ ̓Ανθρωπολογικοῦ Ἰνστιτούτου τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Φλωρεντίας Βτιπο ΟΜίατε]]! εἶναι σαφής: «Οἱ πιὸ πρόσφατες ἔρευνες καὶ ἀνακαλύψεις δείχνουν ὅλο καὶ μὲ περισσότερα δεδομένα, ὅτι ἡ κατοίκηση τῆς Εὐρώπης ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο ἀνέρχεται τοὐλάχιστον σὲ 700.000 χρόνια. Κεντρικὸ στοιχεῖο γιὰ αὐτὸ τὸ συμπέρασμα εἶναι τὸ κρανίο ποὺ θρέθηκε στὸ σπήλαιο Πετραλώνων, ἕνα εὕρημα ἐξαιρετικῆς σημασίας γιὰ τὶς παλαιοανθρωπολογικὲς ἔρευνες». Τὸ ἴδιο τὸ θιόλἰο εἶναι μιὰ ὁλοχληρωμένη ἔκθεση τῶν ἐπιστημονικῶν θεμάτων, ποὺ ἀφοροῦν τὸ σπήλαιο Πετραλώνων, ἀπὸ κάποιον ποὺ τὸ γνωρίζει τέλεια καὶ τὸ ἔχει μελετήσει γιὰ διάστημα ποὺ ξεπερνᾶ τὰ 15 χρόνια. Μεταξὺ ἄλλων παρουσιάζονται στὸ θιθλἰο καὶ τὰ ἀρχαιότερα ἴχνη φωτιᾶς στὴ Γῆ ἡλικίας 1.000.000 ἐτῶν. Τὸ θιθλἰο θὰ μεταφραστεῖ ̓Επιστημονική διάσταση στὴν Ελληνική Μυθολογία ̓ ̓Αγαπητὲ “Δαυλέ”, Ἢ ἐπιστημονικὴ διάσταση τῆς ἑλληνικῆς μυθολογίας καὶ γλώσσας ἀποδεικνύεται περίτρανα. Στὸ μύθο τῆς “Θεογονίας”, ὅπου τὴ δασιλεία τοῦ Οὐρανοῦ διαδέχεται ἡ δασιλεία τοῦ Κρόνου καὶ τὴ δασιλεία τοῦ Κρόνου διαδέχεται ἡ δασιλεία τοῦ Διός, ὑπάρχει μία μεγάλη ἀλήθεια. Ὃ θεὸς Δίας, ὁ Λυκαῖος Ζεύς, ἔχει σ ̓ αὐτὸ τὸ μῦθο τὴ σημασία τοῦ φωτός, τοῦ μόνου ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ «ἐκτοπίσει» τὴ δύναμη τοῦ Κρόνου-Χρόνου. Τὸ ἐπίθετο “Λυκαῖος”, ποὺ ἀποδίδεται στὸ θεὸ Δία, ἀποδεικνύει τὸν παραπάνω ἰσχυρισμό, ἀφοῦ τὸ ἐπίθετο αὐτὸ σημαίνει “φωτεινός”. Σ ̓ αὐτὸ συνηγορεῖ καὶ ἡ λατινικὴ γλῶσσα. Στὰ Λατινικὰ ἡ λέξη θεὸς εἶναι ἂειις καὶ σημαίνει τὸ θεὸ τοῦ φωτός, ἐξ οὗ καὶ αῑῑες ἡ ἡμέρα στὰ λατινικὰ καὶ αγ στὰ ̓Αγγλικά. Ἢ λέξη ὅμως ἄεις προέρχεται ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ Δίας, συνεπῶς ὁ θεὸς αὐτὸς ὄντως ἔχει τὴ σημασία τοῦ φωτός. Σύμφωνα μὲ ἕνα γνωστὸ ἀστρονόμο, τὸν Κὰρλ Σάγκαν, τὸ φῶς ἀποτελεῖ τὸ ἑλιξήριο τῆς ζωῆς. Μόνον ἡ «Δια-περαστικὴ» δύναμη τοῦ φωτὸς μπορεῖ νὰ ἐξουδετερώσει τὴ δύναμη τοῦ χρόνου καὶ νὰ διαιωνίσει τὴ ζωή. Τὸ δεύτερο ὄνομα τοῦ θεοῦ Δία, τὸ ὄνομα Ζεύς, ταυτίζει τὸ θεὸ μὲ τὴ ζωή, γι’ αὐτὸ τὸν ἀποκαλοῦσαν καὶ Ζῆνα (ζῆν). Τὸ φῶς ὄντως ἔχει αὐτὴ τὴ ζείδωρη δύναμη, ποὺ ἐπιτρέπει ὄχι μόνο τὴ δημιουργία τῆς ζωῆς ἀλλὰ ἀκόμη καὶ τὴ διαιώνισή της. Οἱ ἐπιστήμονες τὰ τεον