Τὸ παγκόσμιο ζητούμενο: Η Ελληνικότητα Ὅ,τι συνιστᾶ σήμερα τὸν Παγκόσμιο Πολιτισμὸ (ἐπιστῆμες, θεωρία, Φιλοσοφία, λογική, τεχνολογία, πολιτική, δημοκρατία, διάλογος, ἔλεγχος, ἀπόδειξη -- ἀκόμη καὶ ἁπλὲς μορφές πολιτισμοῦ, ὅπως π.χ. τὸ θέατρο, ὁ ἀθλητισμὸς κλπ.) ἀποκλειστικὰ γεννήθηκε καὶ σὲ μερικοὺς τομεῖς ὡλοκληρώθηκε στὴν ̓Ελλάδα μέχρι τὴν ἐκχριστιάνισή της. ̓Αφ ̓ ὅτου ἐχχριστιανίσθηκε ὁ Ελληνισμός, δὲν ἔδωσε τίποτε ἀπολύτως ποὺ νὰ ἀποτελῆ στοιχεῖο τοῦ σημεοινοῦ Παγκόσμιου Πολιτισμοῦ. Ἢ ἀπότομη αὐτὴ διακοπὴ τῆς γιγαντιαίας (καὶ μοναδικῆς) παραγωγῆςπολιτισμοῦ τῆς προχριστιανικῆς Ἑλλάδος ἐπέφερε τότε ὄχι μόνο τὸν μὴ ἐμπλουτισμὸ τοῦ ὑπάρχοντος ἤδη «πολιτισμικοῦ ἀποθέματος» μὲ νέες κατακτήσεις, ἀλλὰ τὴν καταστροφὴ ἢ ἐξαφάνισή του γιὰ 1000 τουλάχιστον χρόνια (Μεσαίων). Καὶ ὁ δολοφονημένος ( Ελληνικὸς) πολιτισμὸς ἄρχισε νὰ ἀναδιώνη ἀπὸ τὴ στιγμή, ποὺ οἱ ἄνθρωποι ἀνακάλυψαν ἐκ νέου τὴν Ελλάδα καὶ προσπάθησαν νὰ τὴν «ἀνα-γεννήσουν» (Αναγέννηση). Η ἐποχή μας δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπὸ προϊὸν τῶν ἀναγεννημένων μορφῶν μεθόδου, γνώσεως καὶ πρακτικῆς τῆς ἀρχαίας ̓ Ελλάδος, ἔστω συχνὰ παρεφθαρμένων, διαστρεόθλωμένων ἢ καὶ ἐκδαρδαρισμένων. Τὸ καταπληκτικὸ φαινόμενο τῆς γεννήσεως τοῦ πολιτισμοῦ δύο φορὲς καὶ σὲ δύο διαφορετικὲς ἐποχὲς ἀπὸ τὴν ἴδια πνευματικὴ μήτρα, τὸν ̓Ελληνικὸ «τρόπο» θεωρήσεως τῆς Ζωῆς καὶ τοῦ Κόσμου, στοιχειοθετεῖ τὴν ἀπόλυτη ἀνάγκη τῆς εἰς δάθος κατανοήσεώς του, ἂν ἡ ἀνθρωπότητα θέλῃ νὰ πορευθῇ στὸ μέλλον χωρὶς νέες ἐκτροπὲς δαρδαρότητας, σκοταδισμοῦ, παραλογισμοῦ καὶ ἐξουσιασμοῦ, ποὺ ἀποτέλεσαν καὶ ἀποτελοῦν τὴν πραγματικὴ αἰτία τῆς κακοδαιμονίας της. Διότι ἀκριδῶς ὁ «τρόπος» αὐτὸς εἶναι ἡ προὐπόθεση ὄχι μόνο τῆς ἐπιδιώσεως τοῦ κατακτημένου ἤδη πολιτισμοῦ, ἀλλὰ καὶ τῆς πεΟαιτέρω πορείας του πρὸς νέες κατακτήσεις στὸν ἐπικίνδυνο ὁρίζοντα τοῦ μέλλοντος. Καὶ εἶναι -6ραχυπρόθεσμα-- ὁ μόνος ὁδηγός, μὲ τὴν δοήθεια τοῦ ὁποίου μποροῦμε νὰ ἐντοπίσωμε καὶ νὰ ἀποκαθάρωμε τὸ Σήμερα ἀπὸ τὶς ἐπιδιώνουσες ἑστίες τῆς Νόσου τῆς Ιστορίας. Ὃ τρόπος αὐτὸς θεωρήσεως τῆς Ζωῆς καὶ τοῦ Κόσμου ὡρίσθηκε σὲ παλαιότερες ἔρευνες, διαλόγους καὶ ἀντιπαραθέσεις ποὺ ἔγιναν στὶς στῆλες τοῦ περιοδικοῦ αὐτοῦ (τόμοι Α ́ 1982, Β ́ 1983, Γ ́ 1984, 4’ 1985 καὶ ἀλλαχοῦ) ὡς « Ελληνικότητα». Ἢ σὲ θάθος κατάκτηση αὐτῆς τῆς ̓Ελληνικότητας εἶναι χωρὶς ὑπερθολὴ τὸ μέγιστο, πρώτιστο καὶ καθοριστικώτατο ζητούμενο τῆς σημερινῆς ἀνθρωπότητας. Εἶναι ὁ προδολέας, ποὺ ὅποιος τὸν χρησιμοποιεῖ, μπορεῖ νὰ πορευθῇ στὸν ξοφερὀ ἀπάτητο δρόμο τοῦ Μέλλοντος. Γιὰ τὸν λόγον αὐτὸν ἡ προσπάθεια νὰ τὸν κερδίσωμε ὡς πολύτιμο θεωρητικὸ ἀλλὰ καὶ πρακτικὸ ἀπόκτημα θὰ συνεχισθή μὲ ἔνταση ἀλλὰ καὶ εὐθύνη. 4.1.4.