Τὸ παγκόσμιο ζητούμενο: Η Ελληνικότητα Ὅ,τι συνιστᾶ σήµερα τὸν Παγκόσμιο Πολιτισμὸ (ἐπιστῆμες, θεωρία, Φιλο- σοφία, λογική, τεχνολογία, πολιτική, δημοκρατία, διάλογος, ἔλεγχος, ἀπό- δειξη -- ἀκόμη καὶ ἁπλὲς μορφές πολιτισμοῦ, ὅπως π.χ. τὸ θέατρο, ὁ ἀθλητι- σμὸς κλπ.) ἀποκλειστικὰ γεννήθηκε καὶ σὲ μερικοὺς τομεῖς ὡλοκληρώθηκε στὴν ᾿Ελλάδα µέχρι τὴν ἐκχριστιάνισή της. ᾿Αφ᾽ ὅτου ἐχχριστιανίσθηκε ὁ Ελληνισμός, δὲν ἔδωσε τίποτε ἀπολύτως ποὺ νὰ ἀποτελῆ στοιχεῖο τοῦ σηµε- οινοῦ Παγκόσμιου Πολιτισμοῦ. Ἢ ἀπότομη αὐτὴ διακοπὴ τῆς γιγαντιαίας (καὶ μοναδικῆς) παραγωγῆςπο- λιτισμοῦ τῆς προχριστιανικῆς Ἑλλάδος ἐπέφερε τότε ὄχι μόνο τὸν μὴ ἐμπλου- τισμὸ τοῦ ὑπάρχοντος ἤδη «πολιτισμικοῦ ἀποθέματος» μὲ νέες κατακτήσεις, ἀλλὰ τὴν καταστροφὴ ἢ ἐξαφάνισή του γιὰ 1000 τουλάχιστον χρόνια (Με- σαίων). Καὶ ὁ δολοφονηµένος ( Ελληνικὸς) πολιτισμὸς ἄρχισε νὰ ἀναδιώνη ἀπὸ τὴ στιγµή, ποὺ οἱ ἄνθρωποι ἀνακάλυψαν ἐκ νέου τὴν Ελλάδα καὶ προ- σπάθησαν νὰ τὴν «ἀνα-γεννήσουν» (Αναγέννηση). Η ἐποχή µας δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπὸ προϊὸν τῶν ἀναγεννημένων μορφῶν μεθόδου, γνώσεως καὶ πρακτικῆς τῆς ἀρχαίας ᾿ Ελλάδος, ἔστω συχνὰ παρεφθαρµένων, διαστρεόθλω- μένων ἢ καὶ ἐκδαρδαρισμένων. Τὸ καταπληκτικὸ φαινόμενο τῆς γεννήσεως τοῦ πολιτισμοῦ δύο φορὲς καὶ σὲ δύο διαφορετικὲς ἐποχὲς ἀπὸ τὴν ἴδια πνευματικὴ μήτρα, τὸν ᾿Ελληνικὸ «τρόπο» θεωρήσεως τῆς Ζωῆς καὶ τοῦ Κόσμου, στοιχειοθετεῖ τὴν ἀπόλυτη ἀνάγκη τῆς εἰς δάθος κατανοήσεώς του, ἂν ἡ ἀνθρωπότητα θέλῃ νὰ πορευθῇ στὸ μέλλον χωρὶς νέες ἐκτροπὲς δαρδαρότητας, σκοταδισμοῦ, παραλογισμοῦ καὶ ἐξουσιασμοῦ, ποὺ ἀποτέλεσαν καὶ ἀποτελοῦν τὴν πραγματικὴ αἰτία τῆς κακοδαιμονίας της. Διότι ἀκριδῶς ὁ «τρόπος» αὐτὸς εἶναι ἡ προὐπόθεση ὄχι μόνο τῆς ἐπιδιώσεως τοῦ κατακτημένου ἤδη πολιτισμοῦ, ἀλλὰ καὶ τῆς πε- Οαιτέρω πορείας του πρὸς νέες κατακτήσεις στὸν ἐπικίνδυνο ὁρίζοντα τοῦ μέλλοντος. Καὶ εἶναι -6ραχυπρόθεσµα-- ὁ μόνος ὁδηγός, μὲ τὴν δοήθεια τοῦ ὁποίου μποροῦμε νὰ ἐντοπίσωμε καὶ νὰ ἀποκαθάρωμε τὸ Σήμερα ἀπὸ τὶς ἐπι- διώνουσες ἑστίες τῆς Νόσου τῆς Ιστορίας. Ὃ τρόπος αὐτὸς θεωρήσεως τῆς Ζωῆς καὶ τοῦ Κόσμου ὡρίσθηκε σὲ πα- λαιότερες ἔρευνες, διαλόγους καὶ ἀντιπαραθέσεις ποὺ ἔγιναν στὶς στῆλες τοῦ περιοδικοῦ αὐτοῦ (τόμοι Α΄ 1982, Β΄ 1983, Γ΄ 1984, 4’ 1985 καὶ ἀλλαχοῦ) ὡς « Ελληνικότητα». Ἢ σὲ θάθος κατάκτηση αὐτῆς τῆς ᾿Ελληνικότητας εἶναι χωρὶς ὑπερθολὴ τὸ μέγιστο, πρώτιστο καὶ καθοριστικώτατο ζητούμενο τῆς σημερινῆς ἀνθρωπότητας. Εἶναι ὁ προδολέας, ποὺ ὅποιος τὸν χρησιμοποιεῖ, μπορεῖ νὰ πορευθῇ στὸν ξοφερὀ ἀπάτητο δρόµο τοῦ Μέλλοντος. Γιὰ τὸν λό- γον αὐτὸν ἡ προσπάθεια νὰ τὸν κερδίσωµε ὡς πολύτιμο θεωρητικὸ ἀλλὰ καὶ πρακτικὸ ἀπόκτημα θὰ συνεχισθή μὲ ἔνταση ἀλλὰ καὶ εὐθύνη. 4.1.4.