ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛ(ΟΝ ΑΝΑΓΝ(ΣΣΤΟΝ Ἢ ἰνδοευρωπαϊκὴ ἀπάτη καὶ στὰ πανεπιστήμια τῆς Ἰταλίας ̓Αγαπητὲ «Δαυλέ», Εἶμαι φοιτητὴς τῆς Κλασσικῆς Φιλολογίας στὸ Πανεπιστήμιο τοῦ Λέτσε τῆς ̓Απουλίας καὶ ἀφοῦ πρῶτα συγχαρῶ τὸ περιοδικὸ αὐτὸ γιά τὶς ἔρευνές του στὸν τομέα τοῦ ἀρχαίου ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ, θὰ ἤθελα νὰ ἐπισημάνω τὸ γεγονὸς ὅτι στὸ θιθλίο τοῦ Γερμανοῦ συγγραφέα Ηειπιαπη Βεηρείοι “Ογοομίδεμο (σεσεΠἰεΠ!ο νοη ἀεπ Α[ἂρεΠ δὶς ἵπ 4ἱε Γοπἰκομο Καἰσογζεί[», Μπεμεη 19077, τὸ ὁποῖο διδασκόμεθα ἐδῶ, στὴ σελίδα 18, χεφάλαιο 1 διαθάζουμε: «Κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ Μεσοελλαδικοῦ πολιτισμοῦ (περίπου ἀπ’ τὸ 1900 ὡς τὸ 1550 π.Χ.) καὶ πιθανὸν στὴν ἀρχὴ ἦρθαν στὴν Ελλάδα οἱ ̓Ινδοευρωπαῖοι». ̓Αλλὰ καὶ λίγο πιὸ πέρα, στὸ χεφάλαιο 2 (τὸ ὁποῖο ἐπιγράφεται «ἢ Μετανάστευση τῶν ̓Ινδοευρωπαίων στὴν ̓ Ελλάδα», διαθάζουμε; «Ὁ Παλαιομεσογειαχὸς πλη θυσμὸς τῆς Ελλάδας ἄφησε φανερὰ ἴχνη πάνω ἀπ ̓ ὅλα στὴ γλῶσσα. Ἢ συγκριτικὴ γλωσσολογία ἀναγνώρισε σὰν μὴ ἰνδοευρωπαϊκὰ τὰ τοπωνύμια σὲ -νθος καὶ -σσος καὶ τὰ ἀνήγαγε σὲ ἕναν λαὸ (ποιόν λαὸ ἀραγε; δὲν ἀναφέρει ὁ συγγραφέας συγχεχριμένα), ποὺ οἱ οἰκισμοί του ἔπρεπε νὰ ἐκτείνονται πέρα ἀπ’ τὴν Ελλάδα καὶ τὶς Κυκλάδες μέχρι τὴ Μικρὰ ̓Ασία (νοτιοδυτικὲς περιοχές). ̓Ονόματα, ὅπως “Κόρινθος” , “Ζάκυνθος”, ]λισσός”, “Κηφισσὸς” καὶ ἄλλα παρόμοια εἶναι προϊνδοευρωπαϊκῆς προέλευσης». ̓Αλλὰ λίγο πιὸ κάτω ὁ Η. Βεπρείοῃ ταυτίζει τοὺς Αἰγαίους μὲ τοὺς «Ἰνδοευρωπαίους», ποὺ ἦρθαν καὶ κατοίκησαν στὴν περιοχὴ τῆς Ἑλληνικῆς Χερσονήσου. "Αρα ἐδῶ ἀποδειχνύεται καθαρά, ὅτι ὁ Η. Βεηρείοη «ἐξινδοευρωπαῖζει» τοὺς Ἕλληνες, θεωρώντας τους ὡς ἕνα παρακλάδι τῆς «ἰνδοευρωπαϊκῆς» φυλῆς. Καὶ ὅμως ἐδῶ, στὸ Λέτσε τῆς Απουλίας, τὸ πανεπιστή! μιο χρησιμοποιεῖ αὐτὸ τὸ ἐγχειρίδιο ἱἱστορίας, γιὰ νὰ διαφωτίσει τοὺς φοιτητὲς πάνω στὰ θέματα τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς ἱ ἱστορίας. “Ὅμως δυστυχῶς αὐτὸ εἶναι ἕνα μικρὸ παράδειγμα τῆς πνευματικῆς κυριαρχίας τῆς «Ινδοευρωπαϊκῆς Θεωρίας» πάνω στὴν ἀλήθεια, ποὺ εἶναι ἡ λαμπρὴ «προϊστορία» τῆς ἑλληνικῆς φυλῆς, ἀφοῦ ἦταν ἡ πρώτη ποὺ ἀνέπτυξε ἀξιόλογο πολιτισμὸ πρὶν ἀπὸ τὸν αἰγυπτιαχό, ποὺ χι αὐτὸς θεωρεῖται ἕνας πολιτισμὸς ποὺ ἄρχικά ἔπη- ρεάστηκε ἀπ ̓ τὸν πρωτοελλαδικὀ. Μιὰ Ἰπαλίδα συγγραφέας, ἡ Αππα (ἱ8σᾶίοπε Καπηα!, καθηγήτρια γλωσσολογίας καὶ διαλεχτολογίας στὸ Πανεπιστήμιο τῆς Πίζας, στὸ θιθλίο της «Οἱ ἰνδοευρωπαϊκὲς γλῶσσες» ἀναφέρει, ὅτι ἡ ἀνάπτυξη τοπωνυμίων σὲ -σσος καὶ σὲ -νθος εἶναι ἄγνωστο ποῦ ὀφείλεται καὶ δὲν λύνει καμμιὰ ἀπορία σχετικἀ μὲ τὸν πρωτοελλαδικὸ πολιτισμό. Παρ) ὅλα αὐτὰ θεωρεῖ κι ̓ ἐκείνη τὴν ὕπαρξη τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας σὰν «ἕνα τμῆμα τοῦ ἰνδοευρωπαϊκοῦ κορμοῦ, ἀπ ̓ τὸν ὁποῖο ξεπήδησαν ὅλες οἱ Ρωμανικὲς Γλῶσσες». ̓Αντιλαμδάνομαι ὡς φοιτητὴς, ἀλλὰ καὶ ὡς σκεπτόμενος ἄνθρωπος, ὅτι τέτοιου εἴδους προκατασχευασμένες θεωρίες δὲν σκοπεύουν σὲ τίποτε ἄλλο ἀπ ̓ τὸ νὰ θάζουν ἐμπόδια στὸ πνεῦμα, τὸ ἀνήσυχο πνεῦμα, ποὺ ἐπίμονα ἀναζητεῖ νὰ θρεῖ τὴν ἀλήθεια μὲ ὁποιονδήποτε τρόπο. Τέτοιου εἴδους «ἀναγωγές», ποὺ κάνει ὁ Βεηρείοη, δὲν εἶναι παρὰ δεῖγμα ἀδυναμίας, ἠθικῆς χυρίως ἀλλὰ καὶ ἐπιστημονιχῆς, νὰ ἐχφράσει τὴν ἀλήθεια, τὴν σαφῆ γνώση, ὅπως εἰναι ἡ ἐπιστήμη τῆς Ἱστορίας, Αλλωστε ἔχει ἀποδειχθεῖ, ὅτι στὴ σημερινὴ ἐποχὴ ἡ ἐξουσία προσπαθεῖ νὰ ἱκανοποιήσει τὶς ἀνάγκες τῆς χοινωνίας κατασκευάζοντας ψεύτικα εἴδωλα, δημιουργώντας ψεύτικες καὶ ἀνούσιες «ἰδέες» καὶ διοχετεύοντας πλαστὲς χαὶ τυποποιή μένες θεωρίες σὰν χι αὐτὴ τῶν « Ἰνδοευρωπαίων», ποὺ γιὰ νὰ εἰναι κατανοητὲς καὶ προσιτὲς στὶς ἀπορίες τῶν σκεπτόμενων ἀνθρώπων, πρέπει νὰ καλύπτονται μὲ τὸ ἔνδυμα τοῦ «ἐπιστημονιχοῦ κύρους» χαὶ τῆς ἀληθοφάγειας. Τελειώνοντας θὰ ἤθελα νὰ εὐχαριστήσω καὶ πάλι τὸ περιοδικό σας γιὰ τὶς τόσο ἐνδιαφέρουσες χαὶ συνταρακτικὲς ἀποκαλύψεις, ποὺ στηρίζονται σὲ ἀληθινὰ καὶ χειροπιαστὰ στοιχεῖα, ἐπιγραφές, ἀποδείξεις, γεγονότα, μαρτυρίες ἀρχαίων συγγραφέων χ.τλ., χι ὄχι σὲ παραχαράξεις τῆς ἱστορίας καὶ τῶν μεθόδων ἔρευνάς της, ὅπως αὐτὴ τοῦ κ. Βεπρείοη καὶ πολλῶν ἄλλων. Σᾶς εὐχαριστῷ πολύ. Μετὰ τιμῆς Σωτήριος Μπεκάκος για ἀϊ Υαςίε 1, 0.Α.Ρ 73100, Γ 66ος - Ἰταλία