ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛ(ΟΝ ΑΝΑΓΝ(ΣΣΤΟΝ Ἢ ἰνδοευρωπαϊκὴ ἀπάτη καὶ στὰ πανεπιστήμια τῆς Ἰταλίας ᾿Αγαπητὲ «Δαυλέ», Εἶμαι φοιτητὴς τῆς Κλασσικῆς Φιλολογίας στὸ Πανεπιστήµιο τοῦ Λέτσε τῆς ᾽Απουλίας καὶ ἀφοῦ πρῶτα συγχαρῶ τὸ περιοδικὸ αὐτὸ γιά τὶς ἔρευνές του στὸν τοµέα τοῦ ἀρχαίου ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ, θὰ ἤθελα νὰ ἐπισημάνω τὸ γεγονὸς ὅτι στὸ θιθλίο τοῦ Γερμανοῦ συγγραφέα Ηειπιαπη Βεηρείοι “Ογοομίδεμο (σεσεΠἰεΠ!ο νοη ἀεπ Α[ἂρεΠ δὶς ἵπ 4ἱε Γοπἰκομο Καἰσογζεί[», Μπεμεη 19077, τὸ ὁποῖο διδα- σκόµεθα ἐδῶ, στὴ σελίδα 18, χεφάλαιο 1 διαθάζου- με: «Κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ Μεσοελλαδικοῦ πολιτι- σμοῦ (περίπου ἀπ’ τὸ 1900 ὡς τὸ 1550 π.Χ.) καὶ πι- θανὸν στὴν ἀρχὴ ἦρθαν στὴν Ελλάδα οἱ ᾿Ινδοευρω- παῖοι». ᾿Αλλὰ καὶ λίγο πιὸ πέρα, στὸ χεφάλαιο 2 (τὸ ὁποῖο ἐπιγράφεται «ἢ Μετανάστευση τῶν ᾿Ινδοευ- ρωπαίων στὴν ᾿ Ελλάδα», διαθάζουµε; «Ὁ Παλαιο- μεσογειαχὸς πλη θυσμὸς τῆς Ελλάδας ἄφησε φανερὰ ἴχνη πάνω ἀπ᾽ ὅλα στὴ γλῶσσα. Ἢ συγκριτικὴ γλωσ- σολογία ἀναγνώρισε σὰν μὴ ἰνδοευρωπαϊκὰ τὰ το- πωνύμια σὲ -νθος καὶ -σσος καὶ τὰ ἀνήγαγε σὲ ἕναν λαὸ (ποιόν λαὸ ἀραγε; δὲν ἀναφέρει ὁ συγγραφέας συγχεχριμένα), ποὺ οἱ οἰκισμοί του ἔπρεπε νὰ ἐκτεί- νονται πέρα ἀπ’ τὴν Ελλάδα καὶ τὶς Κυκλάδες µέχρι τὴ Μικρὰ ᾿Ασία (νοτιοδυτικὲς περιοχές). ᾿Ονόματα, ὅπως “Κόρινθος” , “Ζάκυνθος”, ]λισσός”, “Κη- φισσὸς” καὶ ἄλλα παρόμοια εἶναι προϊνδοευρω- παϊκῆς προέλευσης». ᾿Αλλὰ λίγο πιὸ κάτω ὁ Η. Βεπρείοῃ ταυτίζει τοὺς Αἰγαίους μὲ τοὺς «Ἰνδοευρωπαίους», ποὺ ἦρθαν καὶ κατοίκησαν στὴν περιοχὴ τῆς Ἑλληνικῆς Χερσονή- σου. "Αρα ἐδῶ ἀποδειχνύεται καθαρά, ὅτι ὁ Η. Βεηρείοη «ἐξινδοευρωπαῖζει» τοὺς Ἕλληνες, θεω- ρώντας τους ὡς ἕνα παρακλάδι τῆς «ἰνδοευρω- παϊκῆς» φυλῆς. Καὶ ὅμως ἐδῶ, στὸ Λέτσε τῆς Απουλίας, τὸ πανε- πιστή! μιο χρησιμοποιεῖ αὐτὸ τὸ ἐγχειρίδιο ἱ ἱστορίας, γιὰ νὰ διαφωτίσει τοὺς φοιτητὲς πάνω στὰ θέματα τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς ἱ ἱστορίας. “Ὅμως δυστυχῶς αὐτὸ εἶναι ἕνα μικρὸ παράδειγμα τῆς πνευματικῆς κυριαρχίας τῆς «Ινδοευρωπαϊκῆς Θεωρίας» πάνω στὴν ἀλήθεια, ποὺ εἶναι ἡ λαμπρὴ «προϊστορία» τῆς ἑλληνικῆς φυλῆς, ἀφοῦ ἦταν ἡ πρώτη ποὺ ἀνέπτυξε ἀξιόλογο πολιτισμὸ πρὶν ἀπὸ τὸν αἰγυπτιαχό, ποὺ χι αὐτὸς θεωρεῖται ἕνας πολιτισμὸς ποὺ ἄρχικά ἔπη- ρεάστηκε ἀπ᾿ τὸν πρωτοελλαδικὀ. Μιὰ Ἰπαλίδα συγγραφέας, ἡ Αππα (ἱ8σᾶίοπε Καπηα!, καθηγήτρια γλωσσολογίας καὶ διαλεχτολο- γίας στὸ Πανεπιστήµιο τῆς Πίζας, στὸ θιθλίο της «Οἱ ἰνδοευρωπαϊκὲς γλῶσσες» ἀναφέρει, ὅτι ἡ ἀνάπτυξη τοπωνυμίων σὲ -σσος καὶ σὲ -νθος εἶναι ἄγνωστο ποῦ ὀφείλεται καὶ δὲν λύνει καμμιὰ ἀπορία σχετικἀ μὲ τὸν πρωτοελλαδικὸ πολιτισμό. Παρ) ὅλα αὐτὰ θεω- ρεῖ κι᾿ ἐκείνη τὴν ὕπαρξη τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας σὰν «ἕνα τμῆμα τοῦ ἰνδοευρωπαϊκοῦ κορμοῦ, ἀπ᾿ τὸν ὁποῖο ξεπήδησαν ὅλες οἱ Ρωμανικὲς Γλῶσσες». ᾿Αντιλαμδάνομαι ὡς φοιτητὴς, ἀλλὰ καὶ ὡς σκε- πτόμενος ἄνθρωπος, ὅτι τέτοιου εἴδους προκατα- σχευασμένες θεωρίες δὲν σκοπεύουν σὲ τίποτε ἄλλο ἀπ᾿ τὸ νὰ θάζουν ἐμπόδια στὸ πνεῦμα, τὸ ἀνήσυχο πνεῦμα, ποὺ ἐπίμονα ἀναζητεῖ νὰ θρεῖ τὴν ἀλήθεια μὲ ὁποιονδήποτε τρόπο. Τέτοιου εἴδους «ἀναγωγές», ποὺ κάνει ὁ Βεηρείοη, δὲν εἶναι παρὰ δεῖγμα ἀδυ- ναμίας, ἠθικῆς χυρίως ἀλλὰ καὶ ἐπιστημονιχῆς, νὰ ἐχφράσει τὴν ἀλήθεια, τὴν σαφῆ γνώση, ὅπως εἰναι ἡ ἐπιστήμη τῆς Ἱστορίας, Αλλωστε ἔχει ἀποδειχθεῖ, ὅτι στὴ σημερινὴ ἐποχὴ ἡ ἐξουσία προσπαθεῖ νὰ ἱκανοποιήσει τὶς ἀνάγκες τῆς χοινωνίας κατασκευάζοντας ψεύτικα εἴδωλα, δη- μιουργώντας ψεύτικες καὶ ἀνούσιες «ἰδέες» καὶ διο- χετεύοντας πλαστὲς χαὶ τυποποιή μένες θεωρίες σὰν χι αὐτὴ τῶν « Ἰνδοευρωπαίων», ποὺ γιὰ νὰ εἰναι κα- τανοητὲς καὶ προσιτὲς στὶς ἀπορίες τῶν σκεπτόμε- νων ἀνθρώπων, πρέπει νὰ καλύπτονται μὲ τὸ ἔνδυ- μα τοῦ «ἐπιστημονιχοῦ κύρους» χαὶ τῆς ἀληθοφά- γειας. Τελειώνοντας θὰ ἤθελα νὰ εὐχαριστήσω καὶ πάλι τὸ περιοδικό σας γιὰ τὶς τόσο ἐνδιαφέρουσες χαὶ συ- νταρακτικὲς ἀποκαλύψεις, ποὺ στηρίζονται σὲ ἀλη- θινὰ καὶ χειροπιαστὰ στοιχεῖα, ἐπιγραφές, ἀποδεί- ξεις, γεγονότα, μαρτυρίες ἀρχαίων συγγραφέων χ.τλ., χι ὄχι σὲ παραχαράξεις τῆς ἱστορίας καὶ τῶν μεθόδων ἔρευνάς της, ὅπως αὐτὴ τοῦ κ. Βεπρείοη καὶ πολλῶν ἄλλων. Σᾶς εὐχαριστῷ πολύ. Μετὰ τιμῆς Σωτήριος Μπεκάκος για ἀϊ Υαςίε 1, 0.Α.Ρ 73100, Γ 66ος - Ἰταλία