10050 ΔΑΥΛΟΣ/168, Δεχέμθριος 1995 ᾿Απτόητοι οἱ ἄνθρωποι τοῦ Φοινικισμοῦ στὴν Παιδεία Κύριε διευθυντά, Εἶναι ὁ τέταρτος κατὰ σειρὰν χρόνος, ποὺ διὰ τῶν στηλῶν τοῦ ἐγχρίτου περιοδικοῦ σας ἀνα- ,. φέρομαι στὸ γεγονὸς τῶν ἀνθελληνικῶν ψευδο- λογιῶν ποὺ περιέχονται στὸ θιθλίἰο τῶν Θρη- σκευτικῶν τῆς Α΄ Γυμνασίου. Πρόκειται γιὰ τὸ θιόλίο τοῦ Ο.Ε.Δ.Β. «Προετοιμασία τῶν ἀνθρώ- πων γιὰ τὸν καινούριο κόσμο τοῦ Θεοῦ» τῶν Μ. Δόικου-Μ. Κωνσταντίνου-Π. Κάζλαρη. Συ- γκεκριµένα ἔχω ἀναφερθεῖ: α) μὲ γραπτό µου στὸ ὑπ) ἀριθ. 132 τεῦχος (Δεκ. 1992), 6) μὲ ἐπι- στολή µου στὸ ὑπ᾽ ἀριθ. 142 τεῦχος (Όκτ. 1993), Υ) μὲ ἐπιστολή µου στὸ ὑπ᾽ ἀριθ. 156 τεῦχος (Δεκ. 1994). (Πρὶν ἀπὸ ἐμένα εἶχε γράψει γιὰ τὸ ἴδιο θέμα στὸ ὑπ᾽ ἄριθ. 99 τεῦχος, Μάρτιος 1990, ὁ κ. Σαράντος Πάν). Εἶναι πραγματικὰ ἀπογοητευτικό, ὅτι δὲν θρίσκεται οὔτε ἕνας ἀπὸ τοὺς ἱσταμένους στὶς ἀνώτατες ὑπεύθυνες θέσεις τῆς παιδείας μας, γιὰ νὰ ἐνδιαφερθεῖ, γιὰ νὰ πάψουν νὰ διδά- σκονται τὰ παιδιά µας ψεύδη, ὅπως: α) Τὰ περὶ «τῆς καταγωγῆς τῶν Σπαρτιατῶν ἀπὸ τὸν... ᾿Αόραὰμ» (11) καὶ περὶ τοῦ Σπαρτιάτη θασιλιᾶ... Αρείου (1). 6) Τὰ περὶ Χανααναίων, ποὺ «ἐπι- νόηση δική τους ἦταν τὸ χαναανικοφοινικικὸ ἀλφάδητο, ἀπὸ τὸ ὁποῖο προῆλθε ἀργότερα τὸ “Ελληνικὸ καὶ τὸ Λατινικό». γ) Τὰ περὶ «προ- σκυνήµατος τοῦ Μεγ. ᾿Αλεξάνδρου στὸν ᾿Ιου- ᾿Αξιότιμε κ. Λάμπρου, Μὲ τὴν παροῦσα ἐπιστολή μου θὰ ἤθελα νὰ θίξω ἕνα φαινόμενο τῆς σύγχρονης ἑλληνικῆς παιδείας, γιὰ τὸ ὁποῖο ἐκφράζω τὴν ἔντονη ἀντίδρασή µου καὶ νὰ τὸ καταγγείλω δημόσια. ᾿᾽Αναφέρομαι στὰ θιθλἰα τῆς Ἱστορίας τῆς Γ καὶ Δ΄ Τάξης τοῦ Δημοτικοῦ σχολείου, ἔκδοσης ΟΕΔΒ καὶ στήν ἀναφορὰ καὶ ὑπογράμμιση τοῦ ρόλου ποὺ διεδραµάτισαν τὰ «φοινιχικὰ γράμ- ματα» γιὰ τὴ δημιουργία τοῦ ἑλληνικοῦ ἀλφα- θήτου. Καὶ συγκεκριμένα: Στὸ θιθλἰοτῆς Γ τάξης, ἔχδοση 1994, ὑπάρχει ἡ ἑξῆς ἀναφορὰ (σελ. 126): «... Ὕστερα ἀπὸ με- ρικοὺς αἰῶνες οἱ Ἕλληνες δημιούργησαν γέο ἀλφάδητο μὲ δάση αὐτὸ ποὺ πήραν ἀπὸ τοὺς Φοίνικες». Στὸ θιθλἰο «Στὰ ἀρχαῖα χρόνια» τῆς Δ΄τάξης, ἔκδ. 1995, ὑπάρχουν τρεῖς σχετικὲς ἀναφορές: α) στὴ σελίδα 13 (γενικά), 6) στὴ σελ. 25: «... Αὐτὴ τὴν ἐποχὴ εἴχαμε κι ἕνα πολὺ σημαντικὸ γεγο- γός. Οἱ "Ελληνες πῆραν τὸ ἀλφάδητο, ποὺ χρη- σιμοποιοῦσαν οἱ Φοίνικες...», καὶ γ) στὴ σελίδα δαῖο ἀρχιερέα μπροστὰ στὴν πύλη τῆς Ἱερου- σαλὴμ» μὲ ἀντίστοιχη Φωτογραφία χαλκογρα- φίας μὲ τὸν ᾿Αλέξανδρο γονατιστὸ (111), ἐνῶ εἶναι γνωστὸ πὼς κανένας συγγραφέας δὲν ἀνα- φέρει διέλευση τοῦ Μεγάλου ᾿Αλεξάνδρου ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ ὅτι τὸ παραμύθι τοῦ προ- σκυνήµατος ὑπάρχει µόνο στὸ «Ταλμούὸ»... δ) Διαθεθαιώσεις, ὅτι «μελετώντας τὴν Π.4. δὲν μελετοῦμε τὴν ἀρχαία ἱστορία ἑνὸς λαοῦ, τοῦ ἰσραηλιτικοῦ, ἀλλὰ τὴν πνευματικὴ προϊστορία µας» (11). Μὲ ἄλλους λόγους Φαίνεται, ὅτι ὁ "Ὅμηρος δὲν σηµαίνει τίποτα γιὰ μᾶς. Τί νὰ πεῖ κανεὶς πιὰ καὶ πῶς νὰ ἐκφράσει τὴν ἀηδία του πρὸς κάθε ὑπεύθυνο; Μὲ τὰ γραπτά µου, ποὺ ἀναφέρω πιὸ πάνω, τὰ ὁποῖα εἴχατε τὴν καλωσύνη νὰ δημοσιεύσετε στὸ περιοδικό σας, προκαλοῦσα τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας, τὸ Παιδαγωγικό Ἰνστιτοῦτο, τὰ Πανεπιστήμια, τὸ Ὑπουργεῖο Πολιτισμοῦ νὰ πάρουν θέση. ᾿Απευ- θυνόµουν ἐπίσης στοὺς καθηγητὲς τῆς Φιλοσο- φικῆς, τῶν Τομέων | Ιστορίας, ὑπενθυμίξοντάς τους πὼς εἶχαν καὶ ἐκεῖνοι καθῆκον νὰ ἀντι- δροῦν, ὅταν στὰ Ἑλληνόπουλα διδάσκονται ψέ- ματα εἰς θάρος τῆς ἱστορίας. Σὲ ποιόν ἄλλον, ἀλήθεια, θὰ πρέπει νὰ ἀπευθυνθῶ; Μετὰ τιμῆς Ἔλευθ. Μα ματσούρης οἰαρχος ΕΝ. Γρ. Λαμπράχη 104, 185 32 Πειραιᾶς 30: «Οἱ "Ιωνες ἔμαθαν τὸ ἀλφάόητο ἀπὸ τοὺς Φοίνικες». Αὐτά, 44 χρόνια μετὰ τὴν ἀποχρυ- πτογράφηση τῶν πανάρχαιων Ἑλληνικῶν Γραμμικῶν Γραφῶν καὶ μετὰ τὴν ἀνεύρεση Ἑλληνικῆς γραφῆς στὴν Καστοριὰ τοῦ 5.250 π.Χ.᾽Απὸ τὰ τρυφερὰ χρόνια τοῦ δημοτικοῦ τὰ Ἑλληνόπουλα διδάσκονται καὶ ἀφομοιώνουν τὴν παραχάραξη τῆς ἱστορίας µας καὶ τῆς γλὠσ- σας µας. Μᾶλλον οἱ ἁρμόδιοι τοῦ ὑπουργείου, τῆς ᾿᾽Ακαδημίας καὶ ἄλλοι πνευματικοὶ ἰθύνοντες δὲν θὰ κάμουν κάποια ἐνέργεια, γιὰ νὰ διορ- θώσουν τὴν κατάσταση... ᾿Αλλὰ τέλος πάντων ἂς ἔχουμε τὸ νοῦ µας, πρὶν μᾶς «πλασάρουν» χα- ταλλήλως, ὅτι κι ἡ γιαγιὰ τοῦ Ἰκτίνου ήταν ἀπὸ τὴ Φοινίκη... Εὐχαριστῶ γιὰ τὴ φιλοξενία καὶ σᾶς εὔχομαι ὑγεία καὶ δύναμη στὸ ἔργο σας. Μὲ ἐκτίμηση Πευκέστας ὁ Μιεζεὺς Νάξου 3, 145 62 Κηφισιὰ