ΔΑΥΛΟΣ/168, Δεκέμδριος 1995 απ ΠΣ- ο- Δ] ἈΕῚ ταν κα ο. ας ο, Ἢ εἴσοδος τοῦ ̓Ιδαίου ”Αντρου θάζοντας ἀρχαιολόγους τὸ ἀξιοποιεῖ καὶ τὸ τοῦ Ἑλληνισμοῦ. φροντίζει, ἀρχῆς γενομένης ἀπὸ ἐφέτος. Σᾶς εὐχαριστῶ γιὰ τὴν ὑπομονή σας καὶ τὴ φιλοξενία σας, εὐχόμενος σ ̓ ἐσᾶς καὶ τοὺς συνεργάτες σας ὑγεία καὶ κουράγιο γιὰ τὸ καλὸ Μετὰ τιμῆς Εὐάγγελος Μπαλούρδης Χαρ. Τρικούπη 18, Πειραιεύς Περὶ ἀναθιώσεως τοῦ ἀρχαίου Ἑλληνικοῦ παγκρατίου Κύριε Λάμπρου, Μεγάλωσαν όλέποντας συνεχῶς νὰ ἀνοίγουν σχολές, ὅπου ἐδιδάσκοντο ἀγωνίσματα «πολεμικῶν τεχνῶν» ἀπὸ τὴν Κίνα, τὴν Ἰαπωνία, τὴν Ταὔλάνδη καὶ γενικἀ ἀπὸ τὶς ἀνατολικὲς χῶρες. Ὅλα αὐτὰ τὰ ἀγωνίσματα εἶχαν τὴν σφραγίδα τῆς φιλοσοφίας τῶν χωρῶν αὐτῶν, ἀλλὰ εἶχαν ἐπιρροὲς καὶ ἀπὸ τὶς θρησχεῖες τους, χρησιμοποιώντας καὶ δικές τους λέξεις γιὰ τὶς τεχνικὲς καὶ τὰ χτυπήματα ποὺ ἐφαρμόζονται. Μὲ λύπη μου ἔθλεπα γονεῖς νὰ στέλνουν τὰ Ἑλληνόπουλα νὰ μαθαίνουν αὐτὰ τὰ ἀγωνίσματα καὶ νὰ παἰρνουνετὶς ζῶνες ἀπὸ τοὺς ξένους. Τὸ κράτος δὲν ἐνδιαφέρθηχε νὰ ἀναπτύξει αὐτὰ τὰ ἑλληνικὰ ἀγωνίσματα. Κάποιοι Ἕλληνες μόνοι ἀγωνίσθηκαν νὰ ξαναζωντανέψουν τὸ ἀρχαιοελληνικὸ παγκράτιο, τὸ σπουδαιότερο ἀγώνισμα τῶν ἀρχαίων Ὀλυ- μπιακῶν ̓Αγώνων. Ἔτσι ἐγὼ μπόρεσα νὰ ἀσχοληθῶ μὲ αὐτό. Εἶναι ἕνας συνδυασμὸς πάλης καὶ πυγμῆς. Παρότι σκληρὸ καὶ ἐπικίνδυνο. ἔχει δεχτεῖ μόνο ἑλληνικὲς φιλοσοφικὲς ἐπιδράσεις καὶ εἶναι ἕνα ἀγώνισμα ἄμυνας καὶ ἐξουδετέρωσης τοῦ ἀντιπάλου ἀλλὰ ὄχι ἐξόντωσης: Οἱ ἀθλητές, ὅταν πήγαιναν στὸν ἀγωνιστικὸ χῶρο, χαμή ἠλωναν τὸ κέντρο δάρους, λύγιζαν σῶμα καὶ ἄχρα καὶ ἔπαιρναν θέση ἑτοιμότητας. Οἱ ἀθλητὲς ἀγωνίζονταν κατὰ ζεύγη μετὰ ἀπὸ κλήρωση κατὰ κατηγορίες. Νικητὴς ἀναδεικνυόταν ἐκεῖνος ποὺ ἀνάγκαζε τὸν ἀντίπαλό του νὰ «ἀπαγορεύσῃ» (ἐγκαταλείψει). Αναφέρεται σὲ ἕνα ἐπίγραμμα καὶ ἀγώνας ποὺ διήρχεσε τέσσαρες ὧρες. ̓Απὸ τὸ 648 π.Χ. στὴν 32η ̓Ολυμπιάδα ἀποτέλεσε μέρος τοῦ προγράμματος τῶν Ὀλυμπιακῶν ̓Αγώνων. Οἱ ἀθλητὲς δὲν φοροῦσαν γάντια («ἱμάντες») καὶ ἔτσι χρησιμοποιοῦσαν τὰ χέρια ὅπως