ΔΑΥΛΟΣ/168, Δεκέμδριος 1995 Δ] ἈΕῚ ταν κα ο. ας ο, απ ΠΣ - ο - Ἢ εἴσοδος τοῦ ᾿Ιδαίου ”Αντρου θάζοντας ἀρχαιολόγους τὸ ἀξιοποιεῖ καὶ τὸ φροντίζει, ἀρχῆς γενομένης ἀπὸ ἐφέτος. Σᾶς εὐχαριστῶ γιὰ τὴν ὑπομονή σας καὶ τὴ φιλοξενία σας, εὐχόμενος σ᾽ ἐσᾶς καὶ τοὺς συ- νεργάτες σας ὑγεία καὶ κουράγιο γιὰ τὸ καλὸ τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Μετὰ τιμῆς Εὐάγγελος Μπαλούρδης Χαρ. Τρικούπη 18, Πειραιεύς Περὶ ἀναθιώσεως τοῦ ἀρχαίου Ἑλληνικοῦ παγκρατίου Κύριε Λάμπρου, Μεγάλωσαν όλέποντας συνεχῶς νὰ ἀνοίγουν σχολές, ὅπου ἐδιδάσκοντο ἀγωνίσματα «πολε- μικῶν τεχνῶν» ἀπὸ τὴν Κίνα, τὴν Ἰαπωνία, τὴν Ταὔλάνδη καὶ γενικἀ ἀπὸ τὶς ἀνατολικὲς χῶρες. Ὅλα αὐτὰ τὰ ἀγωνίσματα εἶχαν τὴν σφραγίδα τῆς φιλοσοφίας τῶν χωρῶν αὐτῶν, ἀλλὰ εἶχαν ἐπιρροὲς καὶ ἀπὸ τὶς θρησχεῖες τους, χρησιµο- ποιώντας καὶ δικές τους λέξεις γιὰ τὶς τεχνικὲς καὶ τὰ χτυπήματα ποὺ ἐφαρμόζονται. Μὲ λύπη µου ἔθλεπα γονεῖς νὰ στέλνουν τὰ Ἑλληνόπου- λα νὰ μαθαίνουν αὐτὰ τὰ ἀγωνίσματα καὶ νὰ παἰρνουνετὶς ζῶνες ἀπὸ τοὺς ξένους. Τὸ κράτος δὲν ἐνδιαφέρθηχε νὰ ἀναπτύξει αὐτὰ τὰ ἑλλη- νικὰ ἀγωνίσματα. Κάποιοι Ἕλληνες μόνοι ἀγωνίσθηκαν νὰ ξα- ναζωντανέψουν τὸ ἀρχαιοελληνικὸ παγκράτιο, τὸ σπουδαιότερο ἀγώνισμα τῶν ἀρχαίων Ὀλυ- μπιακῶν ᾿Αγώνων. Ἔτσι ἐγὼ μπόρεσα νὰ ἀσχο- ληθῶ μὲ αὐτό. Εἶναι ἕνας συνδυασμὸς πάλης καὶ πυγμῆς. Παρότι σκληρὸ καὶ ἐπικίνδυνο. ἔχει δε- χτεῖ μόνο ἑλληνικὲς φιλοσοφικὲς ἐπιδράσεις καὶ εἶναι ἕνα ἀγώνισμα ἄμυνας καὶ ἐξουδετέρωσης τοῦ ἀντιπάλου ἀλλὰ ὄχι ἐξόντωσης: Οἱ ἀθλητές, ὅταν πήγαιναν στὸν ἀγωνιστικὸ χῶρο, χαμή ἠλω- ναν τὸ κέντρο δάρους, λύγιζαν σῶμα καὶ ἄχρα καὶ ἔπαιρναν θέση ἑτοιμότητας. Οἱ ἀθλητὲς ἀγω- νίζονταν κατὰ ζεύγη μετὰ ἀπὸ κλήρωση κατὰ κατηγορίες. Νικητὴς ἀναδεικνυόταν ἐκεῖνος ποὺ ἀνάγκαζε τὸν ἀντίπαλό του νὰ «ἀπαγορεύσῃ» (ἐγκαταλείψει). Αναφέρεται σὲ ἕνα ἐπίγραμμα καὶ ἀγώνας ποὺ διήρχεσε τέσσαρες ὧρες. ᾿Απὸ τὸ 648 π.Χ. στὴν 32η ᾿Ολυμπιάδα ἀποτέλεσε μέ- ρος τοῦ προγράµµατος τῶν Ὀλυμπιακῶν ᾽Αγώ- νων. Οἱ ἀθλητὲς δὲν φοροῦσαν γάντια («ἱμά- ντες») καὶ ἔτσι χρησιμοποιοῦσαν τὰ χέρια ὅπως