ΕΛΛΟΓΑ ΚΑΙ ΜΑΝΤΙΚΑ Κατὰ πασῶν τῶν ὀργανώσεων Παλαιότερα, ἂν ζητοῦσες σ ̓ ἕναν μέσον “Ἕλληνα νὰ ἐγγραφῆ ὡς μέλος σὲ κάποια ὀργάνωση, θὰ σὲ κυττοῦσεμ ̓ἐχθρότη: τα καὶ καχυποψία, νομίζοντας ὅτι τὸν θεωρεῖς ἄτιμο ἢ ἀνίκανο νὰ τὰ δγάλη πέρα μόνος του στὴ ζωή. Σήμερα ὅλοι σχεδὸν ἀποτελοῦν μέλη κάποιας ὀργάνωσης ἢ σωματείου, πολλοὶ μάλιστα δὲν διστάζουν ν ̓ ἀπαοιθμοῦν τὶς ὀργανώσεις στὶς ὁποῖες ἀνήκουν, θεωρώντας το ὡς τιμητικό. ̓Αλήθεια, τί νόημα ἔχουν οἱ τόσες ὀργανώσεις, ποὺ σὰν μανιτάρια ξεφυτρώνουν ἀπὸ μέρα σὲ μέρα; Ποῦ ἀποσκοποῦν οἱ τόσες θρησκευτικὲς ἢ παραθρησκευτικές, ἐπιστημονικὲς ἢ παραεπιστημονικές, ἐπαγγελματικὲς ἢ παραεπαγγελματικὲς κ.Ο.Δ. ὀργανώσεις; ̓ Εναντίον ποίου ἐχθροῦ ὀργανώνονται οἱ ἄνθρωποι ἢ ποῖον ἐχθρὸ σκοπεύουν ν ̓ ἀντιμετωπίσουν; :Μποροῦμε νὰ ποῦμε, ὅτι ἡ μόνη φυσικὴ τἄρα ἀληθινὴ κι ἀναγκαία-- ὀργάνωση εἶναι τῆς πόλεως, διότι ἱκανοποιεῖ δυὸ δασικὲς ἆ ἀρχὲς τῆς ζωῆς τοῦ πολιτικοῦ ἐ ὄντος ἄνθρωπος ἤτοι τὴν ἐλευθερία καὶ τὴν ἀνάγκη. Οἱ ἄνθρωποι φύσει ὑπόκεινται στὴν ἀνάγκη τῆς συγχώνευσης καὶ συμπύκνωσης, ὅπως καὶ φλέγονται ἀπ’ τὸν πόθο ἐλευθερίας, δηλαδὴ τοῦ διαφορισμοῦ καὶ τῆς ἐξατομίκευσης. Μέσα στοὺς κόλπους τῆς πόλεως ἱκανοποιοῦν καὶ τὴν ἀνάγκη τῆς ἀσφαλοῦς καὶ ἄνετης ἐπιόίωσης καὶ τὴν ἐλευθερία αὐτοτελείωσης καὶ προθολῆς λόγῳ καὶ ἔργῳ τοῦ ἐγώ τους. ̓Ενῶ λοιπὸν ὑπάρχει ἡ ὀργάνωση τῆς πόλεως, ὅλες οἱ ἄλλες περιττεύουν ἢ μᾶλλον εἶναι ἀρνητικές, ἀφοῦ ἀποτελοῦν ὀργανώσεις μὲς στὴν ὀργάνωση. Αρα ἐκεῖνοι ποὺ τὶς καλλιεργοῦν δὲν ἀποόλέπουν στὴ συντήρηση καὶ τὴν πρόόαση τῶν κοινωνιῶν, ἀλλὰ ἔχουν ἄλλους στόχους ὕποπτους καὶ ἀνομολόγητους. Πράγματι οἱ ὀργανώσεις ἀποτελοῦν κατασκευάσματα τῆς ἐξαπατητικῆς ἐξ-ουσίας, ἡ ὁποία μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ διαιρεῖ καὶ δασιλεύει. Οἱ ἄνθρωποι, ποὺ δὲν ἐννοοῦν ἢ ποὺ ἀδυνατοῦν νὰ αὐτοπειθαρχήσουν καὶ «τοῦ λόγου ἐόντος ξυνοῦ εἰς ἴδιον ἀποστρέφονται», γίνονται ἀντικείμενα ἐχμετάλλευσης ἀπ’ τοὺς ἐξ-ουσιαστές, οἱ ὁποῖοι τοὺς φανατίζουν καὶ τοὺς πείθουν, πὼς γιὰ τὴν κακοδαιμονία τους φταῖνε οἱ ἄλλοι, ἐναντίον τῶν ὁποίων πρέπει νὰ συσπειρωθοῦν. Αὐτοὶ «οἱ ἄλλοι» μπορεῖ νά ̓ναι ἐντελῶς ἄμοιροι ἢ ἀκόμη καὶ φανταστικοὶ ἐχθροί. Οἱ ὀργανώσεις ποὺ ὀλέπουμε, ἀποτελοῦν ἐξάπαντος τέκνα τῆς ἐξ-ουσίας, ἡ ὁποία κατακερματίζει καὶ κονιορτοποιεῖ τὰ πλήθη, προκειμένου νὰ τὰ συγκολλήση σὲ τεχνητὰ σώματα, ἀντιθετικὰ κι ἀλληλοσυγκρουόμενα. "τσι ἐξηγεῖται, πῶς ὀργανώσεις ἐξ ὁρισμοῦ ἀντικοινωνικὲς καὶ ἀπάνθρωπες σὰν ἐκείνη τῶν ̓Ασσασίνων (Ξ ὃολοφόνων), ὄχι μόνο δὲν ἐξουδετερώνονται, ἀλλ ̓ ἐπιδοτοῦνται ἐπιπλέον ἀπ ̓ τὰ χράτῇ καὶ χαίρουν εἰδικῆς μεταχείρισης. Οἱ ὑπηρεσίες ποὺ προσφέρουν στὴν ἐξ- ουσία εἶναι ἐξαιρετικὰ πολύτιμες. Οἱ Μαρτινιστὲς γιὰ παράδειγμα -μιὰ ἑδραϊκὴ ὀργάνωση, ὅπως κι ὅλες οἱ ἄλλες -ἀρυόμενοι τὶς ἀρχές τους ἀπὸ τὸ «Ταλμοὺὸ» καὶ τὴν «Καμπαλά», τὰ πλέον ρατσιστικά, φασιστικὰ καὶ ἀλαζονικὰ κείμενα ποὺ γράφηκαν ποτέ, αὐτοπροσδιορίζονται ὡς ἀντικρατιστὲς καὶ τρομοκράτες, χι ὅμως τὰ κράτη τοὺς προωθοῦν, ἔστω κι ἂν ἀπεργάζονται τὴ διάλυσή τους, ὅπως ἔγινε στὴ Ρωσία. Γιατὶ τόσο ἡ Γαλλική ὅσο κι ἡ Ρωσικὴ ἐπανάσταση ἀποτελοῦν «ἀθλήματα» τῶν Μαρτινιστῶν. Οἱ ἐξ-ουσιαστικὲς ὀργανώσεις δὲν ἀπεργάζονται τὴ διάλυση τῶν κρατῶν μονάχα ἀλλὰ καὶ τὴ διάλυση τῶν οἰκογενειῶν καὶ τὴν ἐν γένει διαστροφὴ τῶν ἀνθρώπων. Σχοπὸς τῶν ὀργανωτῶν εἶναι ἡ δημιουργία συγκεχυμένων οἰκογενειῶν, συγκεχυ-