το ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΔΙΗΓΗΜΙΑ ΤΟΥ «ΔΑΥΛΟΥ» Δ.ΜΑΡΜΑΊΤΣΟΥΡΗΣ Ἔποποιίες καὶ παγίδες [Τὸ διήγημα ποὺ ἀκολουθεῖ ἀποτελεῖ μέοος τῆς ἀνέκδοτης συλλογῆς διηγημάτων μὲ τίτλο «Ἢ ἀέναη σύγκρουση». "Αλλα διηγήματα τῆς συλλογῆς αὐτῆς ἔχουν δημοσιευθεῖ στὸν «4αυλὸ» (στὰ τεύχη 54, 79, 88, 107, 119, 120, 136, 144, 154, 159 καὶ 166). Ὑπάρχει μία σύνδεση μεταξὺ τῶν διηγημάτων αὐτῶν, χωρὶς νὰ ἐπηρεάζεται ἡ αὐτοτέλειά τους. Κάθε ὁμοιότητα μὲ ἱστορικὰ πρόσωπα ἢ λαοὺς εἶναι συμπτωματική]. τῆς ἐγκαταστάσεως στὴ Δύση προσφύγων τῆς ἡττημένης αὐτοχρατορίας τῆς ̓Ανατολῆς. Τὸ προγραμματιζόμενο ὅμως δόγμα ἀπαιτεῖ χρόνο δημιουργίας, ὀργανώσεως καὶ ἐπεκτάσεὡς, ἐνῶ ἡ κατάσταση ἐπιδάλλει ἄμεση ἀντιμετώπιση. Τὸ συμθούλιο γνωρίζει τὴ λαχτάρα καὶ τοὺς ἀγῶνες τοῦ λαοῦ τῆς χερσονήσου γιὰ τὸ τίναγμα τοῦ ζυγοῦ. ̓Αγῶνες, ποὺ δὲν ἔχουν πάψει σὲ ὅλη τὴ διάρχεια τῆς σκλαθιᾶς. Πολλοὶ ἐκμεταλλεύτηκαν τοὺς ἀγῶνες αὐτούς. Παράδειγμα ἡ μεγάλη «ὁμόδοξη» αὐτοκρατορία τοῦ Βορρᾶ. Αὐτὴ ἐποφθαλμιοῦσε τὴν χληρονομιὰ τῆς παλαιᾶς, σκλαθωμένης, αὐτοκρατορίας καὶ δὲν ἔχανε εὐκαιρία νὰ ἐνθαρρύνει τοὺς ὑποδούλους στοὺς ξεσηκωμούς τους, ὑποσχόμενη δοήθεια. Τοὺς ἐγκατέλειπε δὲ στὸ ἔλεος τοῦ θάρθαρου κατακτητῆ, μόλις κατώρθωνε, ἐπωφελούμενη τοῦ ξεσηκωμοῦ τους, ν ̓ ἁρπάξει κάποιο κομμάτι ποὺ γειτνίαζε μὲ τὰ ἐδάφη της. Ετσι ἐπετύγχανε μαζὶ μὲ τὸ ἐδαφικὸ ὄφελος καὶ τὸ λιγόστεμα τοῦ λαοῦ τῶν φυσικῶν κληρονόμων τῆς παλαιᾶς αὐτοκρατορίας, ποὺ Φιλοδοξοῦσε νὰ ἀναστήσει καὶ νὰ διαδεχθεῖ. Τὸ Συμθούλιο Ἰσχυρῶν Ὠργανωμένων Νόων σταθμίζει τὰ γεγονότα, τὶς πληροφορίες καὶ τὶς προοπτικὲς καὶ ἀποφασίζει νὰ μὴν ἀντιδράσει σὲ μία ἐπανάσταση τοῦ λαοῦ τῆς χερσονήσου, τοῦ προαιώνιου ἐχθροῦ τῶν μιγάδων, ἀλλὰ νὰ τὴν εὐνοήσει. Ὑπολογίζει, ὅτι σὲ περίπτωση ἀποτυχίας ὁ λαὸς αὐτὸς θὰ ἀποδεχατισθεῖ, καὶ θὰ πάψει νὰ ὑφίσταται κίνδυνος ἀναθιώσεως τοῦ πολιτισμοῦ του, ἀλλὰ καὶ σὲ περίπτωση ἐπιτυχίας τῆς ἐπαναστάσεως, ἐφ ̓ ὅσον αὐτὴ κρατηθεῖ ὑπὸ ἔλεγχον, χρίνεται προτιμώτερη ἡ δη μιουργία ἑνὸς «ὑπὸ προστασίαν» κρατιδίου ἀπὸ τὴν ὕπαρξη μιᾶς μεταλλαγ μένης αὐτοχρατορίας, στὴν ὁποία τὸν κύριο λόγο θὰ εἶχε ὁ λαὸς τῆς χερσονήσου καὶ ὁ πολιτισμός του. Τὸ νέο κράτος, ὄνειρο πολλῶν γενεῶν, ἀποτελεῖ πραγματικότητα. Σχεδὸν ὁλόκληρη δε- ὋὉ κίνδυνος μεταλλάξεως τῆς αὐτοκρατορίας προόληματίζει καὶ θορυθεῖ τὸ μυστικὸ συμδούλιο τῶν μιγάδων. Ὑπάρχει τὸ κακὸ προηγούμενο. Ὅταν ἡ μετάλλαξη, ποὺ ἐπήρχετο σταδιακά, ἐπιδροῦσε στὸ δόγμα καὶ εἰχε ἀναγκάσει τὸ συμθούλιο νὰ ἐπέμθει. Τότε ὁ 6ραδὺς ρυθμὸς τῆς ἐξελίξεως ἐπέτρεψε τὴ λήψη μέτρων. "Αρχισαν ἐγκαίρως οἱ ἐνέργειες γιὰ τὴ δημιουργία νέου καὶ σκληροῦ δόγματος μὲ σκοπὸ τὴν χυριαρχία του στὴν αὐτοχρατορία, πρᾶγμα ποὺ ἔγινε ἀργότερα. Καὶ μεθοδεύτηχε ἡ διχοτόμηση τοῦ παλαιοῦ δόγματος, μὲ σκοπὸ τὴ διατήρηση τοῦ ἐλέγχου στὴ Δύση, ἐπειδὴ καθίστατο ἀμφίδολος ἡ ἐξάρτηση τῆς ̓Ανατολῆς ἀπὸ τὸ συμθούλιο. Τώρα ὅ ὅμως ὁ χίνδυνος εἶναι ἄμεσος. Ἢ μετάλλαξη εὐνοεῖται τόσο ἀπὸ νεωτεριστὲς ἡγέτες τῆς αὐτοχρατορίας, ποὺ θέλουν νὰ τὴν ἐντάξουν στὴν ὁμάδα τῶν πολιτισμένων κρατῶν, ὅσο καὶ ἀπὸ μεγάλο μέρος τῆς ἡγετικῆς τάξεως τῶν ὑποδούλων, ποὺ προσόλέπουν στὴν ἐπικράτηση τοῦ λαοῦ τῆς χερσονήσου. Τὸ συμθούλιο ἀντιλαμθάνεται τὸν κίνδυνο ποὺ σ ̓ ἕνα ἀπώτερο μέλλον θὰ μποροῦσε νὰ φέρει τὴν ἀποσύνθεση τῶν δογμάτων καὶ προγραμματίζει τὴ δη μιουργία νέου δόγματος ἄσχετου μὲ τὰ ὑπάρχοντα, μὲ δομὴ ποὺ θὰ Εεπερνᾶ τὴ φθορὰ ποὺ ἔχουν δημιουργήσει οἱ ἐπιστημονικὲς καὶ τεχνολογικὲς ἐξελίξεις τῶν νεωτέρων χρόνων. ̓Αποτέλεσμα χι αὐτὲς