Κ.Σ. ΚΑΤΣΙΜΑΝΗΣ, Σύνδρομο ̓Επίκτητης Ἀρχαιοελληνικῆς Ἀντιπάθειας Ἢ Γλῶσσα δὲν εἶναι ἁπλὸ ὄργανο ἢ μηχανισμὸς ἐπικοινωνίας, ὅπως προσπαθοῦν νὰ μᾶς πείσουν τὰ ὄργανα τῆς λογοκρατίας, ἀλλ ̓ ἀποτελεῖ τὸν καταστατικὸ χάρτη, ἐκ τοῦ ὁποίου ἀπορρέουν οἱ τρόποι σκέψεως καὶ συμπεριφορᾶς, τὸ ἦθος καὶ τὸ ὕφος τοῦ ἔθνους ποὺ τὴν ὁμιλεῖ. Ἀποχοπὴ ἑνὸς οἱουδήποτε ἔθνους ἀπ ̓ τὴ γλῶσσα του ἰσοδυναμεῖ μὲ ἀποκοπὴ ἀπ ̓ τὴν παράδοση καὶ τὶς ρίζες του, σημαίνει δηλαδὴ ἀπώλεια τῆς πολιτιστικῆς του ταυτότητας ἢ ἀλλιῶς ἀφανισμό του. Ὅ,τι διέσωσε τὸν ἑλληνισμὸ διὰ μέσω τῶν αἰώνων δὲν εἶναι μήτε ἡ θρησκεία μήτε ἡ παρουσία Ελληνικοῦ Κράτους (ποὺ δὲν ὑπῆρχε ἐπὶ σειρὰν αἰώνων) μήτε ἡ πολιτικὴ καὶ ἡ οἰκονομία ἀλλὰ ἡ Γλῶσσα, ἐξ οὗ καὶ ἡ μακραίωνη συνωμοσία τῶν ἐξ-ουσιαστῶν ἐναντίον τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας/(θλέπετε «Δαυλόν», τ. 123/1992). Ὁ «Δαυλός», ποὺ κάνει σκληρότατο ἀγῶνα γιὰ τὴ Γλῶσσα ἐδῶ καὶ μιάμιση δεκαετία. ἔχει καταγγείλει ἀνοικτὰ τὸ ἑλλαδικὸ κράτος καὶ τὰ ὄργανά του ὡς καταστροφεῖς τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας, κάτι ποὺ στὴν ἀρχὴ προκάλεσε ποικίλες ἀντιδράσεις ἐκ μέρους τῶν ἀναγνωστῶν του, οἱ ὁποῖοι οὔτε ποὺ μποροῦσαν νὰ τὸ διανοηθοῦν, ὅτι μπορεῖ νὰ συμδαίνη κάτι τέτοιο: μὲ τὸ πέρασμα τοῦ χρόνου δέόδαια τὸ κατάλαθαν. Τώρα οἱ καταγγελίες ἔρχονται καὶ ἀπὸ μέσα ἀπ’ τὸ ἴδιο τὸ κράτος. Ὁ Κυριάκος Κατσιμάνης, καθηγητὴς τῆς φιλολογίας καὶ ἀντιπρόεδρος τοῦ Παιδαγωγικοῦ Ἰνστιτούτου, εἶδε αὐτὴ τὴ συνωμοσία ἐναντίον τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας, μιὰ συνωμοσία ποὺ ἐκδηλώνεται κατὰ τὸν χρόνο τῶν συνεδριάσεων: τότε καὶ «κάθε φορὰ ποὺ τίθεται θέμα μερικῆς ἐπαναφορᾶς τῆς Ἀρχαίας ̓Ελληνικῆς Γλώσσας στὸ γυμνάσιο, ἐπακολουθεῖ ἕνας συστηματικός, ἀκατάσχετος, ἐπίμονος καὶ ὄχι σπάνια ἐπιθετικὸς ἀντίλογος ἜἌνθρωποι συγχορευτὲς θεῶν « Ενῶ δὲ τὰ ἄλλα εἶναι ἔργα, τὰ μὲν τῆς ψυχῆς, τὰ δὲ τοῦ σώματος, εἰς τὴν ὄρχησιν τὸ ψυχικὸν καὶ τὸ σωματικὸν στοιχεῖον ἀναμειγνύονται...» [Λουκιανός, Περί ὀρχήσεως]. ̓Εάν ὑπῆρχε τρόπος, ἡ πρότασι αὐτὴ νὰ ὑψωθῆ εἰς τὴν νιοστὴ δύναμι, τότε πιθανῶς θὰ μπορούσαμε νὰ λάδουμε τὴν ἑξῆς: «Θεοὺς δέ, ἔφαμεν, ἐλεοῦντας ἡμᾶς συγχορευτάς τε καὶ χυρηγοὺς ἡμῖν δεδωκέναι τόν τε ̓Απόλλωνα καὶ Μούσας καὶ δὴ καὶ τρίτον, ἔφαμεν, εἰ μεμνήμεθα Διόνυσον». [Οπως εἴπαμε, οἱ θεοὶ ἀπὸ εὐσπλαγχνία μᾶς χάρισαν συγχορευτὲς καὶ ἀρχηγοὺς χοροῦ τὸν ̓ Απόλλωνα καὶ τὶς Μοῦσες καί, ὅπως εἴπαμε, ἕναν τρίτο, ἂν θυμούμαστε τὸν Διόνυσο) (Πλάτων, Νόμοι Β', 6654). “Ὅταν οἱ ἄνθρωποι αἰσθάνονται, ὅτι συγχορεύουν μὲ ἡγούμενους τῶν χορῶν τους τοὺς θεούς, τότε δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ χορεύουν καὶ τὰ πνεύματα, οἱ ἐπιστῆμες καὶ οἱ τέχνες. Μὲ ἕναν ἀκόμη τρόπο ὁ Ἕλλην ἐξανθρωπίζεται. ἼΑνθρωπος: ἄνω-τρόπος, ἀμφιδρόμως πρὸς τὸ θεῖον καὶ ἀπὸ τὸ θεῖον. Γιὰ μιὰ ἀκόμη φορὰ δηλώνεται ξεκάθαρα ἡ ἀδιάσπαστη ἑνότητα καὶ τὸ ταυτόσημον τῆς ἀνθρώπινης καὶ τῆς θείας ὑποστά- --.-...».