Τὸ σκίρτημα τοῦ Γίγαντος Τὰ μεμονωμένα συμπτώματα ἀνασυγκροτήσεως καὶ ἀναθιώσεως τοῦ ἐν ἀφασίᾳ εὑρισκόμενου "Ελληνικοῦ - παγκόσμιου καὶ ἑλλαδικοῦ --, τὰ ὁποῖα παοατηρήθηκαν στοὺς αἰῶνες ποὺ ἀκολούθησαν τὴν ἱστορικὴ δολοφονία του ἀπὸ τὸν ̓Εξουσιασμό, ἦσαν οἱ πρόδρομες ἐκφάνσεις ἑνὸς φαινομένου, ποὺ μόλις τώρα γιὰ πρώτη φορὰ πῆρε τὴν μορφὴ παγκόσμιου πολιτιστικοῦ καὶ πολιτικοῦ ρεύματος. Τὸ 'Ελληνικὸ θεδαίως ἦταν τὸ ὑπόδειγμα καὶ τὸ ὅραμα ὅλων ὅσοι ἐπὶ Βυζαντίου, ἐπὶ Αναγεννήσεως, ἐπὶ 4ιαφωτισμοῦ καὶ πρόσφατα προσπάθησαν, ζώντας μέσα σ ̓ ἕνα κόσμο δογματικό, ἐξουσιαστικὸ καὶ παοάλογο, νὰ σκεφθοῦν καὶ νὰ πράξουν ἐλεύθερα, ἀναζητώντας καὶ πράττοντας τὸ ἀληθινὸ χωρὶς περιορισμοὺς καὶ σκοπιμότητες. ̓Αλλὰ οἱ προσπάθειες αὐτὲς ἦσαν ἀσυνεχεῖς, συνήθως ἀτομικὲς καὶ πάντως συγκεχυμένες, κατὰ τὸ μέτρο ποὺ διέφευγε ἀπὸ τοὺς πρωταγωνιστές τους ἡ δαθύτερη αἰτία ὑπάρξεως τῆς καταστάσεως ποὺ ἐμάχοντο ἀλλὰ καὶ ἡ ἀκριδὴς γνώση τῆς ἀρχαίας δοκιμασμένης ὁδοῦ, μέσω τῆς ὁποίας θὰ ὡδηγοῦντο πρὸς τὸ ἰδανικό τους. ́Ετσι τὸ ̓Ελληνικὸ παρέμενε ἁπλῶς ὑπόθεση λίγων φωτισμένων, ποὺ τὸ ἔργο τους μπορεῖ νὰ ἔδωσε τὴν δυνατότητα στὸν Πολιτισμὸ νὰ ξανασταθῆ στὰ πόδια του μετὰ τὴν μεσαιωνικὴ θανάσιμη πτώση του, ἀλλὰ τὸ δημιουργικὸ πνεῦμα τους διαχύθηκε καὶ χάθηκε μέσα στὴν πνευματικὴ ἔρημο τοῦ περιγύρου τους. Σήμερα τὸ «ποιητικὸν αἴτιον» τῆς ἱστορικῆς κακοδαιμονίας, ἀλλὰ καὶ τὸ «τελικὸν αἴτιον» τῆς ἀναζητήσεως εἶναι σαφῆ καὶ συνειδητοποιημένα σὲ εὑρὺ φάσμα τῶν κατοίκων τοῦ ἑλλαδικοῦ χώρου, ἀλλὰ καὶ σὲ παγκόσμια κλίμακα σ ̓ ὅλους τοὺς τομεῖς τῆς ̓Επιστήμης, τῆς Διανοήσεως, τοῦ Στοχασμοῦ, τῆς Τεχνολογίας καὶ τοῦ Πολιτισμοῦ. Στὴν πραγματικότητα αὐτὴ τὴν ̓Ιστορικὴ Στιγμή, μετὰ τὴν κατάρρευση τῶν ἰδεολογιῶν τοῦ Εξουσιασμοῦ ἀλλὰ καὶ τῆς Θεοκρατίας, ἡ ἀνθρωπότητα, θὰ ἔλεγε κανεὶς ὅτι εἶναι χωρισμένη σὲ δύο κατηγορίες ἀπὸ ἄποψη πνευματικῆς καταστάσεως: αὐτὴν τῶν ἀγομένων καὶ φεοομένων ἀπὸ τὴν ἄγνοια, τὴν σύγχυση καὶ τὶς ἐπιδιώσεις τοῦ παραλόγου, τῆς δεισιδαιμονίας, τῆς δαρδαρότητας, τῶν πίστεων, τοῦ φόδου (πολιτικοῦ, οἶκονομικοῦ καὶ μεταφυσικοῦ φόδου) καὶ τῆς οἰκονομιστικῆς ἁποκτηνώσεως: καὶ ἐκείνην τῶν ὑποψιασμένων, τῶν ἐρευνώντων, τῶν γιγνωσκόντων, τῶν λειτουργούντων καὶ πραττόντων ἔλλογα, συνειδητὰ καὶ ἐλεύθερα. Καὶ δεδαίως οἱ ἀνήκοντες στὴν πρώτη κατηγορία μπορεῖ νὰ ἀποτελοῦν τὴν πλειονότητα, ἀλλὰ ποτὲ οἱ ἀνήκοντες στὴν δεύτερη κατηγορία δὲν ἦσαν τόσο πολλοὶ καὶ τόσο συνειδητοί. Εἶναι ἐπαρκῶς ἀντιληπτὴ ἡ ἀντίδραση τῶν ἀμυντόρων τοῦ κόσμου αὐτοῦ ποὺ καταρρέει. Οἱ ὁρατὲς ἀλλὰ καὶ οἱ ἀπόκρυφες προσπάθειές τους νὰ τὸν σώσουν ἀπὸ τὴν ἐξαφάνιση φέρουν ἤδη τὴν σφραγίδα τοῦ πανικοῦ καὶ ἐκδηλώνονται ὕπουλα σ ̓ ὅλους τοὺς τομεῖς δράσεως τῆς ἀνθρωπότητος. ̓Αλλὰ τὰ σκιρτήματα ζωῆς τοῦ Γίγαντος, ποὺ ἐπὶ τόσους αἰῶνες παρέμεινε σὲ κωματώδη κατάσταση, εἶναι ὁρμητικὰ καὶ ἀσυγκράτητα. Ἢ χειμερινὴ τροπὴ τοῦ Ελληνικοῦ ́Ηλιου ἔχει ὁλοκληρωθῆ. 411