ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΠΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝ(ΟΣΤΙΟΝ Ἑλληνικὴ γλῶσσα-γραφήὴ καὶ Ρωμιοσύνη Κύριε Λάμπρου, Τιμὴ σὲ μᾶς τοὺς Ἕλληνες, ποὺ σήμερα ἐδῶ, στὸ Μόναχο, κυκλοφορεῖ στὰ γερμανικὰ γυμνάσια ἕνα μικρὸ θιθλἰο, ἀλλὰ μεγάλο σὲ ἀξία. Στὸ ἐξώφυλλο γράφει: “Μεπεεβνογοιήρ6ἱεοΠίςεῄπεν ὈπιογγίοΠί Ηειμο”, δηλαδὴ «Ἔνανθρώπηση - Ἑλληνικὸ Μάθημα Σήμερα». Στὴ σελίδα 5 ἔχει τὴν ἐρώτηση: «Γιατὶ μαθαίνουμε ἐμεῖς ἑλληνικά;»' καὶ ἡ ἀπάντηση: «Ὅποιος μαθαίνει ἑλληνικὰ ἀποκτᾶ τὴ γνώση τῆς μητρικῆς γλώσσας, τῆς Εὐρωπαϊκῆς ποίησης, τῆς Ἔπιστήμης, τῆς Φιλοσοφίας. ̓Ακόμα κάτι, ποὺ παράδοξα ξεχνᾶ κανείς, τῆς γλώσσας τῆς Καινῆς Διαθήκης. 4ὲν εἶναι τυχαῖο, ποὺ ἡ ἐπὶ τοῦ ἜὌὌρους ̓Ομιλία στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα διασώθηκε». Ὅμως ἐμεῖς οἱ Νεοέλληνες ἔ ἔχουμε χαταντήσει τὴ θαυμάσια αὐτὴ γλῶσσα σὰν πόρνη, ποὺ σέρνουμε στὸ πεζοδρόμιο καὶ στὰ γήπεδα. Γίναμε ὀάρόαροι, ποὺ καθημερινῶς σκοτώνουμε τὸ πνεῦμα καὶ μετατρέπουμε τὴ χώρα μας σὲ ἕνα ἀπέραντο νεκροταφεῖο ἀμάθειας. Λὲς καὶ ζοῦμε στὴν τουρκοκρατούμενη Ἑλλάδα, ὅπου ἐκείνη τὴν ἐποχὴ πέθαιναν τὰ πάντα κάτω ἀπὸ τὸν θάρθαρο κατακτη τή. Φθάνοντας στὴν πατρίδα μου θυμᾶμαι τὴν γερμανοδουλγαρικῆ κατοχή, ἀφοῦ στὴ γενέτειρά μου, τὴν Καθάλα, τὰ πάντα εἶναι γραμμένα σὲ θουλγαρικὴ γραφή. ̓ ̓Αγαπητέ μου ἀναγνώστη, διάθασε τὶς ὑπόλοιπες σειρὲς μὲ προσοχή: Στὰ παιδιά μου ἔχω δώσει ἑλληνικότατη ἀγωγὴ -- γεννήθηκαν στὴ ξενητιά. ̓Απὸ τὸ δημοτικὀ ὥς τὸ λύκειο σὲ ἑλληνικὰ σχολεῖα. Πρὶν δεκαπέντε (15) χρόνια φθάνοντας στὴν πατρίδα, περνώντας τὰ σύνορα στὴ Γευγελῆ, ἡ γυναῖκα μου, γιὰ νὰ δώσει χαρὰ στὰ παιδιά, τὰ ξύπνησε ἀπὸ τὸν θαθὺ ὕπνο στὸ πίσω χάθισμα τοῦ αὐτοκινήτου. Ὃ μικρός μου γιὸς θλέποντας ἔξω τὶς πινακίδες νὰ εἶναι γραμμένες σὲ ξένη γραφή, γυρίζει καὶ μᾶς λέει: «Δὲν εἴμαστε στὴν πατρίδα, δὲν θλέπω πουθενὰ Ἑλληνικά». Καὶ ἔπεσαν, γιὰ νὰ συνεχίσουν τὸν ὕπνο τους. Γιὰ ἐμένα καὶ τὴ γυναῖκα μου ἦταν τὸ μεγαλύτερο χαστοῦχι τῆς ζωῆς μας. Εὐχαριστῶ γιὰ τὴ φιλοξενία Σωκράτης Παλαίστης Τπετεςίεπ Ν/Α 80333 Μόναχο, Γερμανία Τὰ γράμματα τῶν πιναχίδων τῶν αὐτοκινήτων Κύριε διευθυντά, ̓Απὸ 1-1-1996 - ὡς λέγεται- οἱ πινακίδες τῶν αὐτοχινήτων θὰ γράφωνται μὲ τὴν λεγομένη Λατινικὴ γραφή. Εἶναι ὁ δούρειος ἵππος ἢ οἱ σύγχρονοι δούρειοι ἵπποι, ποὺ καταργῶντας, ἀφαιρῶντας ἀπ ̓ τὸ προηγμένο Ἑλληνικὸ ̓Αλφάδητο τὸ ἥμισυ τῶν γραμμάτων, στόχο ἔχουν (οἱ ἐξ-ουσιαστὲς) τὴν ἐξαφάνισιν τῆς γλώσσης, σκέψεως, τοῦ πολιτισμοῦ καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ Πνεύματος. Οἱ «ὀψιγόνοι Τιτῆνες» ἐνταφιάζουν δέκα γράμματα, τὰ ἐξῆς:Γ,Δ,Θ.Λ.Ξ.Π,Σ, Φ, Ψ, ο. ̓Επίσης τὰ ἐναπομείναντα λαμθάνουν ξένη (θαρθαρικἠ) προφορά, ὅπως: Η - ἦτα - χάαἴητς (ἔπιασε ΑΙΏ5 τὸ ̓Αλφάθητον, δηλ. ἐπίπτητος ἀνοσιοποιητικὴ ἀνεπάρχεια). Ρ Ξ ρῶ: θὰ διαδάζεται (προφέρεται) ἀπὸ τοὺς Ελληνόπαιδες ὡς πέ, πῆ. Α Ξ ἄλφα: ὡς αἴι, αι, α κλπ. Ἐνῶ αὐξάνει ἡ τεχνολογία. μειώνονται τὰ γράμμα- τα’ ἡ δὲ τεχνολογία -μὲ ἀντιπρόσωπο ἕναν ὑπὲρὑπολογιστὴ - ἰδίᾳ θουλήσει ἀπορρίπτει τὶς ἄλλες γλῶσσες καὶ παραδέχεται μόνον τὴν Ἑλληνικὴ (καὶ Ἑλληνικὴ Γραφή). Ἡ Ἑλληνικὴ Γλῶσσα παρομοιάζεται ὡς ὁ οὐράνιος νόμος: «... οὐράνιον νόμον, ἀστροθέτην, σφραγῖδα δικαίην... καὶ φθόνον οὐ δίκαιον ροίζου τρόπον αὐτὸς ἐλαύνει...» (Ὀρφέως, Ὕμνος Νόμου). Ἕλληνες γραμματοθέτες... Υ.Γ, Εἰς ἔκθεσιν πολυτελῶν αὐτοχινήτων μεγάλης αὐτοκινητοθιομηχανίας ξένης χώρας οἱ ἰθύνοντες ἔλεγον στὸν Ἕλληνα ποὺ παρευρέθη: «Δὲν θὰ εἴχαμε αὐτὴ τὴν τεχνολογία, ἂν δὲν ἦταν ὁ Πλάτων, ὁ Αριστοτέλης χ.λπ.». Φιλικῶς Νικόλαος Πᾶνος Σχκοπιὰ Φθίης, Τ.Κ. 35010