ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΠΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝ(ΟΣΤΙΟΝ Ἑλληνικὴ γλῶσσα-γραφήὴ καὶ Ρωμιοσύνη Κύριε Λάμπρου, Τιμὴ σὲ μᾶς τοὺς Ἕλληνες, ποὺ σήµερα ἐδῶ, στὸ Μόναχο, κυκλοφορεῖ στὰ γερμανικὰ γυ- µνάσια ἕνα μικρὸ θιθλἰο, ἀλλὰ µεγάλο σὲ ἀξία. Στὸ ἐξώφυλλο γράφει: “Μεπεεβνογοιήρ- 6ἱεοΠίςεῄπεν ὈπιογγίοΠί Ηειμο”, δηλαδὴ «Ἔναν- θρώπηση - Ἑλληνικὸ Μάθηµα Σήµερα». Στὴ σε- λίδα 5 ἔχει τὴν ἐρώτηση: «Γιατὶ μαθαίνουμε ἐμεῖς ἑλληνικά;»' καὶ ἡ ἀπάντηση: «Ὅποιος μα- θαίνει ἑλληνικὰ ἀποκτᾶ τὴ γνώση τῆς μητρικῆς γλώσσας, τῆς Εὐρωπαϊκῆς ποίησης, τῆς Ἔπι- στήµης, τῆς Φιλοσοφίας. ᾿Ακόμα κάτι, ποὺ πα- ράδοξα ξεχνᾶ κανείς, τῆς γλώσσας τῆς Καινῆς Διαθήκης. 4ὲν εἶναι τυχαῖο, ποὺ ἡ ἐπὶ τοῦ ἜὌὌρους ᾿Ομιλία στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα διασώ- θηκε». Ὅμως ἐμεῖς οἱ Νεοέλληνες ἔ ἔχουμε χαταντήσει τὴ θαυμάσια αὐτὴ γλῶσσα σὰν πόρνη, ποὺ σέρ- νουμε στὸ πεζοδρόμιο καὶ στὰ γήπεδα. Γίναμε ὀάρόαροι, ποὺ καθημερινῶς σκοτώνουμε τὸ πνεῦμα καὶ μετατρέπουμε τὴ χώρα μας σὲ ἕνα ἀπέραντο νεκροταφεῖο ἀμάθειας. Λὲς καὶ ζοῦμε στὴν τουρκοκρατούμενη Ἑλλάδα, ὅπου ἐκείνη τὴν ἐποχὴ πέθαιναν τὰ πάντα κάτω ἀπὸ τὸν θάρθαρο κατακτη τή. Φθάνοντας στὴν πατρίδα μου θυμᾶμαι τὴν γερμανοδουλγαρικῆ κατοχή, ἀφοῦ στὴ γενέτειρά µου, τὴν Καθάλα, τὰ πάντα εἶναι γραμμένα σὲ θουλγαρικὴ γραφή. ᾿᾽Αγαπητέ µου ἀναγνώστη, διάθασε τὶς ὑπό- λοιπες σειρὲς μὲ προσοχή: Στὰ παιδιά µου ἔχω δώσει ἑλληνικότατη ἀγωγὴ -- γεννήθηκαν στὴ ξενητιά. ᾿Απὸ τὸ δημοτικὀ ὥς τὸ λύκειο σὲ ἑλλη- νικὰ σχολεῖα. Πρὶν δεκαπέντε (15) χρόνια φθά- νοντας στὴν πατρίδα, περνώντας τὰ σύνορα στὴ Γευγελῆ, ἡ γυναῖκα µου, γιὰ νὰ δώσει χαρὰ στὰ παιδιά, τὰ ξύπνησε ἀπὸ τὸν θαθὺ ὕπνο στὸ πί- σω χάθισµα τοῦ αὐτοκινήτου. Ὃ μικρός µου γιὸς θλέποντας ἔξω τὶς πινακίδες νὰ εἶναι γραμ- µένες σὲ ξένη γραφή, γυρίζει καὶ μᾶς λέει: «Δὲν εἴμαστε στὴν πατρίδα, δὲν θλέπω πουθενὰ Ἑλληνικά». Καὶ ἔπεσαν, γιὰ νὰ συνεχίσουν τὸν ὕπνο τους. Γιὰ ἐμένα καὶ τὴ γυναῖκα µου ἦταν τὸ μεγαλύτερο χαστοῦχι τῆς ζωῆς μας. Εὐχαριστῶ γιὰ τὴ φιλοξενία Σωκράτης Παλαίστης Τπετεςίεπ Ν/Α 80333 Μόναχο, Γερμανία Τὰ γράμματα τῶν πιναχίδων τῶν αὐτοκινήτων Κύριε διευθυντά, ᾿Απὸ 1-1-1996 - ὡς λέγεται- οἱ πινακίδες τῶν αὐτοχινήτων θὰ γράφωνται μὲ τὴν λεγομένη Λατινικὴ γραφή. Εἶναι ὁ δούρειος ἵππος ἢ οἱ σύγχρονοι δούρειοι ἵπποι, ποὺ καταργῶντας, ἀφαιρῶντας ἀπ᾿ τὸ προηγμένο Ἑλληνικὸ ᾿Αλφάδητο τὸ ἥμισυ τῶν γραμμάτων, στόχο ἔχουν (οἱ ἐξ-ουσιαστὲς) τὴν ἐξαφάνισιν τῆς γλώσσης, σκέψεως, τοῦ πολιτισμοῦ καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ Πνεύματος. Οἱ «ὀψιγόνοι Τιτῆνες» ἐνταφιάζουν δέκα γράμματα, τὰ ἐξῆς:Γ,Δ,Θ.Λ.Ξ.Π,Σ, Φ, Ψ, ο. ᾿Επίσης τὰ ἐναπομείναντα λαμθάνουν ξένη (θαρθαρικἠ) προφορά, ὅπως: Η - ἦτα - χά- αἴητς (ἔπιασε ΑΙΏ5 τὸ ᾽Αλϕάθητον, δηλ. ἐπί- πτητος ἀνοσιοποιητικὴ ἀνεπάρχεια). Ρ Ξ ρῶ: θὰ διαδάζεται (προφέρεται) ἀπὸ τοὺς Ελληνόπαι- δες ὡς πέ, πῆ. Α Ξ ἄλφα: ὡς αἴι, αι, α κλπ. Ἐνῶ αὐξάνει ἡ τεχνολογία. μειώνονται τὰ γράμμα- τα’ ἡ δὲ τεχνολογία -μὲ ἀντιπρόσωπο ἕναν ὑπὲρ- ὑπολογιστὴ - ἰδίᾳ θουλήσει ἀπορρίπτει τὶς ἄλλες γλῶσσες καὶ παραδέχεται µόνον τὴν Ἑλληνικὴ (καὶ Ἑλληνικὴ Γραφή). Ἡ Ἑλληνικὴ Γλῶσσα παρομοιάζεται ὡς ὁ οὐράνιος νόμος: «... οὐράνιον νόμον, ἀστροθέτην, σφραγῖδα δικαί- ην... καὶ φθόνον οὐ δίκαιον ροίζου τρόπον αὐτὸς ἐλαύνει...» (Ὀρφέως, Ὕμνος Νόμου). Ἕλληνες γραμµατοθέτες... Υ.Γ, Εἰς ἔκθεσιν πολυτελῶν αὐτοχινήτων µε- γάλης αὐτοκινητοθιομηχανίας ξένης χώρας οἱ ἰθύνοντες ἔλεγον στὸν Ἕλληνα ποὺ παρευρέθη: «Δὲν θὰ εἴχαμε αὐτὴ τὴν τεχνολογία, ἂν δὲν ἦταν ὁ Πλάτων, ὁ Αριστοτέλης χ.λπ.». Φιλικῶς Νικόλαος Πᾶνος Σχκοπιὰ Φθίης, Τ.Κ. 35010