ΔΗΜΗΤΡΗΣ. ΔΛΑΜΠΡΟΥ Ἐσὺ κι ἐγὼ -- ἄσε τοὺς ἄλλους! ον ἐπιτρέπεται νὰ σκέπτεται καὶ νὰ μιλᾶ ὁποιοσδήποτε γιὰ τὸ δέον Α τοῦ συγχρόνου Ἑλληνισμοῦ (καί, θεωρητικά, νομίζω, ὅτι δὲν μπορεῖ κανεὶς ἀπὸ κανένα νὰ στερήση αὐτὸ τὸ δικαίωμα ἤ χρέος), θὰ πρέπει νὰ τὸν ἀπασχολῆ τὸ πρόβλημα αὐτὸ διττῶς: τὸ πρῶτο μέρος τοῦ ζητήματος ἐντοπίζεται στὸ ἐρώτημα, τί λείπει ἀπὸ τὴ συνείδηση καὶ τὴ ζωὴ τοῦ Τόπου αὐτοῦ --ποὺ μπορεῖ νὰ ἀποτελῆ καὶ εὐρύτερη ἀπουσία ἤ ἔλλειψη ἤ κενὸ σὲ πανανθρώπινο ἐπίπεδο---, ποὺ θὰ ἄξιζε δεοντολογικὰ νὰ ὑπάρχη" καὶ τὸ δεύτερο μέρος τοῦ προβλήματος ἀφορᾶ στὸ ζήτημα, πῶς, μὲ ποιὸ τρόπο καὶ μὲ ποιὰ μορφή, ἡ κάλυψη τοῦ κενοῦ αὐτοῦ, ἡ πραγμάτωση τοῦ ἑλληνικοῦ δέοντος μπορεῖ νὰ γίνεται βίωση ὁμαδικὴ καὶ ἀτομική. ̓Απορρίπτω στὸ προβληματισμὸν αὐτὸν ὅ,τι ἀφορᾶ στὸ χρόνο καὶ τὸν προγραμματισμὸ τοῦ μέλλοντος, πρῶτον, γιατὶ ἔτσι ἡ κατηγορία «δέον», ποὺ ἀποκλειστικὰ μ ̓ ἐνδιαφέρει, θὰ διαστρεβλωνόταν καὶ θὰ διαστρεφόταν στὴν ἀπάτη τοῦ «προορισμοῦ», ἔννοιας ἀφ ̓ ἑαυτῆς δογματικῆς, μεσσιανικῆς καὶ καθαρὰ ἐξουσιαστικῆς --καὶ καθόλου ἐλληνικῆς--- καί, δεύτερον, γιατὶ πιστεύω, ὅτι ἡ χρόνωση καὶ ἡ συστηματοποίηση ἑνὸς δέοντος --ἡ τεχνοκρατική του ἐξαλλαγή, γιὰ νὰ μιλήσω μὲ τὴ γλῶσσα τῆς μόδας-- αὐτόματα τὸ καταργεῖ, τοῦ ἀφαιρεῖ τὴ κινητική του ὑπόσταση ποὺ ἐκ φύσεως ἐμπεριέχει, τὸ στατικοποιεῖ, τὸ μετατρέπει ἀπὸ ποιότητα σὲ λογοκρατικὸ μέγεθος. Καὶ ἡ λογοκρατικὴ δυνατολογία εἶναι κατὰ τὴ γνώμη μου ἐξ ὁρισμοῦ ἀσυμβίβαστη καὶ ἀντινομικὴ πρὸς τὴ δεοντολογία, γιὰ τὸν ἁπλούστατο λόγο ὅτι ἴσαἴσα τὸ δέον καὶ τὸ δυνατὸν εἶναι δύο θανάσιμοι ἀντίπαλοι, ἕτοιμοι νὰ δολοφονήσουν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον... ν ἡ τοποθέτηση αὐτὴ τοῦ ζητήματος εἶναι σωστὴ --καὶ δὲν καταλαβαίνω γιατὶ νὰ μὴν εἶναι---, βλέπω ἀμέσως, ὅτι αὐτὸ ποὺ μοῦ λείπει καὶ θᾶθελα, θἄᾶπρεπε νὰ τὄχω, εἶναι ἡ ὁμαλή, χωρὶς ἐξωτερικὲς παρεμβάσεις --πνευματικές, ἰδεολογικές, Ψυχολογικές-- χωρὶς βιασμοὺς καὶ πιέσεις ἐπικοινωνία μου μὲ τὴν ἴδια τὴ χαμένη φύση μου, τὸν ἴδιο τὸν σβησμένο ἐσωτερικό μου λόγο, εἶναι ὁ ἤρεμος καὶ ἀπρόσκοπτος διάλογος μὲ τὴν ὑπαρξή μου, γιὰ νὰ χρησιμοποιήσω πάλι ἕναν, Φιλοσοφικό ἐδῶ, ὅρο τῆς μόδας. Σοῦ φαίνεται μήπως μικρὸ τὸ πρόβλημά μου αὐτὸ ἤ ὅτι ἀνήκει στὸ «ψιλὰ γράμματα»; ΓΕ, ἄν κατάλαβες, ἔστω διαισθητικά, τί φοβερὲς πριονιὲς τράβηξαν ὁ «πολιτισμός» μας, ἡ «ἐποχή» μας, τὸ «περιβάλλον» πάνω στὴν ἴδια τὴ φύση σου, πόσο τὴν ἀκρωτηρίασαν, τὴ διέσπασαν, τὴ δίχασαν καὶ τὴν ἔφεραν σὲ ἐσωτερικὴ σύγκρουση μὲ τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό της, ἄν μπόρεσες ὕστερα ἀπὸ συνεχῆ, πολύμοχθο καὶ ἀδυσώπητο προσωπικὸ ἀγῶνα νὰ ἀποτινάξης πολὺ ἤ λίγο μέρος τοῦ συντριπτικοῦ ὀγκόλιθου ποὺ ρίχνει πάνω σου ἡ «ζωή», ἡ παρὰ φύσιν καὶ διαστρεβλωτικὴ καὶ ἀνθρωποφαγικὴ ζωὴ ποὺ ὑποχρεωνόμαστε νὰ ζοῦμε --ἀπὸ τὴν τρυφερὴ ἡλικία μέχρι τὴ σχολικὴ καὶ τὴ μετέπειτα, μέχρι τοῦ τέλους της---, ἄν, τέλος, μπόρεσες, ἄν τὸ κατάφερες ποτέ, νὰ ἀνακαλύψης ξανὰ αὐτὸ ποὺ εἶσαι ἀπορρίπτοντας ὅ,τι σὲ ἔκα-