Ἢ Ἑλληνικότητα μόνη σανίδα σωτηρίας τοῦ χλονιξόμενου Εὐρωπαϊκοῦ Πολιτισμοῦ Αν καὶ πολλοὶ διανοητὲς ἀνησυχοῦν γιὰ τὴν πορεία τοῦ Δυτικοῦ Πολιτισμοῦ, δὲν εἶναι εὔκολο νὰ πιστέψει κανεὶς σ ̓ ἕνα ἐπερχόμενο τέλος ἑνὸς πολιτισμοῦ, ποὺ χαρακτηρίζεται ἀπὸ πρωτοφανῆ ἐπιστημονικὴ καὶ τεχνολογική ἐξέλιξη. Ὃ σύγχρονος Εὐρωπαϊκὸς Πολιτισμός, ὡς γνωστόν, ἀποτελεῖ συνέχεια τοῦ Ἑλληνικοῦ, γιατὶ ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς πνευματικῆς ἀπελευθέρωσης ἀπὸ τὸν ζυγὸ τοῦ μεσαιωνικοῦ σκότους καὶ τῆς θεοχρατικῆς τυραννίας [Ανα- -γέννη ση (τῆς ' Ελληνικῆς Σκέψης)], ἡ ἀνθρώπινη σκέψη δέχεται ὡς μοναδικὸ ὅ ὄργανο γιὰ τὴν ἄναζήτηση τῆς γνώσης τὸν ὀρθὸ λόγο τῶν Ἑλλήνων ἐ ἐρευνητῶν καὶ φιλοσόφων. Οἱ δυνάμεις, ποὺ προκαλοῦν ἐμπόδια στὴ θριαμδευτικὴ πορεία τοῦ πολιτισμοῦ καὶ ἐπιτρέπουν τὴν ἐμφάνιση ση μείων παραλμῆς, εἶναι κυρίως ἐκτροπὲς ἀπὸ τὶς θεμελιώδεις ἀρχὲς τοῦ ἀρχαίου πνεύματος. Οἱ Ἕλληνες τοῦ χρυσοῦ αἰῶνα διεκρίνοντο γιὰ τὴν ἀπόλυτη ἐφαρμογὴ τῶν ἠθικῶν καὶ πνευματικῶν ἀρχῶν ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὶς ἀντιξοότητες τῶν συνθηκῶν, οἱ ὁποῖες δὲν δικαιολογοῦσαν οὔτε τοὺς φέροντας τὴν δόξα τῆς νίκης. Ἦσαν λάτρες τῆς ἀρετῆς καὶ τοῦ ὡραίου, τοῦ ὀρθοῦ λόγου καὶ τοῦ μέτρου, πολέμιοι τῆς μαλθακότητας καὶ τῆς χλιδῆς: «... φιλοκαλοῦμε μετ’ εὐτελείας καὶ φιλοσοφοῦμεν ἄνευ μαλακίας...». Ἢ θυσία χωρὶς δισταγμοὺς πρὸς χάριν τῶν ἠθικῶν ἀρχῶν καὶ τῆς εὐγενοῦς φιλοδοξίας ἦταν ἀπαραόδίαστος κανόνας ζωῆς. Τὸ ἁπλὸ καὶ τὸ λιτὸ ἀπέτρεπαν κάθε μορφὴ ἐκφυλισμοῦ, ἐνδυνάμωναν τὴν ζωτικότητα τοῦ κοινωνικοῦ ἱστοῦ καὶ ἐξησφάλιζαν τὴν διαιώνιση τοῦ πολιτισμοῦ. ̓Αντιθέτως οἱ ση μερινὲς εὐρωπαϊκὲς κοινωνίες τῆς ἄμετρης κατανάλωσης καὶ τῆς χλιδῆς ὁδηγοῦνται μὲ μαθηματικὴ ἀχρίθεια σὲ μιὰ ἀνεμπόδιστη ἐχφυλιστικὴ πορεία. Τὰ ἄτομα τῆς καταναλωτικῆς κοινωνίας συνεχῶς μαζικοποιοῦνται καὶ χάνουν Κοινωνία πολιτισμικῆς ἐξαθλίωσης Γιὰ μιὰ ἄλλη τομὴ ἀνάλυσης ἀξίζει νὰ προδάλουμε, ὅτι στὴν ̓Αμερικὴ ὴ ἀποτελεοματικότη τα δὲν τρομάξει τὴν ἐξουσία, ἡ ἐξουσία δὲν ἀπειλεῖται ἀπὸ τὴν ἀποτελεσματικότητα οὔτε καὶ τὴν θεωοεῖ ἀνασταλτικὸ παράγοντα τοῦ αὐτοσκοποῦ τῆς ἀναπαραγωγῆς της η τῶν τεχνητῶν μεθοδεύσεων τῆς πραγμάτωσής του. ̓ Αντίθετα στὶς Η.Π.Α. τὸ «σύστημα» σχεδιάσθηκε ἀπὸ τὴν ἐξουσία ἔτσι, ὥστε νὰ εἶναι ἱκανὸ νὰ παράγει ἀποτέλεσμα, κάτι ποὺ εἶναι ἀναγκαῖο --καὶ μέχρι τὸ μέγεθος ποὺ εἶναι ἀναγκαῖο--, ὥστε νὰ παράγεται ἡ ἀπαιτούμενη «δυνατότη τα» ἄσκησης ἰσχύος καὶ ἐλέγ χου σὲ παγκόσμια κλίμακα"). Ἥ ἀναπαραγωγὴ τῆς ἐξουσίας ἐξασφαλίζεται ἀπὸ τὸ ἴδιο τὸ «σύστημα», ποὺ ταυτόχρονα μὲ τὴν “παραγωγὴ ἀποτελέοματος ἀναδιανέμει ἐ ἐπίσης «ἀποτελεσματικὰ» ἐκ τῶν κάτω πρὸς τὰ ἄνω τὸ μεγάλο ἀποτέλεσμα ποὺ παράγει, ἀνα-.-...οΘ:5ΞΘ5:.Σ:.ἅ.. (1) Πέρα τοῦ ἀναγκαίου μεγέθους τῆς ἀποτελεοματικότητος γιὰ τὴν παραγωγὴ-ἄσκηση δύναμης καὶ ἐλέγχου (Ῥοννον ἄ ζοπινοἱ) σὲ παγκόσμια κλίμακα, ἡ ἐξουσία ἀναπαράγεται --καὶ ἀποκλειστικὰ-μὲ τὴν μέθοδο τῶν ἀποκλεισμῶν, παράγοντας τὸ μεγάλο περιθώριο (ἄστεγοι, ἀπόκληροι κιλπ.), ποὺ ἀποτελεῖ ταυτόχρονα καὶ ἐργαλεῖο ἀπειλῆς γιὰ τὴν ὑποταγὴ «ἐνταγμένων» στὸ σύστημα.