Ἢ Ἑλληνικότητα μόνη σανίδα σωτηρίας τοῦ χλονιξόµενου Εὐρωπαϊκοῦ Πολιτισμοῦ Αν καὶ πολλοὶ διανοητὲς ἀνησυχοῦν γιὰ τὴν πορεία τοῦ Δυτικοῦ Πολιτισμοῦ, δὲν εἶναι εὔκολο νὰ πιστέψει κανεὶς σ᾽ ἕνα ἐπερχόμενο τέλος ἑνὸς πολιτισμοῦ, ποὺ χαρακτηρίζεται ἀπὸ πρωτοφανῆ ἐπιστημονικὴ καὶ τεχνολογική ἐξέλιξη. Ὃ σύγ- χρονος Εὐρωπαϊκὸς Πολιτισμός, ὡς γνωστόν, ἀποτελεῖ συνέχεια τοῦ Ἑλληνι- κοῦ, γιατὶ ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς πνευματικῆς ἀπελευθέρωσης ἀπὸ τὸν ζυγὸ τοῦ µε- σαιωνικοῦ σκότους καὶ τῆς θεοχρατικῆς τυραννίας [Ανα- -γέννη ση (τῆς ' Ελλη- νικῆς Σκέψης)], ἡ ἀνθρώπινη σκέψη δέχεται ὡς μοναδικὸ ὅ ὄργανο γιὰ τὴν ἄνα- ζήτηση τῆς γνώσης τὸν ὀρθὸ λόγο τῶν Ἑλλήνων ἐ ἐρευνητῶν καὶ φιλοσόφων. Οἱ δυνάμεις, ποὺ προκαλοῦν ἐμπόδια στὴ θριαμδευτικὴ πορεία τοῦ πολιτισμοῦ καὶ ἐπιτρέπουν τὴν ἐμφάνιση ση μείων παραλμῆς, εἶναι κυρίως ἐκτροπὲς ἀπὸ τὶς θε- µελιώδεις ἀρχὲς τοῦ ἀρχαίου πνεύματος. Οἱ Ἕλληνες τοῦ χρυσοῦ αἰῶνα διεκρί- νοντο γιὰ τὴν ἀπόλυτη ἐφαρμογὴ τῶν ἠθικῶν καὶ πνευματικῶν ἀρχῶν ἀνεξάρ- τητα ἀπὸ τὶς ἀντιξοότητες τῶν συνθηκῶν, οἱ ὁποῖες δὲν δικαιολογοῦσαν οὔτε τοὺς φέροντας τὴν δόξα τῆς νίκης. Ἦσαν λάτρες τῆς ἀρετῆς καὶ τοῦ ὡραίου, τοῦ ὀρθοῦ λόγου καὶ τοῦ μέτρου, πολέμιοι τῆς µαλθακότητας καὶ τῆς χλιδῆς: «... φι- λοκαλοῦμε μετ’ εὐτελείας καὶ φιλοσοφοῦμεν ἄνευ µαλακίας...». Ἢ θυσία χωρὶς δισταγμοὺς πρὸς χάριν τῶν ἠθικῶν ἀρχῶν καὶ τῆς εὐγενοῦς φιλοδοξίας ἦταν ἀπαραόδίαστος κανόνας ζωῆς. Τὸ ἁπλὸ καὶ τὸ λιτὸ ἀπέτρεπαν κάθε μορφὴ ἐκφυ- λισμοῦ, ἐνδυνάμωναν τὴν ζωτικότητα τοῦ κοινωνικοῦ ἱστοῦ καὶ ἐξησφάλιζαν τὴν διαιώνιση τοῦ πολιτισμοῦ. ᾿Αντιθέτως οἱ ση μερινὲς εὐρωπαϊκὲς κοινωνίες τῆς ἄμετρης κατανάλωσης καὶ τῆς χλιδῆς ὁδηγοῦνται μὲ μαθηματικὴ ἀχρίθεια σὲ μιὰ ἀνεμπόδιστη ἐχφυλιστικὴ πορεία. Τὰ ἄτομα τῆς καταναλωτικῆς κοινωνίας συνεχῶς μαζικοποιοῦνται καὶ χάνουν Κοινωνία πολιτισμικῆς ἐξαθλίωσης Γιὰ μιὰ ἄλλη τομὴ ἀνάλυσης ἀξίζει νὰ προδάλουμε, ὅτι στὴν ᾿Αμερικὴ ὴ ἀποτελεοματικότη τα δὲν τρομάξει τὴν ἐξουσία, ἡ ἐξουσία δὲν ἀπειλεῖται ἀπὸ τὴν ἀποτελεσματικότητα οὔτε καὶ τὴν θεωοεῖ ἀνασταλτικὸ παράγοντα τοῦ αὐτοσκοποῦ τῆς ἀναπαραγωγῆς της η τῶν τεχνητῶν µεθοδεύσεων τῆς πραγ- μάτωσής του.᾿ Αντίθετα στὶς Η.Π.Α. τὸ «σύστημα» σχεδιάσθηκε ἀπὸ τὴν ἐξου- σία ἔτσι, ὥστε νὰ εἶναι ἱκανὸ νὰ παράγει ἀποτέλεσμα, κάτι ποὺ εἶναι ἀνα- γκαῖο --καὶ μέχρι τὸ μέγεθος ποὺ εἶναι ἀναγκαῖο--, ὥστε νὰ παράγεται ἡ ἀπαι- τούμενη «δυνατότη τα» ἄσκησης ἰσχύος καὶ ἐλέγ χου σὲ παγκόσμια κλίμακα"). Ἥ ἀναπαραγωγὴ τῆς ἐξουσίας ἐξασφαλίζεται ἀπὸ τὸ ἴδιο τὸ «σύστημα», ποὺ ταυτόχρονα μὲ τὴν “παραγωγὴ ἀποτελέοματος ἀναδιανέμει ἐ ἐπίσης «ἀποτελε- σματικὰ» ἐκ τῶν κάτω πρὸς τὰ ἄνω τὸ μεγάλο ἀποτέλεσμα ποὺ παράγει, ἀνα- -.-...οΘ:5ΞΘ5:.Σ:.ἅ.. (1) Πέρα τοῦ ἀναγκαίου μεγέθους τῆς ἀποτελεοματικότητος γιὰ τὴν παραγωγὴ-ἄσκηση δύναμης καὶ ἐλέγχου (Ῥοννον ἄ ζοπινοἱ) σὲ παγκόσμια κλίμακα, ἡ ἐξουσία ἀναπαράγεται --καὶ ἀποκλει- στικὰ-- μὲ τὴν μέθοδο τῶν ἀποκλεισμῶν, παράγοντας τὸ μεγάλο περιθώριο (ἄστεγοι, ἀπόκληροι κιλπ.), ποὺ ἀποτελεῖ ταυτόχρονα καὶ ἐργαλεῖο ἀπειλῆς γιὰ τὴν ὑποταγὴ «ἐνταγμένων» στὸ σύ- στημα.