ΔΗΜΗΤΡΗΣ. ΔΛΑΜΠΡΟΥ Ἐσὺ κι ἐγὼ -- ἄσε τοὺς ἄλλους! ον ἐπιτρέπεται νὰ σκέπτεται καὶ νὰ μιλᾶ ὁποιοσδήποτε γιὰ τὸ δέον Α τοῦ συγχρόνου Ἑλληνισμοῦ (καί, θεωρητικά, νομίζω, ὅτι δὲν µπο- ρεῖ κανεὶς ἀπὸ κανένα νὰ στερήση αὐτὸ τὸ δικαίωµα ἤ χρέος), θὰ πρέ- πει νὰ τὸν ἀπασχολῆ τὸ πρόβλημα αὐτὸ διττῶς: τὸ πρῶτο μέρος τοῦ ζη- τήµατος ἐντοπίζεται στὸ ἐρώτημα, τί λείπει ἀπὸ τὴ συνείδηση καὶ τὴ ζωὴ τοῦ Τόπου αὐτοῦ --ποὺ μπορεῖ νὰ ἀποτελῆ καὶ εὐρύτερη ἀπουσία ἤ ἔλλειψη ἤ κενὸ σὲ πανανθρώπινο ἐπίπεδο---, ποὺ θὰ ἄξιζε δεοντολογικὰ νὰ ὑπάρχη" καὶ τὸ δεύτερο µέρος τοῦ προβλήματος ἀφορᾶ στὸ ζήτημα, πῶς, μὲ ποιὸ τρόπο καὶ μὲ ποιὰ µορφή, ἡ κάλυψη τοῦ κενοῦ αὐτοῦ, ἡ πραγμάτωση τοῦ ἑλληνικοῦ δέοντος μπορεῖ νὰ γίνεται βίωση ὁμαδικὴ καὶ ἀτομική. ᾽Απορρίπτω στὸ προβληματισμὸν αὐτὸν ὅ,τι ἀφορᾶ στὸ χρόνο καὶ τὸν προγραμματισμὸ τοῦ μέλλοντος, πρῶτον, γιατὶ ἔτσι ἡ κατηγορία «δέον», ποὺ ἀποκλειστικὰ μ᾽ ἐνδιαφέρει, θὰ διαστρεβλωνό- ταν καὶ θὰ διαστρεφόταν στὴν ἀπάτη τοῦ «προορισμοῦ», ἔννοιας ἀφ᾽ ἑ- αυτῆς δογματικῆς, μεσσιανικῆς καὶ καθαρὰ ἐξουσιαστικῆς --καὶ κα- θόλου ἐλληνικῆς--- καί, δεύτερον, γιατὶ πιστεύω, ὅτι ἡ χρόνωση καὶ ἡ συστηματοποίηση ἑνὸς δέοντος --ἡ τεχνοκρατική του ἐξαλλαγή, γιὰ νὰ μιλήσω μὲ τὴ γλῶσσα τῆς µόδας-- αὐτόματα τὸ καταργεῖ, τοῦ ἀφαι- ρεῖ τὴ κινητική του ὑπόσταση ποὺ ἐκ φύσεως ἐμπεριέχει, τὸ στατικο- ποιεῖ, τὸ μετατρέπει ἀπὸ ποιότητα σὲ λογοκρατικὸ μέγεθος. Καὶ ἡ λογο- κρατικὴ δυνατολογία εἶναι κατὰ τὴ γνώμη µου ἐξ ὁρισμοῦ ἀσυμβίβαστη καὶ ἀντινομικὴ πρὸς τὴ δεοντολογία, γιὰ τὸν ἁπλούστατο λόγο ὅτι ἴσα- ἴσα τὸ δέον καὶ τὸ δυνατὸν εἶναι δύο θανάσιµοι ἀντίπαλοι, ἕτοιμοι νὰ δολοφονήσουν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον... ν ἡ τοποθέτηση αὐτὴ τοῦ ζητήματος εἶναι σωστὴ --καὶ δὲν κατα- λαβαίνω γιατὶ νὰ μὴν εἶναι---, βλέπω ἀμέσως, ὅτι αὐτὸ ποὺ μοῦ λεί- πει καὶ θᾶθελα, θἄᾶπρεπε νὰ τὄχω, εἶναι ἡ ὁμαλή, χωρὶς ἐξωτερικὲς πα- ρεµβάσεις --πνευµατικές, ἰδεολογικές, Ψυχολογικές-- χωρὶς βιασμοὺς καὶ πιέσεις ἐπικοινωνία µου μὲ τὴν ἴδια τὴ χαμένη φύση µου, τὸν ἴδιο τὸν σβησµένο ἐσωτερικό µου λόγο, εἶναι ὁ ἤρεμος καὶ ἀπρόσκοπτος διάλογος μὲ τὴν ὑπαρξή µου, γιὰ νὰ χρησιμοποιήσω πάλι ἕναν, Φιλοσο- φικό ἐδῶ, ὅρο τῆς μόδας. Σοῦ φαίνεται μήπως μικρὸ τὸ πρόβλημά µου αὐτὸ ἤ ὅτι ἀνήκει στὸ «ψιλὰ γράμματα»; ΓΕ, ἄν κατάλαβες, ἔστω διαι- σθητικά, τί φοβερὲς πριονιὲς τράβηξαν ὁ «πολιτισμός» µας, ἡ «ἐποχή» μας, τὸ «περιβάλλον» πάνω στὴν ἴδια τὴ φύση σου, πόσο τὴν ἀκρωτη- ρίασαν, τὴ διέσπασαν, τὴ δίχασαν καὶ τὴν ἔφεραν σὲ ἐσωτερικὴ σύγ- κρουση μὲ τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό της, ἄν µπόρεσες ὕστερα ἀπὸ συνεχῆ, πο- λύμοχθο καὶ ἀδυσώπητο προσωπικὸ ἀγῶνα νὰ ἀποτινάξης πολὺ ἤ λίγο µέρος τοῦ συντριπτικοῦ ὀγκόλιθου ποὺ ρίχνει πάνω σου ἡ «ζωή», ἡ πα- ρὰ φύσιν καὶ διαστρεβλωτικὴ καὶ ἀνθρωποφαγικὴ ζωὴ ποὺ ὑποχρεωνό- μαστε νὰ ζοῦμε --ἀπὸ τὴν τρυφερὴ ἡλικία µέχρι τὴ σχολικὴ καὶ τὴ µε- τέπειτα, µέχρι τοῦ τέλους της---, ἄν, τέλος, µπόρεσες, ἄν τὸ κατάφερες ποτέ, νὰ ἀνακαλύψης ξανὰ αὐτὸ ποὺ εἶσαι ἀπορρίπτοντας ὅ,τι σὲ ἔκα-