ΩΝΔ.ΛΑΜΙΠΡΟΥ Οἱ κάτοικοι τοῦ Εἰρηνικοῦ ̓Ωχεανοῦ μιλοῦν ἀρχαῖα Ἑλληνικὰ Ι. ΠΡΟΛΟΓΟΣ Στοὺς ἀντίποδες τοῦ Ἑλληνικῦ γεωγραφικοῦ χώρου, στὴν ἀπέραντη ἔκταση τοῦ Εἰρηνικοῦ Ὠκεανοῦ, οἱ κάτοιχοι τῶν ἑκατοντάδων νησιῶν του, ποὺ εἰναι διάσπαρτα σ ̓ ἕνα γιγαντιαῖο χῶρο χιλιάδων τετραγωνικῶν μιλίων καὶ ἀπέχουν μεταξύ τους θαλάσσιες ἀποστάσεις χιλιάδων χιλιομέτρων, μιλοῦν τὴν Ἑλληνικὴ Γλῶσσα. Μιλοῦν μιὰ γλῶσσα, ποὺ πεθιλαμόάνει στὸ λεξιλόγιό της ἑκατοντάδες λέξεων, ποὺ ἀπὸ τὴν πρώτη ματιὰ ἑνὸς γνώστη τῆς ἀρχαίας Ἑλληνικῆς φαίνεται ἡ ἄμεση προέλευσή τους ἀπὸ τὴν γλῶσσα τῶν προγόνων μας, καὶ τῆς ὁποίας ἡ φωνητικὴ δομἠ καὶ ἡ γραμματικὴ εἶναι προδήλως ἑλληνιχές. Ἡ ἔπιστη μονικὴ ὑποψία, ὅτι ἡ πολιτιστική ἐπίδραση τῶν παναρχαΐων Ἑλλήνων θαλασσοπόρων στὴν ̓Απω ̓ Ασία, τὴν Αὐστραλία χαὶ τὴν Πολυνησία- Μελανησία- Ἰνδονησία εἶναι ὑπαρκτὴ καὶ σήμερα, εἶχε διατυπωθῆ καὶ στοιχειοθετηθῆ στὸν «Δαυλὸ» σὲ προγενέστερες ἔρευνες (τόμοι Ε’ 1986, Στ 1987, Ζ’ 1988, Η ́ 1989), ἀλλὰ τὸ θέμα δὲν εἶχε ἀναπτυχθῆ συστηματικὰ καὶ εἴχαμε τότε περιορισθῆ στὴν παρουσίαση ὡρισμένων ἐνδείξεων. Τώρα ὅμως ἔχομε στὴν διάθεσή μας τὴν «ἀπόλυτη ἀπόδειξη», ποὺ προῆλθε μάλιστα ἀπὸ ἕνα ξένο ἐρευνητή, τὸν Γερμανὸ κ. Νοις 5. ᾗοδρήςοη, ὁ ὁποῖος ὕστερα ἀπὸ μακροχρόνιες ἐπιτόπιες ἔρευνες συνόψισε τὰ πορἰσματά του στὸ ἀγγλόγλωσσο θιθλἰο του “Ογεοκ Ιηριιὶσῖς ΕΙΕΙΠΕΠΙ5 ἐπ πὸ Ροἰγποεδίαη [,αηριιαρος. -- (Ηοἰἰοπίοιιπι Ραοἰ[ῖειι)” [-- Ἑλληνικὰ Γλωσσιχὰ Στοιχεῖα στὶς Πολυνησιακὲς Γλῶσσες. - Ἑλληνιχκὸς Εἰρηνικός], ἐκδόσεως τοῦ ἱστορικοῦ γερμανικοῦ Πανεπιστημίου τῆς Χαϊδελθέργης, μιᾶς ἐκδόσεως δηλαδὴ ποὺ φέρει τὴν πιὸ ἐπίσημη σφραγίδα χύρους καὶ ἀξιοπιστίας. Στὸ ἔργο αὐτὸ παρατίθενται πίνακες πολλῶν ἑκατοντάδων λέξεων ἀπὸ τὶς διαλέκτους τῶν Νήσων τοῦ Πάσχα, τῆς Ν. Ζηλανδίας, τοῦ Τσάτεμ, τῆς Χα- Πανάρχαια ἡ Ἑλληνικὴ παρουσία στὰ νησιὰ τοῦ Εἰρηνικοῦ ̓Ωκεανοῦ ̓Αποτελέσματα μακροχρόνιων ἱστορικῶν καὶ πολιτισμικῶν ἐρευνῶν ἀποδεικνύουν, ὅτι τὸ ἐπίθετο «κοσμοκράτορες» γιὰ τοὺς πανάρχαιους προγόνους μας δὲν ἀποτελεῖ ὑπερδολικὸ προσδιορισμό. Μετὰ τὴν παρουσίαση τῶν ἑλληνικῶν ἐπιρροῶν στὴν ἠπειρωτικὴ ̓Ασία («4 αυλός», τ. 146, 151, 161) καὶ στην ̓Ιαπωνία (τ. 167) ἐρχόμαστε νὰ ἐξετάσουμε, ἐὰν καὶ κατὰ πόσον ἐντοπίζονται στοιχεῖα τοῦ ἑλληνικοῦ παρελθόντος στὰ ἀρχιπελάγη ἀνατολικὰ τῆς Αὐστραλίας καὶ στὰ νησιά τους, ποὺ ἀποτελοῦν σποραδικὲς ἐκτάσεις ξηρᾶς ἀπέναντι ἀπὸ τὴν Κεντρικὴ καὶ Λότιο ̓ Αμερικὴ (Νέα Ζηλανδία, Σαμόα, Χαθάη, Ταϊτή, Τόνγκα, Γκάμπιε, Μαρκίξε, Οὐῶλλις, Φουτούνα καὶ Νησιὰ τοῦ Πάσχα). Μιὰ ἁπλῆ ματιὰ στὸ χάρτη τοῦ Ν. Εἰρηνικοῦ καθιστᾶ φανερό, ὅτι οἱ ἀποστάσεις μεταξὺ τῶν νησιῶν ποὺ ἀποτελοῦν τὴν Πολυνησία εἶναι ἀχανεῖς. Χαρακτηριστικά: ἡ Χαθάη ἀπέχει ἀπὸ τὴν Ταϊτή 4.200 χλμ., ἐνῶ ἡ ἀπόσταση τῆς Νήσου τοῦ Πάσχα ἀπὸ τὴν Νέα Ζηλανδία εἶναι 6.800 χλμ. Θὰ περίμενε λοιπὸν χαγεὶς τὴν διαπίστωση ἀνομοιογένειας, ὅσον ἀφορᾶ τὴν ἱστορία, τὴ θρησκεία καὶ ἷ-----