ΩΝΔ.ΛΑΜΙΠΡΟΥ Οἱ κάτοικοι τοῦ Εἰρηνικοῦ ᾿Ωχεανοῦ μιλοῦν ἀρχαῖα Ἑλληνικὰ Ι. ΠΡΟΛΟΓΟΣ Στοὺς ἀντίποδες τοῦ Ἑλληνικῦ γεωγραφικοῦ χώρου, στὴν ἀπέραντη ἔκταση τοῦ Εἰρη- νικοῦ Ὠκεανοῦ, οἱ κάτοιχοι τῶν ἑκατοντάδων νησιῶν του, ποὺ εἰναι διάσπαρτα σ᾽ ἕνα γι- γαντιαῖο χῶρο χιλιάδων τετραγωνικῶν μιλίων καὶ ἀπέχουν μεταξύ τους θαλάσσιες ἀπο- στάσεις χιλιάδων χιλιομέτρων, μιλοῦν τὴν Ἑλληνικὴ Γλῶσσα. Μιλοῦν μιὰ γλῶσσα, ποὺ πε- θιλαμόάνει στὸ λεξιλόγιό της ἑκατοντάδες λέξεων, ποὺ ἀπὸ τὴν πρώτη ματιὰ ἑνὸς γνώστη τῆς ἀρχαίας Ἑλληνικῆς φαίνεται ἡ ἄμεση προέλευσή τους ἀπὸ τὴν γλῶσσα τῶν προγόνων μας, καὶ τῆς ὁποίας ἡ φωνητικὴ δομἠ καὶ ἡ γραμματικὴ εἶναι προδήλως ἑλληνιχές. Ἡ ἔπιστη μονικὴ ὑποψία, ὅτι ἡ πολιτιστική ἐπίδραση τῶν παναρχαΐων Ἑλλήνων θαλασ- σοπόρων στὴν ᾿Απω᾿ Ασία, τὴν Αὐστραλία χαὶ τὴν Πολυνησία- Μελανησία- Ἰνδονησία εἶναι ὑπαρκτὴ καὶ σήμερα, εἶχε διατυπωθῆ καὶ στοιχειοθετηθῆ στὸν «Δαυλὸ» σὲ προγενέστερες ἔρευνες (τόμοι Ε’ 1986, Στ 1987, Ζ’ 1988, Η΄ 1989), ἀλλὰ τὸ θέµα δὲν εἶχε ἀναπτυχθῆ συστη- ματικὰ καὶ εἴχαμε τότε περιορισθῆ στὴν παρουσίαση ὡρισμένων ἐνδείξεων. Τώρα ὅμως ἔχομε στὴν διάθεσή µας τὴν «ἀπόλυτη ἀπόδειξη», ποὺ προῆλθε μάλιστα ἀπὸ ἕνα ξένο ἐρευ- νητή, τὸν Γερμανὸ κ. Νοις 5. ᾗοδρήςοη, ὁ ὁποῖος ὕστερα ἀπὸ μακροχρόνιες ἐπιτόπιες ἔρευ- νες συνόψισε τὰ πορἰσµατά του στὸ ἀγγλόγλωσσο θιθλἰο του “Ογεοκ Ιηριιὶσῖς ΕΙΕΙΠΕΠΙ5 ἐπ πὸ Ροἰγποεδίαη [,αηριιαρος. -- (Ηοἰἰοπίοιιπι Ραοἰ[ῖειι)” [-- Ἑλληνικὰ Γλωσσιχὰ Στοιχεῖα στὶς Πολυνησιακὲς Γλῶσσες. - Ἑλληνιχκὸς Εἰρηνικός], ἐκδόσεως τοῦ ἱστορικοῦ γερμανικοῦ Πα- νεπιστηµίου τῆς Χαϊδελθέργης, μιᾶς ἐκδόσεως δηλαδὴ ποὺ φέρει τὴν πιὸ ἐπίσημη σφρα- γίδα χύρους καὶ ἀξιοπιστίας. Στὸ ἔργο αὐτὸ παρατίθενται πίνακες πολλῶν ἑκατοντάδων λέξεων ἀπὸ τὶς διαλέκτους τῶν Νήσων τοῦ Πάσχα, τῆς Ν. Ζηλανδίας, τοῦ Τσάτεμ, τῆς Χα- Πανάρχαια ἡ Ἑλληνικὴ παρουσία στὰ νησιὰ τοῦ Εἰρηνικοῦ ᾿Ωκεανοῦ ᾿Αποτελέσματα μακροχρόνιων ἱστορικῶν καὶ πολιτισμικῶν ἐρευνῶν ἀποδει- κνύουν, ὅτι τὸ ἐπίθετο «κοσμοκράτορες» γιὰ τοὺς πανάρχαιους προγόνους µας δὲν ἀποτελεῖ ὑπερδολικὸ προσδιορισμό. Μετὰ τὴν παρουσίαση τῶν ἑλληνικῶν ἐπιρροῶν στὴν ἠπειρωτικὴ ᾿Ασία («4 αυλός», τ. 146, 151, 161) καὶ στην ᾿Ιαπωνία (τ. 167) ἐρχόμαστε νὰ ἐξετάσουμε, ἐὰν καὶ κατὰ πόσον ἐντοπίζονται στοιχεῖα τοῦ ἑλληνικοῦ παρελθόντος στὰ ἀρχιπελάγη ἀνατολικὰ τῆς Αὐστραλίας καὶ στὰ νησιά τους, ποὺ ἀποτελοῦν σποραδικὲς ἐκτάσεις ξηρᾶς ἀπέναντι ἀπὸ τὴν Κε- ντρικὴ καὶ Λότιο᾽ Αμερικὴ (Νέα Ζηλανδία, Σαμόα, Χαθάη, Ταϊτή, Τόνγκα, Γκά- µπιε, Μαρκίξε, Οὐῶλλις, Φουτούνα καὶ Νησιὰ τοῦ Πάσχα). Μιὰ ἁπλῆ ματιὰ στὸ χάρτη τοῦ Ν. Εἰρηνικοῦ καθιστᾶ φανερό, ὅτι οἱ ἀποστά- σεις μεταξὺ τῶν νησιῶν ποὺ ἀποτελοῦν τὴν Πολυνησία εἶναι ἀχανεῖς. Χαρα- κτηριστικά: ἡ Χαθάη ἀπέχει ἀπὸ τὴν Ταϊτή 4.200 χλμ., ἐνῶ ἡ ἀπόσταση τῆς Νή- σου τοῦ Πάσχα ἀπὸ τὴν Νέα Ζηλανδία εἶναι 6.800 χλμ. Θὰ περίμενε λοιπὸν χα- γεὶς τὴν διαπίστωση ἀνομοιογένειας, ὅσον ἀφορᾶ τὴν ἱστορία, τὴ θρησκεία καὶ ἷ-----