ΣΑΡΑΝΤΟΣ ΠΑΝ Ὃ διωγμὸς τοῦ Μεθόδιου ̓Ανθρακίτη ἀπὸ τοὺς σκοταδιστὲς τοῦ Φαναρίου Ι. ΕΙΣΑΓΩΓΗ «Εκ ογϊομίο ἰμχ» (- Ἔξ ̓Ανατολῶν τὸ φῶς)! ̓Αλλὰ ὁ διαφωτισμὸς στὴν Ἑλλάδα ἄρχισε καθυστερη μένα κατὰ τρεῖς αἰῶνες τουλάχιστον καὶ ξεχίνη σε ἀπ ̓ τὴ Δύση. Ποιοί ὅμωςθά ̓ πρεπε νὰ φέρουν στὸν δύσμοιρο αὐτὸ τόπο τὰ φῶτα τοῦ Πολιτισμοῦ; Ποιοί θά ρεπε νὰ ἐπαναπατρίσουν τὶς Μοῦσες, οἱ ὁποῖες εἶχαν ἐξοστρακισθεῖ ὁ ἀπ ̓ τοὺς δαρθάρους πρὸ πολλῶν αἰώνων; ̓Ασφαλῶς οἱ ἄνθρωποι τῶν γραμμάτων καὶ τῶν τεχνῶν, οἱ ἐπιστήμονες καὶ οἱ φιλόσοφοι, οἱ θεράποντες τῆς παιδείας. ̓Αλλὰ ἡ Παιδεία ἀποτελοῦσε ὑπόθεση τῆς θρησκείας καὶ τὸ Πατριαρχεῖο ἀσκοῦσε ἐξονυχιστικὸ ἔλεγχο ἐπ ̓ αὐτῆς. (Ἐντελῶς περίεργα τὸ σφιχταγκάλιασμα θρησκείας καὶ παιδείας ἐξακολουθεῖ ὑφιστάμενο μέχρι σήμερα, δυὸ αἰῶνες μετὰ τὴν παλιγγενεσία. Εἶναι ὁμιλητικὸ τὸ παγκοσμίως πρωτότυπο γεγονός, ὅτι στὸ Ρωμαίικο ὁ ἴδιος ὑπουργὸς προΐσταται καὶ στοὺς δυὸ αὐτοὺς κλάδους, οἱ ὁποῖοι ἀπὸ συνήθεια πιὰ φαντάζουν σὰν ἕνα καὶ τὸ αὐτό: «Ὑπουργεῖο Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων»...). Τὸ μεγαλεῖο τοῦ νεοελληνικοῦ διαφωτισμοῦ εἶναι, ὅτι ἐκεῖνοι ποὺ φώτισαν τὸ Γένος, ποὺ δημιούργησαν τὶς προὐποθέσεις ἐλευθερίας, ποὺ ἐπαναπάτρισαν τὶς Μοῦσες ἦσαν ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον ρασοφόροι’ «σάρκες ἐκ τῶν σαρκῶν» τῆς Ἐκκλησίας. Πράγματι οἱ μεγάλοι Δάσκαλοι τοῦ Γένους ἀλλὰ κι οἱ μικροὶ τῶν «κρυφῶν σχολειῶν» προήρχοντο ἀπὸ τὶς τάξεις τοῦ Κλήρου. Διεχώρισαν ὡστόσο τὴ θέση τους ἀπ’ τὸ Πατριαρχεῖο καὶ τοὺς συνοδικούς. Ἦσαν τρόπον τινὰ «αἱρετικοί», καὶ ὡς τοιοῦτοι κατεδιώχθησαν ἀπ ̓ τὸ Πατριαρχεῖο: Ὃ Μεθόδιος ̓Ανθρακίτης ἀφορίστηκε, τὰ ἔργα του κάηκαν στὴν πυρὰ καὶ κυνηγημένος πέθανε κρυπτόμενος σὲ κάποιο ὑπόγειο. Ὃ Τὸ συνέδριο ̓Αποδήμων καὶ τὸ Πατριαρχεῖο Κύριε διευθυντά, Τὴν πρώτην ἡμέραν κατὰ τὰς Γραφὰς (τῆς εἰδησεογραφίας) ἐδυσφόρησαν τὰ μάλα κάποιοι διὰ τὸ Συνέδριον τοῦ ̓Αποδήμου Ελληνισμοῦ, ἐπειδὴ ἐθεώρησαν ὅτι παρηγκωνίσθησαν κατὰ τὰ πρωτεῖα, τὰ ὁποῖα, ὅπως ἰσχυρίσθησαν, ἀδιαμφισθήτως ἔχουν ἐπὶ τοῦ ἀποδήμου (μόνον;) ' ̓Ελληνισμοῦ. Τὴν δευτέραν ἡμέραν κατὰ τὰς Γραφὰς οἱ ἴδιοι ὡς ἄνω ἐδήλωσαν, ὅτι θὰ συστήσουν ἄτυπον ἐπιτροπήν, ἡ ὁποία θὰ ἐργασθῆ ὑπὲρ τῆς προωθή σεως τῇ ς Ελληνοτουρκικῆς φιλίας καὶ συνεργασίας ( «καλύτερα τουρχικὸ σαρίκι παρὰ παπικὴ τιάρα» ) καθὼς δὲν εἶναι νοητὸν δι ̓ αὐτοὺς νὰ ἀπεμπολήσουν εἴκοσι περίπου αἰώνων ὑπαγωγὴν τοῦ ̓Ελληνισμοῦ, ἡ ὁποία τείνει νὰ ἀνατραπῆ, καθὼς διαφαίνεται μελλοντικῶς ἔχρηξις τοῦ ̓Ελληνισμοῦ καὶ δὴ παγκοσμίως. Κατ ̓ αὐτοὺς τὸ "Εθνος πρέπει νὰ τοὺς ἀκολουθῆ καὶ ὄχι αὐτοὶ νὰ ἀκολουθοῦν τὸ Εθνος -ἔστω καὶ μὲ τὴν δοήθειαν ἀλλοεθνῶν καὶ ἀλλοθρήσκων. Τὴν τρίτην ἡμέραν κατὰ τὰς Γραφὰς ἐδήλωσαν ἐπιπλέον καὶ κατὰ συνέχειαν, ὅτι κατὰ τὴν ἐπικειμένην εἰς ̓Αθήνας ἔλευσίν των πρόκειται ἐκ νέου νὰ θέσουν --τ-