ΕΘΝΙΚΑ .. «"Εθνάρχής» “Ὅπως εἶναι γνωστό, πραγματοποιήθηκε πρόσφατα στὴν Θεσσαλονίκη μὲ πολὺ µεγάλη συμμετοχὴ τὸ πρῶτο Συνέδριο ᾿Αποδήμου ᾿Ἑλληνισμοῦ. “Η προσπάθεια σίγουρα ἀξίζει τὸν ἔπαινο καὶ τὴν ἀναγνώριση. ᾿Απὸ τὰ πολλὰ ποὺ ἀκούστηκαν, ἂν ἐξαιρέσουμε τὰ συ- νήθη παχιὰ λόγια, τὶς ὑποσχέσεις καὶ τὶς µεγαλοστομίες διντεοτρεφοµένων καὶ γυαλό- πληκτων πολιτικῶν «παραγόντων», ὑπαλλήλων καὶ διευθυντῶν τῶν διαφόρων ὑποκατα- στηµάτων τοῦ χρατιδίου τῆς Γραικυλίας, αὐτὸ ποὺ ἔμεινε ήταν τὰ τεράστια προόλήματα ποὺ ὁ ᾿Ελληνισμὸς τῆς διασπορᾶς σήµερα ἀντιμετωπίζει καὶ ποὺ ἡ ἀντιμετώπισίς τους ἀπαιτεῖ ἔργα καὶ ὄχι αἰώνιες ὑποσχέσεις, ποὺ µέχρι τώρα τὸ κρατίδιο αὐτὸ ἀφειδῶς µοι- ράξει. Βέδαια, ἐπειδὴ κάτι τέτοιο δὲν φαίνεται ὄχι µόνο στὸ ἐγγύς, ἀλλὰ καὶ στὸ ἀπώτερο μέλλον νὰ πραγματοποιεῖται, καλὸ εἶναι νὰ πάψουν νὰ τρέφουν ψευδαισθήσεις οἱ ὁμογε- νεῖς καὶ νὰ πιστεύουν τοὺς «ἐθνικὰ ὑπερήφανους» ἐκπροσώπους τοῦ ρωμαίϊκου κρατιδί- ου. Εἶναι νόμος, ὅτι ὅ,τι ἀγκαλιάζει τὸ κρατίδιο αὐτὸ τὸ στραγγαλίζει. Μετὰ ἀπὸ δυὸ τρεῖς ἑδδομάδες αὐτοὶ θὰ ἔχουν ἤδη ξεχάσει ἀκόμα καὶ πότε ἔγινε τὸ συνέδριο, ἐνῶ οἱ ἀπόδη- μοι --«οἱ πιατᾶδες», ὅπως τοὺς ὀνόμασαν κάποιοι τρισάθλιοι ἰθύνοντες Ελλαδίτες- κάπου μακρυὰ ἀπ’ τὸ κρατίδιο τῆς παραφροσύνης καὶ τῶν ἐπικύψεων θὰ περιμένουν μὲ ἀγωνία, ἀλλὰ εἰς μάτην δυστυχῶς, κάποιες λύσεις. Καὶ µέσα σ’ ὅλα αὐτὰ σὰν μαϊντανὸς νάτην πετιέται ἀπὸ ξαρχῆς κι ἀνδριεύει καὶ θερι- εύει. Ποιά ἄλλη; :Η κυρἀ-Ρωμιοσύνη τῆς Σταμπούλ, ποὺ παρεξηγήθηκε, λέει, γιατὶ δὲν εἶχε ἡγετικὸ ρόλο στὸ ἐν λόγω συνέδριο. Μιλᾶμε φυσικὰ γιὰ τὸ Πατριαρχεῖο Κωνσταντι- νουπόλεως. Καὶ ἐνῶ ἡ ᾿Εκκλησία τῆς Ελλάδος ἔλαδε κανονικὰ µέρος στὸ συνέδριο, χωρὶς νὰ δημιουργηθῇ τὸ παραμικρὸ πρόόλημα, τὸ Πατριαρχεῖο μὲ ἐκφραστὴ τὸν πατριάρχη Βαρθολομαῖο ξέθαδε τὸ τσεκούρι τοῦ πολέμου. Δηλαδή, γιὰ νὰ γίνῃ κατανοητὸ τὸ θέµα καλύτερα, ὅσο μπορεῖ νὰ κατανοήσῃ κανεὶς τὸ μεγαλεῖο τῆς παραφροσύνης, τὸ Πατριαρ- χεῖο ἀξίωνε νὰ καπελώσῃ ἕνα συνέδριο, ποὺ κάποιοι ἄλλοι πῆραν τὸ θάρος καὶ τὴν εὐθύ- νη νὰ διοργανώσουν, χωρὶς νὰ ἔχει προσφέρει ἀπολύτως τίποτα, μὲ 6έτο τὴν «ἡγετικὴ θέ- ση» ποὺ διετείνετο ὁ Βαρθολομαῖος ὅτι κατέχει στὴν ὑπόθεση τοῦ Ελληνισμοῦ. Καὶ ἐπειδὴ κάπου ἐδῶ πρέπει νὰ φρεσκάρουμε τὴν μνήμη μας, ἂς ἀναλογιστοῦμε λίγο αὐτὸ τὸ σωμα- τεῖο-σφραγίδα τῶν καλοαναθρεμμένων καὶ τροφαντῶν Ρωμιῶν, τί ὑπηρεσίες ἔχει προ- σφέρει στὴν ὑπόθεση τῆς Ελληνικότητας. Καὶ ἡ ἱστορικὴ ἀναδρομὴ πρέπει νὰ ἀρχίσῃ ἀπὸ τὰ χρόνια ἀμέσως μετὰ τὴν ἅλωση τῆς Πόλεως, ἀπὸ τότε ποὺ κατὰ τοὺς ἰσχυρισμοὺς τοῦ ἐν Σταμποὺλ ἐθνάρχη μας ἀποτελεῖ τὴν ραχοκοκκαλιὰ καὶ τὸν προστάτη τοῦ ᾿ Ελληνικοῦ. Τὸ 1453 λοιπὸν τὸ Πατριαρχεῖο ἀνασυστήνεται ἀπὸ τὸν Μωάμεθ, ἀφοῦ τὰ προηγούμε- να χρόνια ὁ πατριαρχικὸς θρόνος ἐχήρευε. Τὸ 1464 ὁ ἴδιος ὁ πατριάρχης Κωνοταντινου- πόλεως Γεννάδιος, ἔνθερμος ὀπαδὸς τοῦ σουλτάνου κι αὐτός, ὅπως χι ὅλοι σχεδὸν οἱ ἔπό- μενοι πατριάρχες πλὴν ἐλαχίστων φωτεινῶν περιπτώσεων ὅπως τοῦ Ἱερεμία, δηλώνει ὅτι ὁ πολυχρονεµένος παρεχώρησε πρὸς τὴν ᾿Εκκλησία «πολλὰς δωρεὰς» καὶ μιλᾶ γιὰ τὴν «ἐλευθερίαν ἣν κατεπράξαντο γράμμασιν οἱ τοῦ καθ’ ἡμᾶς αἴτιοι δράματος». Ο πατριάρ- χης ἐν συνεχείᾳ ἀπαλλάσσεται κάθε φορολογίας καὶ ἔχει ἀπόλυτη ἐξουσία ἐπὶ παντὸς δογ- ματικοῦ καὶ ἄλλου ζητήματος. Τὸ 160], στὶς 15 Μαΐου, τὸ Πατριαρχεῖο ἀφορίζει τὴν ἐπανάσταση στὴν Θεσσαλία τοῦ μητροπολίτη Λαρίσης καὶ Τρύικης Διονυσίου, ὀνομάζοντάς τον περιφρονητικὰ «Σκυλό- σοφο». Αἰτιολογεῖ τὸ κείμενο τοῦ ἀφοριομοῦ: «τολμηρῶς καὶ ἀλογίστως ἀποστασίαν με- λετήσας (ὁ Διονύσιος) κατὰ τῆς δασιλείας τοῦ πολυχρονίου (σουλτάνου) Μεχμὲτ καὶ πολ- λὰ τῶν ἀτόπων διανοηθείς». Ὅταν δὲ ὁ Διονύσιος συλλαμδάνεται καὶ γδέρνεται ζωντα- νός, τὸ Πατριαρχεῖο τὸν ἀποκαλεῖ «ἀπατεῶνα», «νέον διάδολον», «Δαιμονοδιονύσιον». Στὴν συνέχεια, τὸ 1798, καὶ πάλι τὸ Πατριαρχεῖο ἐκδίδει τὴν «Πατρικὴν Διδασκαλίαν», ὅπου συστήνει ὑποταγὴ στοὺς Ἕλληνες καὶ ὑποστηρίζει ὅτι τὸ ἔργο τοῦ σουλτάνου εἶναι θεόσταλτο. "Οταν δὲ τὸ 1797 οἱ γάλλοι δημοκρατικοὶ ἐγκαθίστανται στὰ Επτάνησα, µπρο- στὰ στὸν κίνδυνο νὰ ἐπαναστατήσουν οἱ Ἓλληνες, οἱ πατριάρχες Γρηγόριος ὁ Ε΄, Νεόφυ- τος ὁ Ζ΄ καὶ Καλλίνικος ὁ Δ΄ προειδοποιοῦν τοὺς Ελληνες μὲ ἀλλεπάλληλες ἐγκυκλίους: