Παρελθὸν-Παρὀν-Μέλλον Κάποτε κάποιοι ἐξαφάνισαν σχεδὸν ὁλόκληρη τὴν ὑπάρχουσα γνώ- ση τοῦ παρελθόντος τῆς ἀνθρωπότητας. Στὴν θέση τῆς ἀληθινῆς ἱστο- οίας ἐχάλκευσαν καὶ ἀνήγειραν μιὰ ἄλλη «ἱστορία», προϊὸν φαντα- σίας, παραχαράξεως, σκοπιμότητας καὶ δόλου. "Ετσι ἀπέκοψαν τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὴν πραγματικὴ γνώση τοῦ Χθές. Στὴν πράξη τοῦτο ἰσο- δυναμεῖ μὲ τὴν ἀποκτήνωση τοῦ ἀνθρωπίνου εἴδους. (Τὸ μόνο ποὺ διαφοροποιεῖ τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὸ κτῆ γος εἶναι, ὅτι αὐτὸς εἶναι τὸ μό- νο εἶδος τοῦ ζωϊκοῦ δασιλείου ποὺ δὲν χάνει ἀλλὰ προσκτᾶται τὶς γνω- στικὲς κατακτήσεις καὶ τὴν ἱστορικὴ πεῖρα τῶν προγενεστέρων ὁμο- ειδῶν του μέσω τοῦ προφορικοῦ καὶ γραπτοῦ λόγου). ᾿Εκεῖνοι ποὺ διέπραξαν τὸ φοδερὸ αὐτὸ ἔγκλημα κατὰ τῆς ἀνθρω- πότη τας εἶχαν ὡς αἰτία τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ Χθὲς δὲν ήταν δικό τους" καὶ εἶχαν ὡς σκοπὸ νὰ φέρουν τὸ Σήμερα στὰ μέτρα τους. (Διότι τὸ ἕκά- στοτε Παρὸν δὲν εἶναι ἄλλο ἀπὸ τὴν ἀκαριαία τομὴ ὅλων τῶν συνι- στωσῶν τοῦ Παρελθόντος: Τοῦτο δὲν ἰσχύει μόνο στὴν ἱστορία καὶ τὴν κοινωνία, ἀλλὰ καὶ στὴ φύση, εἶναι γνώρισμα τῆς λειτουργίας τοῦ Σύ- μπαντος μὲ καθολικὴ ἐφαρμογή). Πράγματι ἔκτοτε τὸ (ἑκάστοτε) Σή- μερα φέρει ὅλα τὰ στοιχεῖα τοῦ χαλκευμένου δῆθεν Χθές: Εἶναι κι αὐτὸ συνονθύλευμα ψευδαισθήσεων, σκοπιμότητας καὶ δόλου. Τὸ πραξικόπημα αὐτὸ μπόρεσε νὰ ἐπιδιώση ἐπὶ πολλοὺς αἰῶνες ὡς δῆθεν Παρὸν γιὰ ἕνα καὶ μόνο λόγο: 4είψανα τοῦ ἐξαφανισθέντος (ξέ- νου πρὸς τοὺς πραξικοπηματίες) Παρελθόντος διεσώζοντο καὶ ἐπε- νεργοῦσαν εὐεργετικὰ χάρη στὴν παλαιὰ κεκτημένη ταχύὐτητά τους ὡς σκιώδης ἀνάμνηση, ἐπαρκὴς ὅμως γιὰ νὰ συντηρήση ἕναν ἔστω ἀνά- πήρο καὶ διεστραμμένο ἱστορικὸ 6ίο. ᾿Αλλὰ τὸ ἀπόθεμα τῆς θετικῆς αὐτῆς ἐπήρειας ἐξαντλήθηκε: Χωρὶς Παρελθὸν - χωρὶς Παρὸν ἡ ἀνθρω- πότητα ἔφθασε οτὸ σημεῖο ποὺ δὲν ἔχει Μέλλον. Οἱ πραξικοπηματίες τοῦ Πολιτισμοῦ δρίσκονται μπροστὰ στὸ ἀδυ- σώπη το δίλημμα ἢ νὰ ἐπανασυνδεθοῦν μὲ τὸ κομμένο ἀπ’ αὐτοὺς νῆμα τῆς ἱστορικῆς συνέχειας ἢ νὰ ὁδηγήσουν (καὶ ἰ ὁδηγη θοῦν οἱ ἴδιοι) στὴν τέλεια ἐξαγρίωση. ᾿Αλλὰ τὸ δίλημμα αὐτὸ εἶναι μόνο δικό τους. . Γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα δὲν ὑπάρχει κανένα δίλημμα. “Ἔνα πρακτικὸ μόνο πρόδλημα ὑπάρχει: Πῶς θὰ «δέση» τὸ ἀληθινὸ Χθὲς μὲ ἕνα ἀλη- θινὸ Σήμερα: καὶ δέδαια πῶς αὐτὰ τὰ δύο θὰ λειτουργήσουν πιὰ ὁμα- λά, μιὰ ποὺ αὐτὰ καὶ μόνον αὐτὰ εἶναι ἡ προὐπόθεση ἑνὸς πραγματι- κοῦ Αὔριον. Δ.Ι.Λ.