10212 ΔΑΥΛΟΣ/70, Φεθρουάριος 1996 νὰ τῆς δημιουργοῦν ἀνυπολόγιστες ζημιές. Ὑπάρχει θέθδαια κι ὁ πόλεμος σὰν λύση, μιὰ ποὺ τὸ χρῆμα δὲν ἔχει σύνορα. Τὸ πρόθλημα ὅμως εἶναι, τί γίνεται, ὅταν ἡ μία ἀπὸ τὶς «θρησκευτικὲς αἱρέσεις» ἔχει χρῆμα καὶ ἐπιδιώκει ἀλλαγές. Πῶς τὴν πολεμᾶς, ὅταν μάλιστα ἔχει τὶς ἴδιες ρίζες; . 6) "Αν ἡ Τουρχία θὰ μποροῦσε, ὅταν εἶναι ἕτοιμη, νὰ δημιουργήσει προθλήματα στὴ διαχεἰρηση κι ἐκμετάλλευση τῶν πλουτοπαραγωγικῶν πηγῶν τῆς εὑρύτερης περιοχῆς (Βαλκάνια, ̓Ανατολικὴ Μικρὰ ̓Ασία καὶ Μέση ̓Ανατολή), μήπως πρέπει νὰ μελετηθοῦν τ ̓ ἀνάλογα σενάρια γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση ἑνὸς τέτοιου ἐνδε- χομένου; Θὰ ἤθελα στὸ σημεῖο αὐτὸ νὰ διακόψω τοὺς συλλογισμούς μου πρὸς τὸ παρὸν καὶ νὰ παρακαλέσω ὅσους ἀπὸ τοὺς ἀναγνῶστες τοῦ «Δαυλοῦ» ἐνδιαφέρονται, νὰ διατυπώσουν τὶς δικές τους ἀπόψεις. Μὲ φιλικοὺς χαιρετισμοὺς Νικηφόρος Πολίτης ΡΟ. Βοχ 7 Ηεςννα[|, Μετςεγςὶάε 1 613ΥΑ ̓Αγγλία Ναὸς τῆς Αρτέμιδος παραχωρήθηκε σὲ ξενοδοχεῖοί{! ̓Αγαπητὲ κ. Λάμπρου, Σᾶς στέλνω αὐτὴ τὴν ἐπιστολή, μὲ σκοπὸ νὰ σᾶς πληροφορήσω γιὰ ἕνα σχετικὰ νέο «ἐπίτευγμα» τοῦ νεο-(ἀνθ)ελληνικοῦ κράτους μας. Ἔχω σχέση μὲ τὸ νησὶ τῆς Λήμνου, τὸ ὁποῖο εἶναι φημισμένο τόσο γιὰ τὸ πλούσιο ἱστορικὸ παρελθόν του ὅσο καὶ γιὰ τὸ δύσκολο παρὸν καὶ σκοτεινὸ μέλλον του (θλέπε ἀδιαφορία πολιτεἰας, ἀστυφιλία, ὑπογεννητικότητα, ὑπανάπτυξη, τουρχικὴ ἀπειλὴ καὶ λοιπά). Ἡ Λῆμνος ἔχει πλῆθος μνημείων ἀπὸ τὴν προϊστορία μέχρι σήμερα. Ὁ «Δαυλὸς» (τ. 150) εἶχε ἀναφερθεῖ στὴν τόσο σημαντικὴ πελασγικὴ ἐπιγραφή, ποὺ ἔχει θρεθεῖ στὸ νησἰ. Ἐκτὸς τῶν πλείστων ἄλλων παλαιῶν καὶ νέων ἀνακαλύψεων ὀρέθηχε στὴν πρωτεύουσα τοῦ νησιοῦ Μύρινα καὶ ἕνα ἱερό' ἕνας ναὸς τῆς) Αρτέμιδος. Τὸ «κακὸ» μὲ αὐτὴ τὴν ἀνακάλυψη εἶναι, ὅτι στὸ χῶρο τοῦ ναοῦ καὶ γύρω ἀπὸ αὐτὸν εἶχε προγραμματιστεῖ ἡ δημιουργία μιᾶς μεγάλης ξενοδοχειακῆς μονάδας. Ἔτσι τὸ Κεντρικὸ ̓Αρχαιολογικὸ Συμθούλιο ἀποφάσισε τὸ ἑξῆς κατα- εἰς τὴν πλήρη ἀνάπτυξίν της. Η Γραμματικὴ λοιπόν, μάθημα καθαρῶς φιλοσοφικόν, ὡς ἡ ογική, καθοδηγεῖ εἰς τὴν ἐπίγνωσιν τῆς λειτουργίας τοῦ λόγου, εἰς τὴν ὀρθὴν χρῆσιν τῆς γλώσσης καὶ εἰς τὴν πλήρη ἀνάπτυξίν της. “Ἢ Γραμματικὴ εἶναι ἔργον τῶν "Ελλήνων -μόνον ̓Ελλήνων- φιλοσόφων καὶ διετυπώθη τὸ 160 π.Χ. εἰς τὴν ̓Αλεξάνδρειαν. Εὐθὺς ἀμέσως ἐπῆραν τὸ 6ιόλίον οἱ Ρωμαῖοι, Σῦροι, Αρμένιοι καὶ ὅλοι οἱ λαοἱ καὶ μὲ ὁδηγὸν τὴν Ελληνικὴν Γραμματικὴ ν ἀνέπτυξαν τὴν γλῶσσαν των. Κατὰ τὸν μεγάλον Γερμανόν φιλόλογον Εαμαγά Νογᾶεη ἐκτὸς τῶν Κινέζων καὶ τῶν Ιαπώνων ὅλοι οἱ ἄλλοι λαοὶ ἔχουν διαμορφώσει τὴν γλῶσσαν των μὲ τὸ πλέγμα τῆς ̓Ελληνικῆς Κοινῆς, ὡς τὸ ἐκωδικοποίήσεν ἡ Ἑλληνικὴ Γραμματική. Εἶναι δὲ τὸ πλέγμα αὐτὸ τὰ μέρη τοῦ λόγου καὶ τὰ παρεπόμενά του ἤτοι: ”Όνομα οὐσιαστικόν, ἐπίθετον, ἀντωνυμία, ρῆμα, μετοχή... ἀριθμὸς ἑνικὸς καὶ πληθυντικός, ὀνομαστική, γενική, δοτική... ἐνεστώς, παρατατικός, μέλλων, ἀόριστος, παρακείμενος... ὁριστική, ὑποτακτική. "Ολα αὐτὰ τὰ ταξινομικὰ στοιχεῖα, μὲ τὰ ὁποῖα εἶχε διαμορφωθῆ ἡ Ελληνική καθαρεύουσα γραπτὴ γλῶσσα μὲ τοὺς σταθεροὺς κανόνας, τὰ ἔχουν μεταφράσει λέξιν πρὸς λέξιν ὅλοι οἱ λαοὶ τοῦ κόσμου καὶ καθοδηγοῦν τοὺς μαθητάς των νὰ μάθουν τὴν γλῶσσαν τους καὶ νὰ τὴν μεταχειρίζωνται σωστά. Αὐτὸ ἀκριδῶς ἔχων ὑπ’ ὄψιν του καὶ ὁ ἔγκριτος Αὐστριακὸς γλωσσολόγος Ἠ/αμάγισοα διεκήρυξε πρό τινων ἐτῶν: «Δι’ ἕνα ̓Ιάπωνα ἢ Τοῦρκον ὅλαι αἱ Εὐρωπαϊκαὶ γλῶσσαι δὲν φαίνονται ὡς ξεχωρισταί, ἀλλὰ ὡς ---»»-