10212 νὰ τῆς δημιουργοῦν ἀνυπολόγιστες ζημιές. Ὑπάρχει θέθδαια κι ὁ πόλεμος σὰν λύση, μιὰ ποὺ τὸ χρῆμα δὲν ἔχει σύνορα. Τὸ πρόθληµα ὅμως εἶναι, τί γίνεται, ὅταν ἡ μία ἀπὸ τὶς «θρησκευ- τικὲς αἱρέσεις» ἔχει χρῆμα καὶ ἐπιδιώκει ἀλλα- γές. Πῶς τὴν πολεμᾶς, ὅταν μάλιστα ἔχει τὶς ἴδιες ρίζες; . 6) "Αν ἡ Τουρχία θὰ μποροῦσε, ὅταν εἶναι ἕτοιμη, νὰ δημιουργήσει προθλήµατα στὴ δια- χεἰρηση κι ἐκμετάλλευση τῶν πλουτοπαραγω- γικῶν πηγῶν τῆς εὑρύτερης περιοχῆς (Βαλκά- νια, ᾿Ανατολικὴ Μικρὰ ᾿Ασία καὶ Μέση ᾿Ανα- τολή), μήπως πρέπει νὰ μελετηθοῦν τ᾽ ἀνάλογα σενάρια γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση ἑνὸς τέτοιου ἐνδε- ΔΑΥΛΟΣ/70, Φεθρουάριος 1996 χομένου; Θὰ ἤθελα στὸ σημεῖο αὐτὸ νὰ διακόψω τοὺς συλλογισμούς µου πρὸς τὸ παρὸν καὶ νὰ παρα- καλέσω ὅσους ἀπὸ τοὺς ἀναγνῶστες τοῦ «Δαυ- λοῦ» ἐνδιαφέρονται, νὰ διατυπώσουν τὶς δικές τους ἀπόψεις. Μὲ φιλικοὺς χαιρετισμοὺς Νικηφόρος Πολίτης ΡΟ. Βοχ 7 Ηεςννα[|, Μετςεγςὶάε 1 613ΥΑ ᾽Αγγλία Ναὸς τῆς Αρτέμιδος παραχωρήθηκε σὲ ξενοδοχεῖοί{! ᾽Αγαπητὲ κ. Λάμπρου, Σᾶς στέλνω αὐτὴ τὴν ἐπιστολή, μὲ σκοπὸ νὰ σᾶς πληροφορήσω γιὰ ἕνα σχετικὰ νέο «ἐπί- τευγµα» τοῦ νεο-(ἀνθ)ελληνικοῦ κράτους µας. Ἔχω σχέση μὲ τὸ νησὶ τῆς Λήμνου, τὸ ὁποῖο εἶναι φημισμένο τόσο γιὰ τὸ πλούσιο ἱστορικὸ παρελθόν του ὅσο καὶ γιὰ τὸ δύσκολο παρὸν καὶ σκοτεινὸ μέλλον του (θλέπε ἀδιαφορία πολιτεἰ- ας, ἀστυφιλία, ὑπογεννητικότητα, ὑπανάπτυξη, τουρχικὴ ἀπειλὴ καὶ λοιπά). Ἡ Λῆμνος ἔχει πλῆθος μνημείων ἀπὸ τὴν προϊστορία µέχρι σήµερα. Ὁ «Δαυλὸς» (τ. 150) εἶχε ἀναφερθεῖ στὴν τόσο σημαντικὴ πελασγικὴ ἐπιγραφή, ποὺ ἔχει θρεθεῖ στὸ νησἰ. Ἐκτὸς τῶν πλείστων ἄλλων παλαιῶν καὶ νέων ἀνακαλύψε- ων ὀρέθηχε στὴν πρωτεύουσα τοῦ νησιοῦ Μύ- ρινα καὶ ἕνα ἱερό' ἕνας ναὸς τῆς) Αρτέμιδος. Τὸ «κακὸ» μὲ αὐτὴ τὴν ἀνακάλυψη εἶναι, ὅτι στὸ χῶρο τοῦ ναοῦ καὶ γύρω ἀπὸ αὐτὸν εἶχε προ- γραμματιστεῖ ἡ δημιουργία μιᾶς μεγάλης ξενο- δοχειακῆς µονάδας. Ἔτσι τὸ Κεντρικὸ ᾿Αρχαι- ολογικὸ Συμθούλιο ἀποφάσισε τὸ ἑξῆς κατα- εἰς τὴν πλήρη ἀνάπτυξίν της. Η Γραμματικὴ λοιπόν, μάθημα καθαρῶς φιλοσοφικόν, ὡς ἡ ογική, καθοδηγεῖ εἰς τὴν ἐπίγνωσιν τῆς λειτουργίας τοῦ λόγου, εἰς τὴν ὀρθὴν χρῆσιν τῆς γλώσσης καὶ εἰς τὴν πλήρη ἀνάπτυξίν της. “Ἢ Γραμματικὴ εἶναι ἔργον τῶν "Ελλήνων -μόνον ᾿Ελλήνων- φιλοσόφων καὶ διετυπώθη τὸ 160 π.Χ. εἰς τὴν ᾿Αλεξάν- δρειαν. Εὐθὺς ἀμέσως ἐπῆραν τὸ 6ιόλίον οἱ Ρωμαῖοι, Σῦροι, Αρμένιοι καὶ ὅλοι οἱ λα- οἱ καὶ μὲ ὁδηγὸν τὴν Ελληνικὴν Γραμματικὴ ν ἀνέπτυξαν τὴν γλῶσσαν των. Κατὰ τὸν μεγάλον Γερμανόν φιλόλογον Εαμαγά Νογᾶεη ἐκτὸς τῶν Κινέζων καὶ τῶν Ιαπώνων ὅλοι οἱ ἄλλοι λαοὶ ἔχουν διαμορφώσει τὴν γλῶσσαν των μὲ τὸ πλέγμα τῆς ᾿Ελληνικῆς Κοινῆς, ὡς τὸ ἐκωδικοποίήσεν ἡ Ἑλληνικὴ Γραμματική. Εἶναι δὲ τὸ πλέγμα αὐτὸ τὰ µέρη τοῦ λόγου καὶ τὰ παρεπόµενά του ἤτοι: ”Όνομα οὐσιαστικόν, ἐπίθετον, ἀντωνυ- µία, ρῆμα, µετοχή... ἀριθμὸς ἑνικὸς καὶ πληθυντικός, ὀνομαστική, γενική, δοτική... ἐνεστώς, παρατατικός, μέλλων, ἀόριστος, παρακείμενος... ὁριστική, ὑποτακτική. "Ολα αὐτὰ τὰ ταξινομικὰ στοιχεῖα, μὲ τὰ ὁποῖα εἶχε διαμορφωθῆ ἡ Ελληνική καθαρεύου- σα γραπτὴ γλῶσσα μὲ τοὺς σταθεροὺς κανόνας, τὰ ἔχουν μεταφράσει λέξιν πρὸς λέ- ξιν ὅλοι οἱ λαοὶ τοῦ κόσμου καὶ καθοδηγοῦν τοὺς μαθητάς των νὰ μάθουν τὴν γλῶσσαν τους καὶ νὰ τὴν μεταχειρίζωνται σωστά. Αὐτὸ ἀκριδῶς ἔχων ὑπ’ ὄψιν του καὶ ὁ ἔγκρι- τος Αὐστριακὸς γλωσσολόγος Ἠ/αμάγισοα διεκήρυξε πρό τινων ἐτῶν: «Δι’ ἕνα ᾿Ιάπω- να ἢ Τοῦρκον ὅλαι αἱ Εὐρωπαϊκαὶ γλῶσσαι δὲν φαίνονται ὡς ξεχωρισταί, ἀλλὰ ὡς ---»»-